Nieuws

Mala’s

Een mala (Sanskriet: slinger) is een snoer van gebedskralen die gewoonlijk gebruikt worden in het Hindoeïsme, Jaïnisme, Sikhisme, Boeddhisme en bijvoorbeeld door sannyasins van Osho voor de spirituele praktijk die bekend staat als japa (japamala).
Een mala bestaat meestal uit 108 kralen, hoewel andere aantallen ook voorkomen. Vaak iwordt er een 109e kraal aan toegevoegd (vaak van een andere afmeting of kleur) en soms zie je ook extra kralen die decoratief zijn. Mala’s kunnen gebruikt worden om de tel bij te houden bij het reciteren van gebeden opzeggen, chanten of het in gedachten herhalen van een mantra of de naam van een godheid.

Behalve het praktische nut als hulp bij het reciteren worden er traditioneel ook andere spirituele kwaliteiten toegeschreven aan mala’s. Bepaalde materialen worden verondersteld te werken bij bepaalde praktische of spirituele problemen en de mala zelf wordt soms als een talisman gezien.  
Een 8e eeuwse vertaling gaat ervan uit dat het van oorsprong een Sanskriet woord is dat overgedragen is uit Centraal Azië. Volgens deze tekst heeft de Boeddha een koning geïnstrueerd om een mala te maken van de aristaka plant en de Triratana te reciteren terwijl hij de mala door zijn vingers laat gaan om zo tot rust te komen en zijn zorgen te verlichten.

Terwijl het lijkt alsof de het leken zijn die in de vroegste Boeddhistische tekst de mala gebruiken, werd het in China vooral in de kloosters gebruikt. Afbeeldingen van monniken met mala’s begonnen in China in de de 7e eeuw na Christus te verschijnen en het lijkt erop dat de mala beschouwd werd als behorende bij de alledaagse uitrusting van monniken.
Tijdens de Ming dynastie werden de mala’s in toenemende mate meer gewaardeerd om hun esthetische kwaliteiten dan om hun spirituele toepassing. In gegoede kringen was het gewoon om mala’s van dure of zeldzame materialen cadeau te doen. Op afbeeldingen van Qing dynastie ambtenaren zie je vaak mala’s die meer bedoeld als een toonbeeld van hun status en rijkdom dan als een teken van spiritualiteit.

Senior Chinese officials  of Qing Dynasty. Nanjing, China.

Er bestaan talloze verklaringen waarom er 108 kralen zijn, het getal 108 heeft een speciale betekenis in een aantal Hindoe, Boeddhistische en Jain tradities. De 109e kraal op een mala wordt de sumeru, bindu, stupa, guru kraal of moederkraal genoemd en is soms groter of anders van materiaal of kleur.
Een grote verscheidenheid aan materialen wordt gebruikt om mala kralen van te maken. Kralen van de zaden van de rudraksha boom worden door de toegewijden van Shiva als heilig beschouwd, terwijl kralen gemaakt van het hout van de tulsi plant worden gebruikt en vereerd dor volgelingen van Vishnu. Voor kralen worden ook vaak stenen, hout of zaden van de sandalwood boom of de Bodhi boom , en zaden van de lotusplant gebruikt.

Bron: Wikipedia.

Ik heb de mala afgeschaft. In India was het van betekenis, want in India zijn de rode kleren en mala duizenden jaren lang gebruikt als symbolisch voor een sannyasin. Ik wilde dat traditionele idee van sannyas vernietigen, want de sannyasin moet celibatair zijn, de sannyasin mag geen vrouw aanraken, mag niet tegen een vrouw praten. Een sannyasin kan niet in een huishouding wonen, hij moet in een tempel wonen. Hij mag maar één keer per dag eten, hij moet voortdurend steeds opnieuw gaan vasten. Hij moet zichzelf martelen. Dit is ziek. 
Osho, From Bondage to Freedom #17 

In 1989 stuurt Osho een laatste boodschap aan de Academy of Initiation dat het niet meer nodig is om mala’s te dragen. Sannyas gaat over naar binnen gaan en heeft niets te maken met het uiterlijke.
Voor sommige mensen komt dat als een onaangename verrassing, dus wordt de kwestie weer bij hem aangekaart. En zijn antwoord, wat weer aan de Academy wordt doorgegeven, is: ‘Als je persé je mala wilt dragen, doe het dan thuis en in meditatie.’

