Unio Mystica

De kameel is perfect zoals hij is

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

IK BEN BANG DAT JULLIE OP DE WEG VAN VERTROUWEN
ALS EEN SCHELE ZIJN DIE DUBBEL ZIET,
OF ALS EEN DWAAS DIE RUZIE MAAKT
OVER DE VORM VAN EEN KAMEEL.

ALS HIJ JULLIE VERGIF GEEFT,
BESCHOUW HET DAN ALS HONING
EN ALS HIJ JULLIE BOOS MAAKT,
BESCHOUW HET DAN ALS BARMHARTIGHEID.

Sanai zegt: Wees niet als een schele die dubbel blijft zien, en wees niet als een dwaas die ruzie maakt over de vorm van een kameel. Er zijn mensen die denken dat de kameel beter gemaakt had kunnen worden, beter gevormd. De kameel is perfect zoals hij is, de wereld is perfect zoals hij is – en ga niet onnodig zitten argumenteren.
Je hebt mensen die blijven denken dat als ZIJ de wereld hadden gemaakt, het een betere wereld zou zijn geweest. Als zij de wereld hadden gemaakt, dan hadden ze dit gedaan en dan hadden ze dat gedaan. Er zou geen ziekte zijn geweest, er zou geen dood zijn geweest, er zou geen lelijkheid zijn geweest, er zou geen domheid zijn geweest. En het ziet er zo logisch uit: ja, als er een wereld is waar geen ziekte bestaat, hoe mooi zal die niet zijn!

Maar weet je? Als er geen ziekte is, zal er ook geen gezondheid zijn. Weet je dat wel?  Als er geen lelijkheid is, zal er ook geen schoonheid zijn. Weet je dat? – Als er geen doornen zijn, zullen er ook geen bloemen zijn. Weet je dat? Als er geen dood is, zal er ook geen leven zijn. Je kunt geen leven hebben zonder dood. En als je een leven zonder dood zou kunnen hebben, zou het volkomen saai zijn; je zou er op geen enkele manier van af kunnen komen.

Er wordt een verhaal verteld over Alexander de Grote toen hij naar het Oosten ging. Hij had gehoord dat er in de woestijn een bepaalde grot was waar hij doorheen zou gaan en dat daar een kleine vijver met nectar was. Als je van die nectar zou drinken, zou je onsterfelijk worden.
En het verhaal is prachtig. Alexander kwam daar aan en ging de grot binnen. Hij was zo ontzettend gelukkig – denk je eens in hoe gelukkig jij zou zijn geweest in zijn plaats! De nectar was er: nog even en hij zou onsterfelijk zijn. Hij sloeg zijn handen in elkaar en net toen hij wilde gaan drinken, zei een kraai die op de rots zat: ‘Wacht eens even!’
Alexander was verbaasd – een kraai die sprak? Hij vroeg: ‘Wat wil je zeggen?’
De kraai zei: ‘Eén ding maar, daarom zit ik hier. Ik heb uit deze poel gedronken: nu zit ik hier al miljoenen jaren. Ik wil sterven. Het enige idee dat me vierentwintig uur per dag bezighoudt is dat van de dood. Ik wil van dit verrotte lichaam af, maar dat lukt me niet. Ik heb het geprobeerd maar niets lukt. Ik heb vergif ingenomen maar het lukt niet. Ik ben van de bergen af gevallen, het lukt niet. Ik ben in het vuur gegaan, het wil niet branden. Nu is er geen manier om te sterven – en ik ben moe.
Denk je eens in: miljoenen jaren lang moet ik elke dag dezelfde steeds herhalende onzin blijven doen. En zelfs in de toekomst is er geen hoop. Ik zal nooit kunnen sterven, ik kan geen zelfmoord plegen en ik ben moe van het leven! Dus dit is nu mijn missie: Ik zit hier om het andere mensen te beletten.’
En er wordt gezegd dat Alexander even moest nadenken, het idee om de nectar te drinken liet varen en de grot uit haastte – bang om in de verleiding te komen om ervan te drinken.

Zonder de dood zou het leven een onmogelijk ondraaglijke last zijn. De dood verlicht. En het is door ziekte dat je het gevoel hebt gezond te zijn. Het is vanwege de donkere nacht dat de ochtend er zo mooi uitziet.
Het bestaan is duaal en het bestaan is onvolmaakt. Maar het is door onvolmaaktheid dat er groei is. Als iedereen perfect was, zou er geen groei zijn. Dan zou de wereld een kerkhof zijn; er zou nooit iets groeien.

Meer: Osho, Unio Mystica Vol. 1 #9 deel 2

Image by Enrique from Pixabay

Wijsheid en kennis

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

KWAAD EN GOED VOOR DE WIJZE MAN
STIJGEN BEIDE BOVEN GOED UIT.

GEEN KWAAD KOMT OOIT VAN GOD;
ALS JE OOIT DENKT KWAAD VAN HEM TE ZIEN KOMEN,
KUN JE HET MAAR BETER ALS GOED BESCHOUWEN.

IK BEN BANG DAT JULLIE OP DE WEG VAN VERTROUWEN
ALS EEN SCHELE ZIJN DIE DUBBEL ZIET,
OF ALS EEN DWAAS DIE RUZIE MAAKT
OVER DE VORM VAN EEN KAMEEL.

ALS HIJ JULLIE VERGIF GEEFT,
BESCHOUW HET DAN ALS HONING
EN ALS HIJ JULLIE BOOS MAAKT,
BESCHOUW HET DAN ALS BARMHARTIGHEID.

WEES TEVREDEN MET JE LOT,
MAAR ALS JE KLACHTEN HEBT,
GA ER DAN MEE NAAR DE QADI *
EN VERKRIJG GENOEGDOENING VAN HEM,
ZO WERKT DE MIND VAN DE DWAAS!

WAT JE OOK OVERKOMT, ONGELUK OF FORTUIN,
HET IS ONVERMENGDE ZEGEN;
HET KWAAD DAT ERMEE GEPAARD GAAT
EEN VLIEDENDE SCHADUW.

‘GOED’ EN ‘KWAAD’ HEBBEN GEEN BETEKENIS
IN DE WERELD VAN HET WOORD:
HET ZIJN SLECHTS NAMEN,
BEDACHT IN DE WERELD VAN ‘IK’ EN ‘JIJ’.

JOUW LEVEN IS SLECHTS EEN HAP IN ZIJN MOND;
ZIJN FEEST IS ZOWEL EEN BRUILOFT ALS EEN WAKE.
WAAROM ZOU DUISTERNIS HET HART ROUWEN?
WANT DE NACHT IS ZWANGER VAN EEN NIEUWE DAG.

