Nieuws

Het antwoord ligt niet in seks

Nandan Bosma heeft, in samenwerking met Satyamo Uyldert, uitgebreid research gedaan naar wat Osho over seksualiteit zegt.

Iemand weet niet hoe hij met anderen moet relateren. Osho:
‘Ten eerste: heteroseksueel of homoseksueel, het antwoord ligt niet in seks – dus het is geen kwestie van homoseksualiteit. Zelfs als je hetero bent, is het antwoord daar niet te vinden. Als je richting seks kijkt is er geen antwoord te vinden, dus beide zijn wat dat betreft hetzelfde. Het eerste wat moet gebeuren is: hou op met je er zorgen over te maken! Als je hetero zou zijn wordt de zaak er echt niet beter op – alles zal hetzelfde blijven. Accepteer dus je homoseksualiteit zoals je andere dingen accepteert – het hebben van honger …. Maar het antwoord op hoe je moet leven ligt niet in het eten van voedsel – elke dag heb je opnieuw honger, ben je weer vol en krijg je weer honger.
Daar ligt het antwoord dus niet, maar dat wil niet zeggen, omdat daar het antwoord niet te vinden, is, dat je op moet houden met eten, want dan ga je dood. Het antwoord ligt niet in het nemen van een bad, maar dat betekent niet dat je nooit meer in bad moet gaan, want dan word je vuil en smerig. Het antwoord is elders te vinden, dat is waar, maar om ergens anders te kunnen zoeken is als eerste vereist dat je wat bij jou hoort, accepteert. Maak je niet te veel zorgen. Als je je homo voelt is dat volmaakt in orde, er is niets mis mee. (..)

Osho gaat in op de vraag wanneer iemand in staat is om een relatie aan te gaan:
‘Denk je dat hetero’s met elkaar relateren? Wie kan relateren? Iedereen zit in hetzelfde schuitje! Relateren is een groot probleem – je kunt niet relateren, tenzij je geworteld bent in je eigen wezen … dan kun je relateren. Het heeft niets te maken met een relatie met iemand anders; het heeft van doen met je eigen innerlijk geïntegreerd zijn.
Alleen iemand die geïntegreerd is kan relateren, en de paradox hier is dat hij zich er niet druk over maakt! Iemand die geïntegreerd is maakt zich niet druk over relateren of niet-relateren: als het gebeurt, OK; als het niet gebeurt, ook OK. Hij is gelukkig met zichzelf, zijn geluk hangt niet af van een relatie … maar hij is de enige die tot relateren in staat is. En iemand die niet van binnen geïntegreerd is, kan niet relateren, maakt zich voortdurend druk over hoe hij moet relateren, en denkt dat alles OK is als hij kan relateren.

Je moet je daarvan bewust worden en ik zeg dat het eerste vereiste daartoe is: maak je niet zo druk over je gewone, dagelijkse leven, creëer geen obsessies. Als je voelt dat je homoseksueel bent, dan is het goed; als het op een dag verandert en je wordt heteroseksueel, dan is dat ook goed. Als je vervolgens weer homoseksueel wordt, dan is dat ook goed. Dat zijn doodgewone dingen, niets om je druk over te maken. Je hoeft er geen aandacht aan te besteden – neem ze voor wat ze waard zijn. (..)
Het eerste en heel fundamentele ding is dus te accepteren wat je bent, dan hoef je je daar niet meer druk over te maken, er geen energie meer aan te geven. Als dat eenmaal gebeurd is, dan is je energie in staat om naar binnen te gaan. Dan kun je je energie meer aan meditatie geven, niet aan het denken over hoe je moet relateren. Hoe te ‘zijn’, laat dat je probleem zijn:
niet hoe te relateren… want je kunt alleen relateren als je bént. Hoe zou je in staat zijn te relateren? – want je kunt alleen relateren als je bént. Hoe kun je relateren als je niet bént? (..)’

Meer: Het kunnen aangaan van relaties.