Met dank aan Antar Marc.

Serieuze zaken

Take It Really Seriously

In dit boek, uitgegeven in 1998 door Grace Publishing in Londen, zijn, verspreid over 676 pagina’s, alle moppen verzameld die Osho in zijn laatste jaren gedurende zijn lezingen vertelt. Ze zijn onderverdeeld in een dertigtal thema’s, zoals Polen, Ieren, Italianen, Seks, Religie, Psychiaters, etc. Belgen en Hollanders ontbreken! Sommige nationaliteiten hebben het ‘zwaar te verduren’ als Osho met een mop over hen van wal steekt. Maar het is altijd goedaardig. Voor Osho is het lachen om iemand anders geen humor. ‘Het gevoel voor humor behoort op jezelf gericht te zijn – het is van het grootste belang dat iemand om zichzelf kan lachen, hij raakt geleidelijk aan vol medeleven met anderen. In de hele wereld bestaat er geen enkele gebeurtenis, geen onderwerp dat zózeer de lachlust opwekt als jijzelf.’

Osho draagt het boek op aan Sardar Gurudayal Singh, “De man met de luidste lach. De enige in de geschiedenis die lacht vóór de mop is verteld. Wat een vertrouwen! Je kunt wat leren van Sardar Gurudayal Singh.” Onlangs (op 12.02) schreef ik al over Sardar-ji. Hem viel de zeldzame eer te beurt dat Osho een van zijn boeken, dit ‘Take It Really Seriously’, aan een discipel opdroeg.

Sw. Anand Vimal, de eindredacteur van dit boek, die net als Maneesha veel vragen aan Osho voorlas,  schrijft in zijn inleiding: Osho is de eerste die een gevoel voor humor als een van de hoogste kenmerken van religiositeit benoemde en lachen een essentieel ingrediënt van spirituele groei. Die moppen waren niet alleen amusement. Osho: ‘Hun doel is het lachen, in dat lachen stopt jouw denken. In dat lachen ben je niet langer de mind. En daarna, slechts een heel korte pauze… en dan kan ik tot de kern van je wezen doordringen.’ Vimal vertelt dan dat behalve hijzelf er nog twee sannyasins fulltime bezig waren om moppen voor Osho te verzamelen in zijn enorme bibliotheek, en ook door wat ze opvingen van de vele bezoekers van de commune in Pune. Meer hierover op sannyas.wiki: Take It Really Seriously – The Sannyas Wiki.

‘Voordat je gaat mediteren is het goed om dat goedgeluimd te doen, niet serieus maar met een glimlach. Onthoud dit: het bestaan glimlacht als jij glimlacht en als jij serieus bent, ben je alleen. Het bestaan trekt zich niks aan van jouw serieusheid. Als je de hele wereld met je wil laten meewerken, glimlach dan alleen maar en zie: de bomen glimlachen met je mee, en de bloemen… En zeker wanneer je in meditatie gaat is het goed om dat met een glimlachend hart te doen.’

‘Moppen geven zo’n heerlijk gevoel, ze geven moed. Een lachend hart is moediger dan een ernstig hart. Een hart vol ernst twijfelt, aarzelt, bedenkt zich nog eens. Het lachende hart is van de gokker, die springt er gewoon in. En meditatie is een kwestie van een sprong in het onbekende.’

Take It Really Seriously is hier en daar nog wel tweedehands te verkrijgen, tegen serieuze prijzen variërend van $ 38,95 bij Osho Viha tot $ 1.749,99. No joke!