JE ZEGT DAT JE HET TAPIJT VAN DE TIJD HEBT UITGEROLD,
STAP DAN VOORBIJ HET LEVEN ZELF EN DE REDE,
TOT JE BIJ HET BEVEL VAN GOD AANKOMT.

JE KUNT NIETS ZIEN, BLIND ALS JE BENT VAN DE NACHT,
EN OVERDAG EEN EENOOG MET JE DWAZE WIJSHEID!

*Een Qadi is een magistraat van de shari’a, de islamitische wet.

Wat is wijsheid? Het is zeker geen kennis. Kennis is een huichelaar, een valse munt. Het lijkt op wijsheid en omdat het op wijsheid lijkt, is het erg gevaarlijk. Je kunt er gemakkelijk door misleid worden.
Kennis komt van buiten, wijsheid ontstaat van binnen. Kennis is handelswaar, je kunt het op de markt kopen; het wordt verkocht, het wordt gekocht. Wijsheid is geen handelswaar, je moet je leven riskeren om het te vinden. Het is geen koopje, het is gokken.

Kennis bestaat uit alles wat je in het verleden hebt geweten. Wijsheid heeft helemaal niets met het verleden te maken, het is van het heden. Het heeft niets te maken met het verleden en het heeft ook niets te maken met de toekomst, want de toekomst is niets anders dan een projectie van het verleden – aangepast, versierd, hier en daar een beetje veranderd, gepolijst, geschilderd – maar het is hetzelfde oude ding dat gerenoveerd is.
Kennis bestaat in tijd; tijd bestaat uit het verleden en de toekomst. Wijsheid kent niets van tijd, wijsheid kent alleen eeuwigheid. Eeuwigheid bestaat alleen uit nu, dit moment, het heden. Eeuwigheid komt niet, gaat niet, het is altijd hier.

Wijsheid brengt vrede, kennis brengt angst. Hoe gelijk ze ook lijken, ze staan lijnrecht tegenover elkaar. Wijsheid brengt tevredenheid, volkomen tevredenheid. Kennis brengt meer en meer ontevredenheid, want de mind bestaat alleen in het verlangen naar meer. De mind is niets anders dan een andere naam voor het verlangen om meer en meer en meer te krijgen. Het is een voortdurend verlangen naar meer.
Als je geld hebt, verlangt het naar MEER geld; als je macht hebt, verlangt het naar meer macht; als je kennis hebt, verlangt het naar meer kennis. Het is hetzelfde proces, de objecten verschillen maar het proces blijft hetzelfde.

Wijsheid weet niets van het ‘meer’, het is volkomen tevredenheid. En wanneer het ‘meer’ je omringt, ben je in een constante spanning, een chronische spanning, omdat niets genoeg lijkt te zijn. Je leeft in wanhoop en angst.
Kennis bevredigt het ego. In wijsheid verdwijnt het ego eenvoudigweg, het wordt helemaal niet gevonden. Kennis kent onderscheid, kennis is afhankelijk van onderscheid: dit en dat, hier en daar, nu en dan, goed en slecht, mooi en lelijk, de duivel en god. Kennis is dualistisch – ‘ik en gij’, dat is haar vorm. Het verdeelt de werkelijkheid. Kennis is schizofreen, wijsheid verenigt.

Meer: Osho Unio Mystica Vol. 1 #9 deel 1

Image by dlsd cgl from Pixabay 

Sado-masochisme

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

De derde vraag:
Wat is seksuele perversie? Waarom ontstaan er vreemde seksuele gewoonten en waar komen ze vandaan? Bijvoorbeeld sado-masochisme.

Er zijn mensen die ervan genieten anderen te martelen en er zijn mensen die ervan genieten zichzelf te martelen, in het bijzonder met betrekking tot vrijen. Je hebt mensen die graag de geliefde martelen, of mensen die graag gemarteld willen worden door de geliefde.

   Markies de Sade, 1740-1814

Sadisme komt van de naam van De Sade. Hij was niet in staat om seksueel opgewonden te raken tenzij hij de vrouw sloeg. Dus droeg hij een tas met zich mee, net als een dokterstas, met alle martelwerktuigen erin. En hij was een heel rijk man, hij was een markies, dus alle vrouwen van zijn territorium stonden tot zijn beschikking. Waar hij ook een mooie vrouw zag, hij gebaarde haar gewoon dat ze naar zijn martelkamers moest komen – je kunt ze geen liefdeskamers noemen. En hij had allerlei instrumenten in zijn kamer. De vrouw werd meteen uitgekleed en hij sloeg haar en deed dingen met haar die heel pervers waren. Hij zou pas seksueel opgewonden raken als er bloed uit haar lichaam begon te stromen,

Dit is perversie. Waar komt het vandaan? Het komt uit het diepe collectieve onderbewustzijn, uit die vierentachtig miljoen levens. Want er zijn dieren…. Er is bijvoorbeeld een bepaalde Afrikaanse spin die door de vrouw wordt opgegeten terwijl hij de liefde bedrijft.
Hij zit gewoon bovenop de vrouw, de vrouwelijke spin, en hij is helemaal in extase, totaal in orgasme, en helemaal in overgave, hij is alles helemaal vergeten, en de dame begint hem op te peuzelen. Terwijl hij nog niet eens klaar is met zijn… Tegen de tijd dat het orgasme klaar is, is de spin ook klaar! Hij kan dus maar één keer vrijen. Het is geen perversie, het is de natuur.

Net als De Sade had je Masoch, van wiens naam het woord ‘masochisme’ komt. Hij was precies het tegenovergestelde van De Sade. Hij dwong de vrouw om hem te slaan, te slaan, te geselen. En hij raakte seksueel pas opgewonden als hij geslagen werd.
Deze mensen lijden nou aan het collectief onbewuste. Er komt iets uit het collectief onbewuste. Er komt iets in hun bewustzijn naar de oppervlakte; ze kunnen niet begrijpen waar het vandaan komt. Dit zijn geen criminelen, ze hebben behandeling nodig.
De Sade moest zijn hele leven in de gevangenis slijten. Dat is lelijk, dat is onrechtvaardig. Hij had een diepe hypnotische behandeling nodig. We zouden medelijden moeten gaan hebben met deze mensen; ze hebben te lijden van hun verleden.
Deze dingen overkomen iedereen, maar ze komen alleen in dromen naar het onbewuste. Die andere mensen zijn freaks; er is een of andere doorgang tussen hun onbewuste en bewuste die zo gemakkelijk opengaat dat dingen in hun bewustzijn beginnen te zweven en dan raken ze erdoor bezeten. Ze kunnen er niets aan doen.