Intimiteit met Osho in de beginjaren

Savita Brandt: Dinner with Osho. Intimate Tales of Two Women on the Path of Meditation. Dancing Buddhas Books, 2019.
Gedetailleerde herinneringen van de intimiteit tussen Osho en twee Indiase sannyasins uit de beginjaren. Urmila is een intellectuele vrouw met een spirituele honger als ze in de zestiger jaren Osho tegenkomt in de Universiteit van Jabalpur. Ze leeft verveeld in een huwelijk met een militair en een van Osho’s boeken heeft haar interesse gewekt. Ze zit met vele vragen en Osho raakt haar diep, geestelijk zowel als lichamelijk. Veel gesprekken volgen, over wereldse zowel als spirituele zaken en ze begint van haar hoofd naar haar hart te vallen, ook door de meditaties die ze gaat doen. Nadat ze gepromoveerd is blijft ze gesprekken voeren met Osho en raakt ze steeds meer aan hem toegewijd. Osho vraagt haar om de gesprekken te publiceren in een boek onder haar naam.

Shobhana is een seksueel naïeve jonge vrouw, die getrouwd is met een arts en in een liefdeloze omgeving is opgegroeid. Een oom neemt haar mee naar een lezing van Osho in Bombay en na een bezoek aan zijn huis begint ze een lange briefwisseling met hem. Ze gaat zijn meditation camps volgen en blijft daar af en toe met hem slapen, zonder seks maar in een liefdevolle intimiteit. Haar relatie met Osho verandert van speels naar moederlijk als ze voor hem gaat zorgen, van vragenstellen bij lezingen tot uiteindelijk zelf meditatie onderwijzen aan anderen.
Savita vertelt het verhaal van twee seksueel onderdrukte vrouwen die ware devotees worden. Het geeft een beeld van de vroege jaren met Osho, de intimiteit die de Indiase sannyasins toen nog konden ervaren.
Savita is ook de auteur van het boek Encounters with an Inexplicable Man, de Engelse versie van ‘Hoe Osho in mijn leven kwam.’
Samenvatting van een recensie in Osho News.

‘Groot gelijk, laat je niet hersenspoelen.’

Ingezonden brief n.a.v artikel van Stine Jensen ‘Laat je niet hersenspoelen’  in het NRC Handelsblad van zaterdag 9 februari 2019. 
 
‘Groot gelijk’, mevrouw Jensen, ‘laat je niet hersenspoelen.’
In uw artikel van afgelopen zaterdag in NRC Handelsblad richt u zich met uw oproep tot mensen die zingeving in hun leven zoeken bij meditatie, coaches, yoga-scholen en selfmade goeroes die handvatten bieden hoe te leven.
U baseert uw appèl voornamelijk op het smalle fundament van uw eigen negatieve, zelfs psychotische ervaring bij een niet met name genoemde leraar met een reputatie als tovenaar in Frankrijk.

   Laat je niet hersenspoelen

Door uw verhaal aan deze groep te vertellen, laat u buiten beschouwing dat het grootste deel van de mensheid al is gehersenspoeld door godsdiensten, ideologieën, nationalisme waardoor mensen zich een identiteit aanmeten als: ik ben christen, of mohammedaan of jood, of communist of Engelsman of SGPer of republikein en ga zo maar door. En de mensen die dit wel in de gaten krijgen en op zoek gaan naar de zin van het leven, zullen op hun zoektocht moeten leren het kaf van het koren te onderscheiden.
Uit eigen ervaring weet ik dat een verblijf in een commune of een ashram rond een meester die bewustzijn heeft gerealiseerd zeer veel inzicht kan bieden. Uiteindelijk zal de bezoeker/leerling steeds meer gaan beseffen dat de persoonlijkheid die hij denkt te zijn, met wie hij zich heeft geïdentificeerd, slechts een manifestatie van het universele bewustzijn is. Maar dat hij die persoon niet is. Er is alleen maar Zijn.
Een ware meester zet de commune, de ashram op als  leerschool om tot die realisatie te komen. En bepaald niet om de meester te aanbidden, hoe verleidelijk dat ook soms met opzet wordt geënsceneerd. Denk maar aan wat rond Osho was gecreëerd.