Boekbespreking door Swami Anand Frank.

Satsangs met ‘live muziek’

Sinds december is Milarepa bezig geweest met een groep muzikale vrienden om een serie satsangs voor te bereiden. Deze worden in het weekend van 26-28 februari gestreamd via Zoom. 


De stadia van de meditatie:
• 10 minuten high-energy viering
• 10 minuten stil zitten met zachte muziek
• een Osho toespraak
• een Sannyas Celebration
(wie sannyas wil nemen kan contact opnemen met Milarepa op oneskymusic@gmail.com).

Dit is een geweldige gelegenheid om de satsang ‘live’ te beleven. Het wordt een eenmalig eerbetoon aan de meester – een vrolijke internationale bijeenkomst van vrienden die mediteren. En een groot feest!
Een witte robe is niet vereist voor de satsang, maar wel het overwegen waard. Het is aan te raden om 10-15 minuten van tevoren aan te sluiten bij de sessie. De Boeddha Hal poorten gaan 20 minuten van tevoren open. De hele meditatie duurt ongeveer 90 minuten.

Hoewel deze bijeenkomsten gratis zijn, is een bijdrage welkom om de muzikanten te steunen. Je kunt op de volgende manieren doneren:
• Paypal (https://paypal.me/oneskymusic), 
• Zelle (oneskymusic@gmail.com),
• of de ‘Contribute’ knop op Milarepa’s homepage (www.oneskymusic.com).

Bij voorbaat dank! 
🎶Milarepa / One Sky Music

De Band:
Atmo – trompet
Chandira – zang
Chintan – bas, tablas
Dhwani – tin whistle
Nadama – keyboards
Nandin – dwarsfluit
Milarepa – gitaar, zang
Rishi – drums
Sudhananda – gitaar, zang

Vrijdag 26 feb.
Direct Zoom Link:
https://us02web.zoom.us/j/5035104892?pwd=V015S1h6aGQ0bFYwQ0wxbDFuOXlQUT09
Zoom ID: 5035104892
Passcode: love 
7:45pm EST– New York
(Zaterdag 1:45 Amsterdam)

Zaterdag 27 feb. (Eerste streaming)
Direct Zoom Link:
https://us02web.zoom.us/j/5460628357?pwd=a1FzcDdJNmFhdkhOU2RkeVk3VEdDUT09
Meeting ID: 546 062 8357
Passcode: onesky
1:00pm EST — New York
19:00 Amsterdam

Zaterdag 27 feb. (Tweede streaming)
Direct Zoom Link:
https://us02web.zoom.us/j/5460628357?pwd=a1FzcDdJNmFhdkhOU2RkeVk3VEdDUT09
Meeting ID: 546 062 8357
Passcode: onesky
7:00pm EST — New York
(Zondag 1:00 Amsterdam)

Zondag 28 feb.
Direct Zoom Link:
https://us02web.zoom.us/j/5460628357?pwd=a1FzcDdJNmFhdkhOU2RkeVk3VEdDUT09
Meeting ID: 546 062 8357
Passcode: onesky
9:30am EST — New York
15:30 Amsterdam

Mulla Nasruddin

Mulla Nasruddin was een satiricus uit Turkije die in de 13e eeuw overleden is in Akşehir, bij Konya. Hij wordt gezien als een filosoof, een soefi, een wijze man, en hij wordt herinnerd om zijn grappige verhalen en anekdotes. Hij komt in duizenden verhalen voor, soms geestig, soms wijs, maar vaak ook als een dwaas, of als de schlemiel van de mop.

Naarmate de generaties voorbijgingen zijn er nieuwe verhalen toegevoegd aan de Nasruddin verzameling, andere zijn gemodificeerd, en hij en zijn verhalen hebben zich wijd en zijd verbreid. De thema’s in de verhalen zijn deel uit gaan maken van de folklore van een aantal landen en geven uitdrukking aan de nationale verbeelding van allerlei culturen. Hoewel Nasruddin vaak wordt weergeven in een klein-dorpse setting, gaan de verhalen over concepten van een bepaalde tijdloosheid. 