En je zult verbaasd staan als je naar de gewoonten van miljoenen dieren kijkt. Weet je dat olifanten op een bepaalde manier de liefde bedrijven? De balts gaat jarenlang door. Als iemand in een vorig leven een olifant is geweest en de herinnering is daar, ergens in het collectief onbewuste, dan kan de verkering nog jaren doorgaan, alsmaar door.
De vrouwtjes olifant paart maar twee keer in een decennium. Nu zul je veel vrouwen vinden die dat idee hebben: twee keer in een decennium. Maar voor olifanten is dat de natuur, want de vrouwtjes olifant moet tweeëntwintig maanden zwangerschap dragen. Dat is nog eens een zwangerschap! Tweeëntwintig maanden een olifant in je buik dragen… Ze wordt zo bang van heel die onzin van het paren dat geen enkele playboy haar twee of drie jaar lang kan overhalen om weer die trip te maken. Pas na drie, vier of vijf jaar, naarmate de herinnering vervaagt, kan ze overgehaald worden. De verkering moet dus heel lang duren.
En al deze dingen bevinden zich in het collectieve onbewuste. En misschien is iets niet onnatuurlijk in een bepaald dier, maar wordt het wel onnatuurlijk in de mens. Zo ontstaan perversies.

Wist je dat? Er bestaan zulke vreemde praktijken onder dieren dat je er opgewonden van zult raken als je erover leest! Je zult niet kunnen geloven wat er in de natuur gebeurt.
Ken je de gewone bedwants? De vrouwelijke bedwants heeft geen geslachtsorganen – GEEN geslachtsorganen. Elke keer als de mannelijke bedwants met de vrouw wil vrijen, moet hij een gaatje boren. Ze heeft geen ingang. Dat is pas gevaarlijk! Maar de natuur heeft aanwijzingen gegeven: er zit een lijn op de buik van de bedwants, want als je ergens anders boort, gaat ze dood! Ze kan alleen op een bepaalde lijn geboord worden. Je kunt elke bedwants omdraaien en weten of ze maagd is of niet, of hoe vaak ze gepaard heeft, want die gaatjes en littekens zullen er zitten.
Maar als dit soort dingen opduiken in iemands mind, als hij een gaatje in een vrouw begint te boren , dan is dat een perversie. Maar dit is hoe het is. Er is een groot collectief onbewuste van miljoenen en miljoenen levens, en allerlei ervaringen zitten daar opgeslagen. Boeddhisten noemen het ALAYA VIGYAN: de opslagplaats van bewustzijn. Het is oneindig.

Je vraagt me: Wat is seksuele perversie?
Het is iets dat uit het collectieve onbewuste naar boven komt. 

Meer: Osho Unio Mystica Vol. 1 #8 deel 3

Afbeelding: Alpha History

Achterdocht en vertrouwen

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

De tweede vraag:
Ik ben erg achterdochtig naar mijn vrouw toe, hoewel ik weet dat ze onschuldig is. Wat kan ik doen om mijn achterdocht te laten verdwijnen?

Er moet iets in je zijn dat je echt wantrouwt. Als je jezelf niet kunt vertrouwen, kun je je vrouw of wie dan ook niet vertrouwen. Als je jezelf wantrouwt, zul je je wantrouwen projecteren op de mensen om je heen. De dief denkt dat iedereen een dief is. Dat is normaal, want hij kent zichzelf en dat is de enige manier waarop hij anderen kan kennen.


Wat je over anderen denkt, is in feite een uiting van wat je over jezelf denkt. Je weet dat je iets zult gaan doen als je vrouw je niet voortdurend in de gaten houdt. Je zult met sommige vrouwen gaan flirten – dat weet je. Vandaar de angst: ‘Als ik op kantoor ben, wie weet, is mijn vrouw misschien aan het flirten met de buren.’ Je weet heel goed wat je doet met je secretaresse; dat schept het probleem.
Daarom zeg je: ‘Hoewel ik weet dat mijn vrouw onschuldig is, ben ik toch achterdochtig.’ Je zult achterdochtig blijven totdat er iets in je zakt. De vraag gaat niet over je vrouw; alle vragen die opkomen gaan eigenlijk over jou.

Een handelsreiziger ging op weg voor een kort reisje, maar bleef weg. Om de paar weken stuurde hij zijn vrouw een telegram met de boodschap: ‘Ik kan niet thuis komen, ik ben nog steeds aan het kopen.’ Elk telegram was hetzelfde: ‘Kan niet thuiskomen, nog steeds aan het kopen.’
Dit ging drie of vier maanden zo door, toen zijn vrouw hem uiteindelijk een telegram stuurde met de woorden: ‘Kom maar naar huis, ik verkoop wat jij koopt!’

Zo gaat dat in het leven.

Het katerige stel praatte over het wilde feest dat ze de avond ervoor hadden gehouden.
‘Schat, dit is nogal gênant,’ zei de man, ‘maar was jij het met wie ik gisteravond in de bibliotheek heb liggen vrijen?’
Zijn vrouw keek hem nadenkend aan en vroeg: ‘Hoe laat ongeveer?’

Het fundamentele wantrouwen moet over jezelf gaan. Je wantrouwt jezelf: misschien verdring je te veel? En wanneer iemand iets in zichzelf onderdrukt, begint hij het op anderen te projecteren.
Het gebeurt bijna altijd dat de man die een moordinstinct in zich heeft, altijd bang is dat anderen van plan zijn hem te vermoorden; hij wordt paranoïde. De persoon die erg gewelddadig is, is altijd bang: ‘Andere mensen zijn erg gewelddadig en ik moet constant op mijn hoede zijn.’
Omdat mensen zichzelf niet vertrouwen, kunnen ze ook niemand anders vertrouwen – vrouw, vriend, vader, moeder, zoon, dochter. Mensen leven in chronische achterdocht. Maar de basisoorzaak is dat je niet in staat bent geweest om je feitelijkheid te accepteren.

Ik wil dat je overdenkt wat ik net tegen Ashoka zei. Accepteer wat je bent: in die acceptatie zul je ook anderen accepteren. En ja, het is wel mogelijk dat je soms geïnteresseerd raakt als je een vrouw ziet. Niets is onmogelijk, je vrouw kan ook geïnteresseerd raken in een of andere man. Maar als je jezelf begrijpt en accepteert, zul je je vrouw ook accepteren.
Als je dit kunt accepteren, dat ‘ik me soms aangetrokken voel tot een vrouw’, dan is er niets aan de hand, dan kan je vrouw zich ook aangetrokken voelen tot een man. Maar als je het in je eigen wezen verwerpt, als je het in je eigen wezen veroordeelt, zul je het ook in andermans wezen veroordelen.
Mijn criterium voor een heilige is iemand die in staat is om alles en iedereen te vergeven, omdat hij zichzelf kent. Maar jullie heiligen zijn niet in staat om te vergeven. Jullie heiligen gaan door met het uitvinden van steeds meer technologisch perfecte hellen. Waarom? Ze hebben zichzelf nog niet kunnen accepteren.