   …de maan, niet de vinger…

Osho zei daar zelf over in een antwoord op een vraag van een leerling waarom hij niet altijd bij hem kon blijven: ‘Als je naar de vinger blijft kijken die naar de maan wijst, zul je nooit de maan zien.’
Hier is mijns inziens een groot verschil met de cult – sekte waar u over spreekt. U benoemt hierbij voornamelijk het groepsaspect waar mensen en dan met name vrouwen voor zouden vallen. Als voorbeeld gebruikt u de Netflix-serie Wild Wild Country om het ‘sektarische leven’ met al zijn valkuilen te illustreren. Maar u vermeldt niet, dat Maclain Way en Chapman Way, de twee makers van de serie in een live CBS interview zeiden het te betreuren dat ze de echte boodschap van Osho over advaita vedanta – en die het uitgangspunt is van alles rondom hem, niet hadden belicht en dat ze dat in een volgende serie willen doen.
We leven in een tijd waarin heel veel mensen, zeker in het westen, zich bewust worden van die eeuwenlange hersenspoelingen. En ook nu zijn er, net als in het verleden, leraren zoals Tony Parsons, Eckhart Tolle, Douwe Tiemersma en anderen die naar de maan wijzen.  Zij kunnen helpen de hersenspoelingen te doorzien die de mensheid zulke grote schade berokkenen in de vorm van wapenwedlopen en oorlogen.
Ik wens u het ‘kinderlijke enthousiasme’ van Gordon toe op uw verdere ontdekkingstocht.
 
Amsterdam, 10 februari 2019
 Marijke Foudraine-Kranenburg
marijke@foudraine.com
www.foudraine.com

De dood: vreugdevolle climax

The Art of Living and Dying.
Osho geeft in dit boek aan dat onze angst voor de dood gebaseerd is op het niet-begrijpen van de dood. Sterven is, volgens hem, juist een kans om innerlijk te groeien. Wanneer er sprake is van bewust en totaal leven, is de dood geen ramp maar een vreugdevolle climax. ‘Vrijheid van gehecht zijn stelt je in staat om het universele licht binnen te gaan en er één mee te worden. En dat is de grootste genade, de ultieme extase waarna er verder niets meer bestaat. Je bent thuis gekomen.’


‘Het leven strekt zich uit over een lange periode – zeventig jaar, honderd jaar. De dood is intens omdat die niet uitgestrekt is – ze is er in één enkel ogenblik. Het leven moet honderd jaar of zeventig jaar duren, het kan niet zo intens zijn. De dood vindt in één enkel moment plaats; die komt in z’n geheel, niet fragmentarisch. Die zal zo intens zijn dat je niets weet dat intenser is.’
Naast deze inzichten die in het boek verder uitgewerkt worden, beantwoordt Osho vragen van zoekers, zoals:
– Wat is acceptatie als je geconfronteerd wordt met kanker?
– Hoe kan ik bepalen wiens advies ik op moet volgen?
– Hoe kunnen we relaxen als de zekerheid van de dood zich voordoet?
– Moeten we iemand vertellen dat hij/zij stervende is of niet?
– Is de theorie van reïncarnatie waar? 


Osho beantwoordt deze vragen en daarnaast veel andere van hen die zich onverklaarbaar aangetrokken voelen tot het onderwerp, evenals van hen die geconfronteerd worden met een naderende dood en van hun verzorgers. 

Communekind Samuel bij MAX Vandaag

Maandag 4 februari was communekind Samuel Vermeulen te gast bij Tijd voor MAX:
‘… als kind ernstig verwaarloosd door zijn ouders die volgelingen waren van de Indiase goeroe Bhagwan. Jaren later worstelt hij met zijn liefdeloze jeugd en hij besluit op zoek te gaan naar antwoorden. Zijn boek ‘Prins van Liefde’ is afgelopen donderdag verschenen. Samuel vertelt erover bij ons.’ 
Het ruim 11 minuten durende interview met Samuel loopt van 8:35 tot 17:55.