 Mulla Nasruddin

Een Nasruddin verhaal heeft vaak een subtiele humor en is pedagogisch van aard:
Op een dag vroegen ze aan Nasruddin om een preek te geven. Toe hij op de preekstoel stond, vroeg hij: ‘Weten jullie wat ik ga zeggen?’ De toehoorders zeiden ‘nee’, dus kondigde hij aan: ‘Ik heb geen zin om tegen mensen te praten die niet eens weten waar ik het over ga hebben!’ En hij ging weg.
De mensen voelden zich in verlegenheid gebracht en riepen hem de dag daarop weer terug. Dit keer, toen hij dezelfde vraag stelde, antwoordden ze ‘ja’. Dus zei Nasruddin: ‘Wel, aangezien jullie al weten wat ik ga zeggen, zal ik niet langer jullie tijd verdoen!’ En hij ging weg.
Nu stonden de mensen echt perplex. Ze besloten het nog eenmaal te proberen en nodigden de Mulla uit om de week daarop te komen spreken. Weer stelde hij dezelfde vraag: ‘Weten jullie wat ik ga zeggen?’ Nu hadden de mensen zich voorbereid, dus antwoordde de helft met ‘ja’ en de andere helft met ‘nee’. Dus zei Nasruddin: ‘Laat de helft die weten wat ik ga zeggen, het gaan vertellen tegen de helft die het niet weten.’ En hij ging weg.

Een bijdrage van Antar Marc.

ARD documentaire: Die Deutschen und der Guru

De ARD heeft een 1,5 uur durende documentaire uitgezonden over de sannyasins in Duitsland. Een tiental verschillende mensen wordt geïnterviewd over hun tijd bij Osho, het is bijzonder om de beelden van vroeger te zien naast die van nu, van de jonge uitbundige hippies tot de bedaarde, bedachtzame maar ook mooie senioren. Hoewel de documentaire helemaal in het Duits is, zonder ondertitels*, is ze toch goed te volgen. 

Ramateertha vertelt over de stormachtige ontwikkeling van sannyas initiatieven in Keulen, de commune, het meditatiecentrum, restaurants en cafés, en de populaire Zorba the Buddha disco. Sannyasins vertellen over hun reis naar Osho in Poona 1 en Rajneeshpuram. De kids worden gevolgd in hun verhuizing naar de sannyasin-school in Osho Medina in Engeland.  Er zijn beelden van de commune in Berlijn, de disco in Hannover en een landelijke commune. Het pionieren in de heuvels van Oregon en het einde van de commune daar, met de emoties die daarmee gepaard gingen en de impact die het gehad heeft op de levens van velen, komen ook aan bod.


De geïnterviewden vertellen ieder hun eigen persoonlijke verhaal, sommigen zijn nog steeds betrokken bij sannyasin initiatieven, anderen hebben afscheid genomen van de beweging. De documentaire geeft een tijdsbeeld van een bijzondere beweging die in Duitsland en elders veel heeft losgemaakt.

Zie: Die Deutschen und der Guru.
*Als je op UT drukt, krijg je de Duitse ondertiteling, dan is het makkelijker te volgen.

Een echte authentieke goedlachse man

A Real Authentic Man of Laughter, uitgegeven in 1994 in eigen beheer door de schrijver, Sardar Gurudayal Singh.

Soms vind je iets dat je niet had gezocht, maar blijkbaar toch heel graag wilde hebben. Serendipiditeit is het dure woord voor dit verschijnsel. Het overkwam me onlangs toen ik het in de titel vermelde boekje van Sardar Gurudayal Sing in handen kreeg. Sardar, de lachende swami, afkomstig uit de wereld van de Sikhs uit de Punjab, die altijd met een tulband liep, is degene die door Osho in de laatste twee jaren dat hij lezingen gaf, bijna dagelijks liefdevol op de hak genomen werd. Nooit heeft Osho enige sannyasin zó vaak in de schijnwerper gezet. 