Meer: Osho Unio Mystica Vol. 1 #8 deel 2

Image by Mabel Amber from Pixabay 

De waarnemer is het waargenomene

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

In wezen wordt het gevoel van psychologische pijn gecreëerd door de poging om het bewustzijn van zichzelf te scheiden, de splitsing van de eenheid van bewustzijn in de dualiteit van een conceptuele observerende entiteit die probeert weg te lopen van het verworpen gevoel, of het probeert te overmeesteren, en het geobserveerde gevoel zelf. Als bewustzijn in dualiteit de oorzaak van de pijn is, dan kan alleen bewustzijn in eenheid de opheffing van de pijn zijn. In eenheid is de beëindiging van pijn.
Deze splitsing die je creëert tussen het gevoel – de angst, de woede – en jezelf maakt dat je twee wordt. Je wordt de waarnemer en de waargenomene. Je zegt: ‘Ik ben hier, de waarnemer, en er is pijn, het waargenomene. En ik ben niet de pijn.’ Deze dualiteit creëert pijn.
Je bent niet de waarnemer, je bent niet het waargenomene, je bent beide. Je bent de waarnemer en de geobserveerde, beide.

Zeg niet ‘ik voel angst,’ dat is een verkeerde manier om het te zeggen. Zeg niet ‘ik ben bang,’ ook dat is een verkeerde manier om het te zeggen. Zeg gewoon: ‘Ik ben angst. Op dit moment ben ik angst.’ Creëer geen verdeeldheid.
Als je zegt ‘ik voel angst,’ dan houd je jezelf gescheiden van het gevoel. Jij bent daar ergens ver weg, en het gevoel is om je heen. Dit is de basis van verdeeldheid. Zeg: ‘Ik ben angst.’ En kijk – dat is eigenlijk het geval! Wanneer de angst er is, BEN je angst.
Het is niet zo dat je soms liefde voelt. Wanneer liefde er echt is, ben je liefde. En wanneer er boosheid is, ben je boosheid.

   J.Krishnamurti

Dit is wat Krishnamurti bedoelt als hij steeds weer zegt: ‘De waarnemer is het waargenomene.’
De ziener is het geziene en de ervaarder is de ervaring. Creëer deze scheiding van subject en object niet. Dit is de hoofdoorzaak van alle ellende, van alle gespletenheid.
Je moet dus niet oordelen over goed of kwaad, je moet geen etiket opplakken of enig verlangen of doel hebben met betrekking tot wat in het bewustzijn opkomt. Er moet geen gevoel van vermijding, weerstand, veroordeling, rechtvaardiging, vervorming of gehechtheid zijn met betrekking tot wat zich voordoet, maar alleen een keuzeloos gewaarzijn, en zelfverbondenheid wordt gevestigd.

Een keuze-loos bewustzijn: dat is de ultieme sleutel om het diepste mysterie van je wezen te openen. Zeg niet dat het goed is, zeg niet dat het slecht is. Als je zegt dat iets goed is, ontstaat gehechtheid, aantrekkingskracht. Als je zegt dat iets slecht is, ontstaat afkeer. Angst is angst, noch goed noch slecht. Evalueer niet, laat het gewoon zijn. Laat het zo zijn.
Wanneer je er zonder veroordeling of rechtvaardiging bent, dan verdampt in dat keuze-loze bewustzijn alle psychologische pijn simpelweg als dauwdruppels in de vroege ochtendzon. En wat achterblijft is een zuivere ruimte, wat achterblijft is maagdelijke ruimte.

Dit is de Ene, de Tao, of je kunt het God noemen. Dit Ene dat achterblijft wanneer alle pijn verdwijnt, wanneer je op geen enkele manier verdeeld bent, wanneer de waarnemer het waargenomene is geworden, dit is de ervaring van God, samadhi, of wat je maar wilt.
En in deze staat is er geen zelf als zodanig, omdat er geen waarnemer-controleur-beoordelaar is. Je bent alleen dat wat ontstaat en verandert van moment tot moment. Sommige momenten kan het uitgelatenheid zijn, andere momenten kan het verdriet, tederheid, vernietiging, angst, eenzaamheid, enzovoort zijn.
Je moet niet zeggen ‘ik ben verdrietig’, of ‘ik heb verdriet’, maar ‘IK BEN verdriet’ – omdat de eerste twee uitspraken een zelf impliceren dat losstaat van dat wat is. In werkelijkheid is er geen ander zelf met wie het specifieke gevoel gebeurt. Er is alleen het gevoel zelf.
Mediteer erover: er is alleen het gevoel zelf.

Meer: Osho, Unio Mystica Vol. 1 #8 deel 1

Foto: Krishnamurti Foundation Trust.

Het intellect heeft zijn beperkingen

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

JOUW INTELLECT IS SLECHTS EEN SAMENRAAPSEL
VAN GISSINGEN EN GEDACHTEN, DIE OVER DE AARDE STROMPELEN…

Pas op: je intellect is de hoofdoorzaak van je dwaling. Het is allemaal een samenraapsel van giswerk en gedachten. Het intellect kan je nooit de waarheid geven. Het kan hooguit gissen en afleiden – maar waarheid is geen gevolgtrekking en geen giswerk. Het is geen kwestie van gissen: je weet het of je weet het niet.
En hoe kun je raden naar het onbekende? Je kan misschien wel gissen naar het bekende, maar je kunt niet gissen naar het onbekende. ‘Het onbekende’ betekent gewoon dat je er geen idee van hebt, helemaal geen idee. Hoe kun je er dan naar gissen? Hoe kun je denken over het onbekende? Alleen over het bekende kun je denken. Denken is dus een zich herhalend proces, het blijft in een cirkel bewegen. Het leidt je nooit naar nieuwe waarheden, het leidt je nooit naar ontdekkingen.

   Marie Skłodowska-Curie

En dit is niet alleen zo met religie, het is overal zo, zelfs met de wetenschap. Alle grote ontdekkingen van de wetenschap zijn niet gedaan door het proces van denken; alle grote ontdekkingen van de wetenschap zijn gedaan door no-mind. En nu worden wetenschappers zich bewust van het fenomeen.
Madame Curie ontdekte bijvoorbeeld iets – drie jaar lang had ze hard gewerkt aan een probleem; ze had alle mogelijke aanwijzingen geprobeerd maar het probleem bleef bestaan. Op een avond was ze doodmoe en op, en ze dacht: ‘Nu is het genoeg. Genoeg is genoeg!’