Tijd voor MAX

Laat je niet hersenspoelen

In de rubriek ‘Meedenkers’ verscheen gisteren in NRC Next een artikel van filosofe Stine Jensen. Kritiek achteraf op een stuk is goed, maar van meedenken wordt het beter. Dat is het idee achter de rubriek De Meedenkers.

Stine Jensen ontdekte de schaduwkanten van yoga en meditatie. Wees bedacht op manipulatie.
Al mag ik mij filosoof noemen, ik heb geen flauw idee van wat dé zin van het leven is. Nu ja, het leven heeft wellicht ook geen zin, je moet zelf zin en betekenis aan je eigen leven zien te geven. Dat kan op veel manieren, het aanbod is reuze: een wereldverbeteraar worden, boeken lezen, consumeren, kinderen krijgen, series kijken, of mediteren om in ieder geval kalm te blijven onder de in essentie gapende betekenisloosheid van ons bestaan. Onder de zwaarte van die betekenisloosheid verlang ik wel eens naar overgave, opgevat als een diepe vorm van ontspanning en berusting in het zijn en het niet-zijn (de dood) dat onvermijdelijk ooit volgt.
Nu is overgave een beladen woord, het staat haaks op autonomie. Je hebt er vertrouwen voor nodig in iets of iemand, of een ideaal. Maar de wereld moedigt eerder aan tot wantrouwigheid als je denkt aan nepnieuws, bedrijven die rommelen met data, of de politieke leiders die omwille van electoraal gewin praten over witte wijn. In zo’n klimaat is er een schreeuwend tekort aan spiritueel leiderschap. En dat gapende gat wordt op dit moment gevuld door een wildgroei aan coaches, yoga-scholen en selfmade goeroes die handvatten bieden hoe te leven.

   Cult-is-cool

Er is recent een opmerkelijke koppeling ontstaan tussen cult (sekte) en cool, merkte schrijver Laura Woollett terecht op in The Guardian . Er is een rage rondom boeken waarin jonge vrouwen vallen voor een sekte, zoals The Girls (2016) van Emma Cline; een hernieuwde belangstelling voor de idealistische commune-vorming in de jaren tachtig, zoals die van Bhagwan in de serie Wild Wild Country (2018) – dé hit van Netflix; en Quentin Tarantino komt dit voorjaar met een heldhaftige film over The Manson Family, aangekondigd als het vijftigjarige ‘jubileum’ van de moorden in opdracht van de sekteleider. Mij viel de cult-is-cool-kanteling ook op in de serie The Americans (2013-2019). Daarin komt de zogenaamde EST-beweging (Erhard Seminar Training, genoemd naar de stichter daarvan), als tamelijk gezond en boeiend alternatief uit de verf als je het afzet tegen het gewelddadige bestaan van de hoofdrolspelers.
Lange tijd stond EST juist te boek als een gevaarlijke hersenspoelbeweging uit de jaren tachtig, een tijd met een wildgroei aan persoonlijke ontwikkelingstrajecten. En dan was er Gordon, die zich in zijn programma Gordon in Wonderland (2018) met kinderlijk enthousiasme in een Bhagwan meditatie stortte. Het ging verder dan aapjes kijken, hij fantaseerde over de aantrekkelijke kanten van het commune-bestaan.