   Sardar Gurudayal Singh

Dat verliep dan ongeveer als volgt: na een betoog van twee, drie uur, pauzeerde Osho even, bladerde wat in zijn aantekeningen (een verzameling moppen die door een driekoppig team die dag voor hem bijeen was gezocht) en nadat de spanning in die stilte was opgevoerd, zei hij: ‘It is time for something serious…’
Of: ‘Now is the time for Sardar Gurudayal Singh…’ 

Dan klonk er plotseling een luide, diepe lach, afkomstig van Sardar, die als enige in het gehoor al  begon te lachen om wat weldra zou komen. Deze voorpret vond bij de talrijke andere aanwezigen dan onmiddellijk weerklank in de vorm van lachsalvo’s die heel Gautama the Buddha Auditorium tot de nok vulden. En dan moest Osho, met een glimlach van oor tot oor, met zijn eerste mop nog beginnen!

Meer: Een echte authentieke lachebek

Boekbespreking door Swami Anand Frank.

Happy Valentine

Dear Friends,
Happy Valentines Day!
May we celebrate in the LOVE that surrounds us always – within and without.
I wanted to let you know that I will be releasing a new album in two weeks but until then –  – Here are a few new videos for you. The first is of one of the most popular songs I’ve written called ‘Come’.  The lyrics are from a poem by the 13th century Persian Sufi mystic poet  Jalal ad-Din Rumi. I am joined on this video by Lucia Lilikoi who is a fabulous singer.  This song is featured on my ‘Garden Of Mystic Poets’ recording.

come, come whoever you are 
wanderer, worshipper, lover of leaving 
come, come whoever you are 
this isn’t a caravan of despair 
it doesn’t matter if you’ve broken your vow 
a thousand times before 
still and yet again, come again come 
and yet again come 
           Rumi  (English translation is by Coleman Barks).

The second video is a called “This Love”. It is a spirited, firey love song to the divine. 
I wrote most of the lyrics decades ago but it was set to different music that I ended up using for another song. I recently resurrected ‘This Love’ with new music. 

I hope you will enjoy these offerings.
LOVE
Sudhananda

Genieten van lijden

Wanneer ik zeg geniet ervan, bedoel ik niet dat je een masochist moet worden. Ik bedoel niet dat je lijden moet creëren voor jezelf en er van genieten. Ik bedoel niet: ga en laat jezelf van een rots vallen, heb botbreuken en geniet er dan van. Nee.
Ik zeg niet dat je een masochist moet zijn. Ik zeg alleen dat er lijden is, je hoeft het niet op te zoeken. Er is al genoeg lijden, je hoeft het niet te gaan zoeken. Er is reeds lijden, de aard van het leven creëert lijden. Er bestaat ziekte, er bestaat dood, het lichaam is er, waardoor natuurlijk lijden wordt gecreëerd. Zie het, kijk ernaar met een onbewogen blik. Kijk ernaar – wat het is, wat er gebeurt. Ontsnap er niet aan. Onmiddellijk zegt het verstand, “Ga hier weg, kijk er niet naar.” Maar als je wegvlucht kun je niet gelukkig zijn.

Wanneer

De volgende keer dat je ziek wordt en de dokter zegt dat je in bed moet blijven.