Op dezelfde manier is het Boeddha op een avond overkomen. Zes jaar lang had hij geprobeerd en geprobeerd om te weten wie hij was, en hij had gefaald en steeds weer gefaald. En er is een grens. Die avond besloot hij: ‘Het is afgelopen. Er lijkt geen weg meer te zijn, alles is zinloos.’
Hij liet het hele idee vallen, ging slapen en tegen de ochtend was hij verlicht. Want in die nachtelijke slaap was er iets naar boven gekomen. Er was nu geen inspanning meer; hij had alle moeite gedaan en hij was er klaar mee. Die nacht was hij ontspannen, totaal ontspannen. Zelfs geen enkele droom stoorde hem, want als alle verlangens wegvallen, verdwijnen dromen ook. Dromen zijn de schaduwen van je verlangens.
Die hele nacht was er alleen maar een vredig gebed. Een meditatie die hij niet had kunnen bereiken door inspanning, gebeurde op dat moment. Het gebeurt altijd wanneer je inspanningen gefaald hebben, wanneer je het hoogtepunt van je inspanningen bereikt hebt. Onthoud dat het nu niet kan gebeuren. Als je daarheen gaat – en die boom staat er nog steeds in Bodhgaya, je kunt de hele nacht onder die boom gaan liggen – er zal niets gebeuren. Je zult gewoon dromen over je vriendin of je vriendje, en je zult nachtmerries hebben.

Jouw nacht zal JOUW nacht zijn, niet die van Boeddha. Je hebt nog niets gedaan om dat te bereiken.
Het bereiken is paradoxaal. Eerst moet je alles doen wat je kunt, en dan moet je dat doen laten vallen. Dan komt het, dan komt het eraan geraasd.

Hetzelfde gebeurde met Madame Curie. Natuurlijk zijn hun werelden totaal verschillend. Boeddha was op zoek naar ‘Wie ben ik?’. Madame Curie was op zoek naar een wiskundige conclusie van een bepaald probleem; ze was een wiskundige, een wetenschapper.
Die avond was ze moe, op, er leek geen hoop meer te zijn, ze voelde zich hopeloos. Ze liet het idee vallen. ‘Drie jaren zijn verspild,’ besloot ze, ‘en nu is het genoeg. Vanaf morgenochtend begin ik aan een nieuw project.’
Nu was er een gat. Morgenochtend zou ze aan een nieuw project beginnen, en het oude project was weg. En deze nacht, deze acht of tien of twaalf uur waren in een gat. En in die nacht gebeurde het.
Stilletjes drong er vanuit de diepere lagen iets haar bewustzijn binnen. Van intuïtie tot intellect drong er iets door. In haar slaap liep ze naar haar tafel, schreef het antwoord op – in slaap – ging terug, viel weer in slaap.
‘s Ochtends vond ze het antwoord in haar eigen handschrift gekrabbeld. Ze kon zich niet eens meteen herinneren dat ze het gedaan had. Toen herinnerde ze zich langzaam dat er inderdaad een droom was geweest. In een droom had ze gezien dat ze naar de tafel ging en iets opschreef. Nu wist ze dat het geen droom was, het was echt gebeurd en het antwoord was er. En drie jaar lang had ze het geprobeerd terwijl het antwoord ongrijpbaar was gebleven.

Wat was er gebeurd? Het is hetzelfde fenomeen. Het intellect kan het onbekende niet bereiken, het onbekende is wel beschikbaar voor de intuïtie. Intellect kan alleen werken in de wereld van het bekende – het is dus wel goed, maar het heeft zijn beperkingen.

Meer: Osho Unio Mystica Vol. 1 #7 deel 4

Afbeelding:
https://www.wondersofphysics.com/2019/10/biography-of-marie-curie.html

Luister naar het riet…

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

DE STOMMEN VINDEN TONGEN…
Zij die nog nooit iets gesproken hebben, beginnen dingen te zeggen die ongelooflijk zijn, woorden die stralen, die zwanger zijn. Hun gebaren hebben nu een kracht: als ze je aanraken veranderen ze je door hun aanraking, als ze in je ogen kijken zul je nooit meer dezelfde zijn.

… WANNEER DE GEUR VAN HET LEVEN HEN VANUIT ZIJN ZIEL BEREIKT.
De grote soefimeester Jalaluddin Rumi schreef deze drie regels als zijn eigen grafschrift.
Niet meer dan drie woorden:
‘Mijn hele leven is samengevat in deze drie woorden:
Ik was rauw, nu ben ik gekookt en verbrand.’

Dit is de dood die wederopstanding brengt. Ik was rauw, nu ben ik gekookt en verbrand. Jalaluddin, de grootste soefi, zegt: ‘Deze drie woorden bevatten mijn hele leven.’
Als je afgescheiden bent, ben je rauw. Als je je verenigt met het bestaan, ben je gekookt. En als je helemaal verdwijnt, zonder ook maar een schaduw van je ego achter te laten, ben je verbrand.
Patanjali noemt deze staat NIRBEEJ SAMADHI: zaadloze samadhi, wanneer het zaad verbrand is. Nu zal er geen ellende meer zijn, geen komen en gaan, geen voortdurende verandering van vorm. Nu zal je als eeuwig verblijven in het eeuwige.

Jalaluddin zegt ook:
‘Luister naar het riet. Het klaagt.
Het vertelt over afscheiding en zegt: 
“Sinds ze me van het riet hebben gerukt, 
heeft mijn klaagzang man en vrouw tot tranen bewogen.”‘

Iedereen die ver van zijn bron is achtergelaten, verlangt terug naar de tijd van vereniging. ‘Luister naar het riet…’
Iedereen die ver van zijn bron is achtergelaten wenst terug naar de tijd van vereniging. We zijn allemaal op zoek naar onze bron. We zijn allemaal als riet op zoek naar het rietveld waaruit we zijn losgerukt.
Jalaluddin had een speciale liefde voor de rietfluit. ‘Vraag niet waarom God de fluit schiep,’ zegt een volksliedje. ‘Hij wilde dat de mensen Rumi zouden begrijpen.’
Hoe zouden de mensen Rumi anders hebben begrepen? Daarom heeft Hij de fluit geschapen. Wanneer een mens het ultieme bereikt, wordt hij een fluit. Een lied wordt geboren: een lied dat maar door blijft gaan.

Boeddha zong het tweeënveertig jaar lang – dag in dag uit, jaar in jaar uit, tweeënveertig jaar lang ging hij door met een lied. Mahavira deed hetzelfde, en zo ook Mohammed en Bahauddin en Jalaluddin. En het is dit lied waar we nu naar luisteren en in gaan: Hakim Sanai.
Waar komt dit lied vandaan? Het komt voort uit stilte. Het is gecondenseerde stilte, het komt uit je absolute leegte. Je wordt gewoon een doorgang naar God, een holle bamboe, een fluit, en God begint door je heen te zingen.

Alle grote geschriften van de wereld zijn liederen van het goddelijke. Maar je zult ze enkel begrijpen als je de stilte begrepen hebt. Je zult ze niet begrijpen door je in de geschriften te verdiepen, maar door in je eigen stilte te gaan. Wanneer je in dezelfde staat bent als Krishna, zul je de Bhagavad Gita kunnen begrijpen. Bhagavad Gita betekent het goddelijke lied, het hemelse lied. Maar hoe kun je het lied begrijpen als je niet eens de stilte begrijpt, waar het vandaan komt? Het bestaat uit stilte, het is gecondenseerde stilte.
Je zult de Koran niet kunnen begrijpen tenzij je die staat van FANA bereikt waar de Koran in Mohammed is neergedaald. Alleen dan zul je in staat zijn om de Koran te begrijpen. En het mooie is dat, als je de stilte van je wezen begrijpt, je in staat zult zijn om tegelijkertijd alle grote geschriften van de wereld te begrijpen, en je zult er geen tegenstrijdigheden in vinden. Maar als je nu de Koran en de bijbel en de Gita begint te lezen, zul je erg gaan piekeren en in de war zijn. Je zult tegenstrijdigheden en tegenstrijdigheden vinden en niets anders.

Wat te zeggen over tegenstrijdigheden tussen de Gita en de Koran? Als je de Gita zelf leest, zul je er duizenden tegenstrijdigheden in vinden. Het is geen kwestie van vergelijken met de Koran; lees de Gita gewoon met een kritische blik en je zult verbaasd staan – Krishna blijft zichzelf tegenspreken. Je zult het helemaal niet kunnen begrijpen. Begrip ontstaat alleen uit meditatie.
En wanneer je meditatie bereikt hebt, zullen zelfs je woorden de zoetheid van de Koran en de Gita hebben – zelfs JOUW woorden. Jij, die altijd stom bent geweest, zult plotseling beginnen te spreken, wat niet alleen anderen zal verbazen, maar ook jou, omdat je niet zult kunnen begrijpen waar ze vandaan komen. Ze komen van gene zijde: jij vangt ze alleen maar op.

Meer: Osho, Unio Mystica Vol. 1 #7 deel 3

Image by Muhamad Suhkry Abbas from Pixabay

Een robijn is gewoon een stuk steen

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

EEN ROBIJN, DAAR, IS GEWOON EEN STUK STEEN..
Waar? Wat bedoelt Hakim Sanai met ‘daar’? De stilte waar ik het over had.
Wanneer je volkomen stil bent, in gebed, in samadhi…

EEN ROBIJN, DAAR, IS GEWOON EEN STUK STEEN…
Je hele manier van kijken verandert. Wanneer er verlangens in je mind opborrelen, kan zelfs een gewone steen op een robijn lijken. Je kunt je verlangen projecteren op een gewone steen; je kunt de illusie wekken dat hij heel kostbaar is.
Anders, wat is een robijn dan, wanneer je niet bezeten bent door verlangens? Een gewone steen. Alle diamanten zijn niets anders dan gewone stenen. Stel je voor dat op een dag de derde wereldoorlog uitbreekt en de hele mensheid van de aarde verdwijnt, zal er dan enig verschil zijn tussen een steen en een diamant?
Zal er enig verschil zijn tussen de grote Koh-i-noor en dat steentje langs de kant van de weg? Er zal geen verschil zijn. Dat betekent dat het verschil gecreëerd is door de mens, geprojecteerd is door de mens. Het is een gefabriceerd verschil. Het is iets in de mind van de mens: als de mens verdwijnt, dan zullen er geen robijnen en geen kiezels zijn, dan zullen ze allemaal hetzelfde zijn. Dan kan de Koh-i-noor geen speciaal voorrecht opeisen.


Het gebeurde eens, een Zen meester leefde in een bos, en de koning van het land kwam hem opzoeken. En hij had veel geschenken meegebracht, waaronder een prachtig gewaad bezaaid met diamanten – zeer waardevol, het meest waardevolle gewaad dat de koning had. Hij presenteerde de fluwelen mantel.
De meester nam het aan, maar gaf het meteen terug en zei: ‘Neem het alstublieft terug.’
De koning voelde zich beledigd. Hij zei: ‘Dit is een geschenk van mij. Wilt u mij niet gerieven door het aan te nemen? Anders voel ik me erg afgewezen.’
De meester zei: ‘Het gaat er niet om of ik u zal gerieven. Als u erop staat, kan ik het wel hier houden. Maar ik moet u één ding vertellen: ik woon hier helemaal alleen, er zijn geen mensen. Wie zal dit kleed dan waarderen?
Ik woon hier met herten en pauwen, en soms komt de leeuw langs, en al die dieren zullen me uitlachen. Maak geen lachertje van me, neem het alstublieft weer mee terug. Ze zullen me allemaal uitlachen. Ze zullen denken dat ik nu dwaas ben geworden op mijn oude dag.
Ik heb al mijn metgezellen, vogels en beesten, en ze zullen deze diamanten en de waarde ervan niet begrijpen. Neem het alstublieft terug, doe me een plezier door het terug te nemen. Dit is helemaal goed waar menselijke domheid heerst, maar hier is het zinloos.’

Het is de mens die het onderscheid en de categorieën heeft gemaakt, anders is alles één. Maar er hoeft geen derde wereldoorlog plaats te vinden om dit te begrijpen. Zodra je je mind laat vallen, zul je onmiddellijk in staat zijn om het te zien. Als je je mind laat vallen, wordt de wereld getransformeerd – omdat de mind een bepaald soort wereld heeft geschapen. Zodra je geen mind meer bent, verdwijnt die hele wereld. Het was een droom. En dan ben je wakker, en dan zie je de dingen zoals ze in zichzelf zijn.
Een Duitse filosoof, Immanuel Kant, zei altijd: ‘Je kunt de dingen niet zien zoals ze in zichzelf zijn.’
Filosofisch gezien heeft hij gelijk. Als je via de mind werkt, kun je de dingen niet zien zoals ze zijn, omdat de mind er altijd zal zijn om ze te vervormen, te verbeteren, te veranderen, te projecteren, op de ene of andere manier te kleuren, met al zijn vooroordelen. De mind zal er zijn. De mind zal je niet toestaan de dingen te zien zoals ze op zichzelf zijn, omdat alles wat tot je doordringt door de mind zal gaan. In die zin heeft Immanuel Kant gelijk.