De methode

Sluit je ogen en rust op het bed en kijk gewoon naar de ziekte. Kijk wat het is. Probeer het niet te analyseren, ga geen theorieën bedenken, alleen maar kijken wat het is. Het hele lichaam is moe, koortsig – kijk ernaar.
Plotseling zul je voelen dat je bent omgeven door koorts, maar dat er een heel koel punt in je is, dat niet geraakt wordt door de koorts, dat niet kan worden beïnvloed. Het hele lichaam staat misschien in brand, maar die koele plek wordt niet aangeraakt.
Als je dus koortsig op je bed ligt, in brand, het hele lichaam heet, kijk ernaar. Terwijl je kijkt, trek je je terug naar de bron. Kijken, niets doen… wat kun je doen? De koorts is er, je moet er doorheen, het heeft geen zin er onnodig tegen te vechten. Je rust, en als je tegen de koorts vecht wordt je nog koortsiger, dat is alles. Kijk er dus naar.
Terwijl je naar de koorts kijkt wordt je koel; je kijkt nog meer, je wordt nog koeler. Alleen kijken, en je bereikt een piek, zo’n koele piek, zelfs de Himalaya zal jaloers zijn; zelfs zijn bergtoppen zijn niet zó koel. Dit is Gourishankar, de Everest van binnen. En als je voelt dat de koorts is verdwenen….het is er eigenlijk nooit geweest, het was alleen in het lichaam, heel, heel ver weg.

Er bestaat oneindige ruimte tussen jou en je lichaam – oneindige ruimte, zeg ik. Een onoverbrugbare kloof bestaat er tussen jou en je lichaam. En al het lijden vindt plaats aan de buitenkant. Hindoes zeggen dat het een droom is, want de afstand is zo enorm, onoverbrugbaar. Het is als een droom die zich ergens anders afspeelt – niet in jou – in een andere wereld, op een andere planeet.
Wanneer je naar het lijden kijkt ben je plotseling niet degene die lijdt, en je begint ervan te genieten. Door het lijden word je je bewust van de andere pool, het gelukkige innerlijke wezen. Als ik dus zeg, geniet, zeg ik: Kijk. Ga terug naar de bron, naar je centrum. Dan is er ineens geen pijn, maar alleen ekstase.
Zij die aan de buitenkant zijn, hebben pijn. Voor hen geen ekstase. Voor degenen die naar hun centrum zijn gegaan, bestaat er geen pijn. Voor hen is er alleen ekstase.

Wanneer ik zeg, breek de kop bedoel ik breek de buitenkant. En wanneer ik zeg, wees totaal leeg, bedoel ik ga terug naar de oorspronkelijke bron, want via leegte zijn we geboren, en naar leegte gaan we terug. Leegte is het woord, dat is echt beter dan het woord God te gebruiken, want met God hebben we het gevoel dat er een persoon is. Boeddha gebruikte daarom nooit “God” hij gebruikte altijd het woord sunyata — leegte, nietsheid. In het centrum ben je een niet-zijn, nietsheid, alleen enorme ruimte, altijd koel, stil, gelukzalig. Als ik dus zeg, geniet, bedoel ik kijk, en dan zul je genieten. Wanneer ik zeg geniet, bedoel ik: vlucht niet.

Osho: A Bird on the Wing.

Uit: Meditations for Busy People.

 

 

Losgeslagen hypocrisie

Antar Marc neemt hypocrisie (schijnheiligheid) onder de loep, een uitdrukking van iets wat je wijdverbreid tegenkomt in deze tijd van crisis.

Hypocrisie is de praktijk van hetzelfde gedrag vertonen waar je iemand anders voor bekritiseert. Voor de morele psychologie is het: niet kunnen voldoen aan de morele regels en principes die je jezelf gesteld hebt.
Het woord hypocrisie komt van het Griekse ὑπόκρισις (hypokrisis), wat ‘jaloezie, acteren, doen alsof, lafheid of huichelen’ betekent. Anders gezegd is het woord een vermenging van het Griekse voorvoegsel hypo-, wat ‘onder’ betekent, en het werkwoord  krinein, wat ‘ziften’ of ‘beslissen’ betekent.
Terwijl hypokrisis sloeg op elk soort van publiek optreden (inclusief de kunst van de retoriek), was hypokrites een technische term voor een toneelspeler en werd dat niet beschouwd als een passende rol voor een publieke figuur.