Ik heb eens gehoord: Een Engelsman en een Ier gingen bij de kapitein van een schip naar Amerika vragen of ze tegen betaling van werk mee konden varen . De kapitein stemde toe, liet de Engelsman aan boord gaan, maar vroeg de Ier om referenties. De Ier ging aan wal en haalde ze op, maar de discriminatie maakte hem kwaad en hij was vastbesloten om wraak te nemen.
Op een dag, toen ze allebei hielpen om het het dek te schrobben, ging de Engelsman naar de reling, emmer in de hand om de emmer in het water te laten zakken. Hij leunde net voorover om de emmer omhoog te trekken toen een grote golf aan boord spoelde, hem te pakken kreeg en mee overboord trok.
De Ier hield op met schrobben en ging naar de reling. Hij tuurde in het water. Geen spoor van de Engelsman. Om zijn gelijk te halen toog de Ier verontwaardigd naar de hut van de kapitein.
‘Kapitein, misschien herinnert u zich nog dat toen ik aan boord van dit schip kwam, u mij wel om referenties vroeg maar die Engelsman zomaar aan boord liet gaan?’
‘Natuurlijk weet ik dat nog. Ga je daar nou nog over klagen?’
‘Klagen, kapitein? Zo ben ik niet. Ik ben hier alleen om u te vertellen dat ze uw vertrouwen hebben verraden. Weet u wel, kapitein, die Engelsen…’
‘Wat bedoel je met verraden?’
‘Zeker weten, en die Engelsman is er vandoor met uw emmer!’

Als je een bepaald vooroordeel in je mind meedraagt, zul je alleen door het vooroordeel heen kijken. En de mind is niets anders dan vooroordelen en vooroordelen. De mind betekent je hele verleden en alles wat bij je binnenkomt zal door je hele verleden heen moeten gaan. Het zal vervormd zijn, het zal gekleurd zijn, het zal zo veranderd zijn tegen de tijd dat het jou bereikt dat je niet in staat zult zijn om te weten wat er werkelijk aan de hand is.
Immanuel Kant heeft gelijk, maar alleen filosofisch gezien. Hij is zich niet bewust van de wereld van meditatie, hij is zich niet bewust van de Soefi’s en de Zen-mensen en de Taoïsten. Anders is er een manier om de dingen te kennen zoals ze in zichzelf zijn: zet de mind opzij. Kijk met lege ogen en dan komt er geen verstoring met de werkelijkheid.

Dan zul je ineens zien dat de parel geen parel meer is, de robijn geen robijn meer is, de diamant geen diamant meer is. Dan zijn alle onderscheidingen, verschillen, evaluaties en oordelen verdwenen. Dan zijn de dingen er plotseling zonder labels en namen en categorieën.

Meer:   Unio Mystica Vol. 1 #7 deel 2

Image by Alana Jordan from Pixabay

De soefi is geen escapist

Deze weken staan in het teken van de soefi’s. Osho bespreekt de poëzie van de Perzische mystieke dichter Hakim Sanai. Vorige afleveringen hiervan zijn te vinden op Unio Mystica.

De soefi is geen escapist, dat is niet zijn klimaat. Hij is absoluut tegen escapisme. Hij gelooft in het vieren van de wereld, het vieren van het bestaan, het vieren van het leven. Het is de basis van het soefisme zelf dat de schepper alleen bereikt kan worden via de schepping. Je hoeft geen afstand te doen van zijn schepping om bij hem te komen; in feite als je afstand doet van zijn schepping zul je nooit bij hem komen. Als je afstand doet van zijn schepping, heb je indirect afstand gedaan van de schepper zelf.
Maar afstand doen gebeurt nog steeds. Het is niet zo dat de soefi afstand doet van de wereld, maar dat hij God bereikt – en op het moment dat God bereikt is, verdwijnt de wereld. Dan is er  niets om afstand van te doen: dan is alleen God nog.


De soefi ontvlucht de wereld niet, maar er komt een moment waarop de wereld verdwijnt en oplost. De soefi leeft in de wereld en ontdekt dat er geen wereld is, alleen God is. De soefi is geen asceet. Hij gelooft niet in het toebrengen van pijn aan zichzelf, hij is niet pathologisch.
De soefi leeft het leven op een volkomen normale manier, zonder perversies, zonder obsessies. Hoewel de kwaliteit van zijn leven geleidelijk aan verandert, is het niet zo dat hij het probeert te veranderen. Zijn hele inspanning bestaat erin zich God te herinneren, niet om zichzelf te veranderen.

Laat dit diep in je doordringen; als je dit punt mist, mis je het hele punt van het soefisme. De soefi concentreert zich op slechts één ding, het herinneren van God – zikr. Naarmate die herinnering zich verdiept, vermindert zijn obsessie met de wereld. Naarmate hij dichter en dichter bij de ultieme realiteit komt, is de gewone realiteit niet langer aantrekkelijk; die begint zich terug te trekken. Want als je het echte goud hebt gevonden, hoe kun je dan nog doorgaan met het onwerkelijke goud? Wanneer je de echte diamanten gevonden hebt, laat je automatisch de stenen, gekleurde stenen, vallen die je al die tijd bij je gedragen hebt.
De escapist zegt: ‘Doe afstand van je gekleurde stenen zodat je bij de echte diamanten kunt komen’. De Soefi zegt juist het tegenovergestelde, hij zegt: ‘Ga naar de echte diamanten en dat wat niet echt is, zal vanzelf uit je leven verdwijnen.’

Het echte kennen is genoeg, het onwerkelijke wordt juist in dat kennen afgezworen. En omdat juist in dat kennen afstand wordt gedaan van het onechte, laat het geen littekens en wonden op je achter. De asceet lijdt aan grote wonden. Hij is nog niet rijp, anders zou de vrucht gevallen zijn zonder een litteken achter te laten op het lichaam van de boom. Als het fruit onrijp is en je plukt het, doet het pijn aan de boom, het doet pijn aan het fruit; ze zullen allebei gewond achterblijven.
Heb je de schoonheid niet gezien van een rijpe vrucht die uit zichzelf valt? Stil, spontaan. De boom is zich er misschien niet eens van bewust dat de vrucht verdwenen is, de vrucht is zich er misschien niet van bewust dat de boom er niet meer is.

Soefisme is de eenvoudigst mogelijke weg. De soefi leeft een simpel leven. Maar de eenvoud wordt niet gecultiveerd, want een gecultiveerde eenvoud is geen eenvoud meer; die is al complex. Wanneer je iets cultiveert, is er motivatie, is er verlangen, is er verlangen; je verlangt naar iets.
Door iets te cultiveren, probeer je iets te worden. Worden is verlangen. En hoe kan verlangen simpel zijn? Dus cultivatie is nooit simpel. Een beoefende sannyas, een beoefende eenvoud, kan nooit schoonheid hebben. Om te beginnen is het helemaal geen eenvoud.
Je kunt zoveel heiligen in dit land of in andere landen gaan zien: hun eenvoud is gecultiveerd, berekend, gemotiveerd. Ze verlangen naar God, ze zijn hebzuchtig naar God, daarom zijn ze bereid de prijs te betalen.

De soefi zegt: God is beschikbaar, het is al beschikbaar. Alles wat je nodig hebt is een ongecompliceerde mind, alles wat je nodig hebt is een staat van niet-motivatie. Alles wat je nodig hebt is om in de stilte van dit moment te vallen, niet om te proberen morgen iets te bereiken. En wat is je hiernamaals? Het is de verlengde schaduw van morgen. Dus zij die denken dat ze na de dood in de hemel of in het nirvana komen, zijn erg hebzuchtige mensen. Ze zijn helemaal niet religieus.
Soefisme gelooft niet in sprookjes over de andere wereld, over hemel en hel. Het is niet zo dat de hemel niet bestaat, maar daar houdt de soefi zich niet mee bezig. De soefi leeft volledig in het moment. Zijn eenvoud komt voort uit zijn begrip, niet uit cultivatie; hij beoefent het niet. Wanneer hij het leven ziet, wordt hij zich bewust van de soberheid van een rozenbloem, hoe simpel het is en de schoonheid van haar soberheid.

Meer: Osho, Unio Mystica Vol. 1 #7 deel 1

Image by Javad Esmaeili from Pixabay 

Seksuele voorlichting

Wat vindt u van seksuele voorlichting voor kleine kinderen?

De waarheid is de waarheid en niemand mag daarvan worden uitgesloten. Moeten kinderen, alleen omdat ze klein zijn, gevoed worden met leugens? Is de waarheid alleen voor volwassenen? Betekent dit dat de waarheid gevaarlijk is voor het tere bewustzijn van het kind?
Waarheid is nooit gevaarlijk, onwaarheid is gevaarlijk. En als je iets onwaars vertelt tegen een volwassene, kan hij zich misschien verdedigen; dat kan vergeven worden. Maar vertel nooit iets onwaars tegen een kind, want hij is zo hulpeloos, zo onverdedigbaar. Hij is zo afhankelijk van jou, hij vertrouwt zo op jou – verraad hem niet. Dit is verraad! Elke leugen die je vertelt betekent dat je het kind verraden hebt.


En uiteindelijk kom je in de problemen. Vroeg of laat komt het kind er wel achter dat je hebt gelogen. Op die dag zelf zal alle vertrouwen in jou verdwijnen. Als jonge mensen tegen hun ouders in opstand komen, is dat niet hun verantwoordelijkheid, maar die van de ouders. Ze hebben zoveel leugens verteld en nu, na verloop van tijd, beginnen de kinderen te ontdekken dat het ALLEMAAL leugens waren. En als je zoveel leugens hebt verteld, wordt zelfs de waarheid die je hen hebt verteld verdacht. En één ding is zeker, ze verliezen hun vertrouwen in jou. Je hebt ze verraden, je hebt ze bedrogen: je wordt lelijk in hun ogen. Hun indruk van jou is niet goed meer. In feite zullen ze nooit iemand kunnen vertrouwen.

Dat is het probleem waar ik elke dag mee geconfronteerd word. Wanneer jullie komen om sannyasin te worden, wordt het probleem dat jullie met jullie ouders hebben aan mij opgelegd. Jullie kunnen mij ook niet vertrouwen; op een subtiele manier word ik jullie vaderfiguur. En omdat jullie ouders je bedrogen hebben, wie weet? Ik ben een vreemde – als zelfs je ouders je bedriegen, als zelfs je ouders niet te vertrouwen zijn, hoe kun je mij dan vertrouwen?
Je zult nooit de vrouw kunnen vertrouwen van wie je houdt, de man van wie je houdt. Je zult nooit de meester kunnen vertrouwen aan wie je je overgeeft. Je zult nooit meer in je leven je vertrouwen kunnen herwinnen. En waar is je vertrouwen voor vernietigd? Voor zulke dwaze dingen.
Wat is er verkeerd mee? Seks is een simpel feit: vertel het zoals het is. En kinderen zijn heel opmerkzaam – ook al vertel je het ze niet, ze  komen er zelf wel achter. Het zijn heel nieuwsgierige mensen.

Carl moest een opstel schrijven met de titel ‘Waar ik vandaan kom’. Toen hij thuiskwam van school, ging hij de keuken in waar zijn moeder het eten aan het maken was.
‘Waar kom ik vandaan, mama?’ vroeg hij.
‘De ooievaar heeft je gebracht.’
‘En waar komt papa vandaan?’ 
‘De ooievaar heeft hem ook gebracht.’
‘En opa dan?’
‘Die heeft de ooievaar ook gebracht, schat.’
Carl maakte heel zorgvuldig aantekeningen over wat mama hem had verteld en de volgende dag leverde hij het volgende opstel in: ‘Volgens mijn berekeningen is er in mijn familie al drie generaties lang geen natuurlijke geboorte geweest.’

Kinderen zijn heel opmerkzaam; ze blijven kijken, ze blijven zien wat voor dwaasheden je ze vertelt. En hoe lang kun je ze voor de gek houden? Het leven is er en het leven is seksueel. En ze kijken naar het leven: ze zullen dieren de liefde zien bedrijven, ze zullen vogels de liefde zien bedrijven.
En jij kunt blijven geloven dat ze jou nog nooit de liefde hebben zien bedrijven – je kunt het blijven geloven, maar kinderen weten dat hun ouders de liefde bedrijven. In het begin denken ze misschien dat ze ruzie maken of zo, maar vroeg of laat komen ze er wel achter dat er iets achter hun rug om gebeurt.
Waarom deze vermoedens en twijfels creëren? Waarom niet waar zijn? Waarheid is altijd goed, waarheid is altijd goddelijk. Laat ze de dingen weten zoals ze zijn.

Meer: Osho, Unio Mystica Vol.1 #6 deel 2

Image by bess.hamiti@gmail.com from Pixabay