Niccolò Machiavelli heeft opgemerkt: ‘De massa accepteert wat schijnt als wat is, nee, ze wordt vaak eerder geraakt door de schijn dan door de werkelijkheid.’
Natuurlijke selectie werkt via het principe van ‘overleving van de sterkste’, en verschillende onderzoekers hebben laten zien dat de mensen zijn geëvolueerd om het spel van het leven op de manier van Machiavelli te spelen. De beste manier om een reputatie van eerlijkheid op te bouwen is om ook echt eerlijk te zijn. Maar aangezien het moeilijker is om eerlijk te zijn dan om eerlijk te lijken, en aangezien luiheid diep in de menselijke aard zit ingebouwd, kiest de mens vaker voor de schijn boven de werkelijkheid.

Carl Jung schreef hypocrisie toe aan degenen die zich niet bewust zijn van de duistere kant van hun aard. Hij schreef: ‘Ieder individu heeft de behoefte aan revolutie, innerlijke verdeling, de bestaande orde omverwerpen, en vernieuwing, maar niet door ze aan zijn buren op te dringen onder de hypocriete mantel van Christelijke naastenliefde of welk ander mooi eufemisme ook voor de onbewuste neigingen naar persoonlijke macht.’

Mensen nemen een standpunt in, zoeken bewijzen om dat te staven, dan, als ze enig bewijs vinden -genoeg om dat standpunt ‘aannemelijk te maken’- houden ze helemaal op met denken (de ‘aannemelijke-stop regel’). En als ze gedwongen worden om echte bewijzen te vinden, hebben ze de neiging om ‘bewijzen’ te zoeken en te interpreteren die bevestigen wat ze al geloven (het ‘bevestigings-vooroordeel’).

Bovendien hebben mensen de neiging om zichzelf goed te vinden, door sterke punten en verworvenheden te benadrukken, en zwakheden en mislukkingen over het hoofd te zien (het ‘zelfbedienings-vooroordeel’). Als ze gevraagd worden om zichzelf een cijfer te geven voor deugden, vaardigheden of andere wenselijke trekken (waaronder ethiek, intelligentie, rijvaardigheid en seksuele vaardigheden), zegt een grote meerderheid dat ze bovengemiddeld scoren. Macht en privilege vergroten de vertekening: 94% van leraren aan de universiteit zijn van mening dat ze bovengemiddeld presteren. Dit effect is kleiner in Aziatische landen en in andere landen waar ze de groep hoger waarderen dan het individu. 

Wereldwijd gezien lijkt het duidelijk dat hypocrisie wijdverbreid is in godsdienstige -, politieke – en regeringskringen.

Eerder verschenen in Osho News.

Het is al goed

Deze uitspraak stond als titel boven een interview artikel in de Optimist.
De geïnterviewde, Lucia Rijker, zei hierover: Het is een gevoel, een vertrouwen in de aanwezigheid van een hoger bewustzijn.
Zij is een bijzondere vrouw. Zij is wereldkampioen boksen en is tevens de weg gegaan van de spiritualiteit. Zij heeft een boek gepubliceerd, getiteld: Bokser en Boeddhist. Heel bijzonder, dus  kennelijk heeft het boksen haar in de vorm van lichaamswerk bewust gemaakt van haar innerlijk zijn.

Hieronder doet zij uitspraken over haar spirituele zijn.   
‘Ik beschik over een soort basisvertrouwen, gesterkt door een gevoel van verbonden zijn met alles om me heen en een hogere kracht. Zoals het nu is, is het al goed en dat biedt troost en kracht. Ouder wordend speelt bij mij spiritualiteit een belangrijke rol in mijn leven, maar het heeft altijd mijn belangstelling gehad.’
Zij haalt de spreuk aan van Deepak Chopra: ‘De evolutie ligt op schema.’
Een vertrouwen in een hoger bewustzijn voelt zij soms tijdens haar meditatie en er wordt een tip van de sluier opgelicht. ‘Ik voel dan nooit iets dat als slecht of kwaad aandoet.’

Meer: Het is al goed.

Een bijdrage van Prem Abhay.