   Wild Wild Country

Natuurlijk wordt in Wild Wild Country ook de schaduwkant van het sektarische leven breed uitgemeten – manipulatie, geweld en vergiftiging en die is fascinerend, want je ziet in het begin een club aardige dromers die snakt naar een wereld voor liefde en vrede. Je voelt compassie met de accountant die zich afvraagt: ga ik echt mijn hele leven rekeningen opmaken van kapitalistische bedrijven, of reis ik af naar India om het leven vol te leven?
Het is goed te begrijpen dat de cult-is-cooltrend in de huidige samenleving opspeelt: in een vermoeide samenleving met toenemende prikkels, onzekerheid en chaos en een aarde die ook aardig opgebrand raakt, worden yoga, meditatie en boeddhisme als ‘medicijn’ steeds populairder, omdat zij zowel de technieken bieden om de geest te kalmeren als gevoelens van extase oproepen. Ook de groepsappeal is aantrekkelijk: hier is tijdelijk een verlossing voor de eenzaamheid van het individu dat opgaat in een collectief en samen naar een ideaal toewerkt, namelijk dat van een ecovriendelijk universum waarin delen, empathie en liefde voorop staan.
Mijn eigen spirituele zoektocht heeft me ook veel moois gebracht. Ik nam ontslag op de universiteit en deed een opleiding tot kundalini yoga leraar. Ik voelde me weer levendig, in contact met mijn lijf, en in staat tot meer compassie en zorg voor anderen. Maar ik ben ook de schaduwkant tegengekomen.

Meer: Laat je niet hersenspoelen

Sheela in Hollywood

Priyanka Chopra, een voormalige Miss World en Bollywood-Hollywood actrice, gaat de rol van Sheela spelen in een Bernard Levinson film. Ze raakte gefascineerd door Sheela toen ze de Netflix documentaire Wild Wild Country zag. Sheela is op weg om filmmythe en cultureel icoon te worden.
De makers van Wild Wild Country verbaasden iedereen door hun onpartijdig weergave van het conflict rond Osho’s commune in Oregon. Nu is het afwachten wat een intelligente vrouw -Chopra wilde ooit vliegtuigtechniek gaan studeren- met begrip voor de Indiase achtergrond van mystici, sannyasins en meditatie, gaat maken van Sheela als hoofdpersoon. Zelf wil Sheela graag de geschiedenis ingaan als de ontembare heldin die de regering Reagan trotseerde, getuige een BBC-interview als follow-up van de Netflix serie. Keith Richards van de Rolling Stones was zich bewust wat beroemd zijn doet met je image: ‘Het is onmogelijk om geen karikatuur te worden van wie je dacht dat je was.’

Sheela, onschuldige zondebok of bezitterige jaloerse koningin? De Osho-Sheela sage kent geen beperkingen en staat open voor elke interpretatie van Hollywood.
Klaar? Licht… camera… actie!

Samenvatting van een artikel van Subhuti in Osho News van 3 februari j.l.

Het zwijgen van de verlichten

Sommige Osho klassiekers zijn al enige tijd niet meer verkrijgbaar. Op een gegeven moment worden ze dan vrijgegeven aan een andere uitgever. Zo is dat het geval met The Supreme Doctrine, toespraken over de Kenopanishad. Deze is opnieuw uitgegeven door Jaico Publishing House. Osho gaat in dit boek onder andere in op het verschijnsel dat Verlichten vaak zwijgen.
Hoe komt dat? Osho zegt: ‘Omdat ze het moeilijk vonden om zich uit te drukken, om hun visie naar buiten te brengen. Het blijkt, dat Verlichting een kwaliteit is die niet automatisch inhoudt dat je deze ook kunt uitdragen. Dan blijf je dus zwijgen en niemand hoort van je en niemand hoort dan dus ook over Verlichting. Want stilte kunnen mensen niet begrijpen. We leven in een maatschappij waarin we via gesproken taal communiceren. En de Verlichte is dus genoodzaakt om van dit middel gebruik te maken, wil hij zijn medemensen deelgenoot kunnen maken van zijn ervaring.’
Het is dus een gemis aan zich goed kunnen uitdrukken dat erin resulteerde dat Verlichten bleven zwijgen. ‘Maar’ zegt Osho, ‘toch kan ik het deze mensen niet vergeven, dat zij zich stil hebben gehouden. Zij hadden het tenminste kunnen proberen. Als ze het allerhoogste hebben kunnen bereiken, blijkt dat ze heel intelligente mensen geweest zijn. Dus dan hadden ze ook methodes en manieren kunnen verzinnen om naar buiten te komen met hun ervaring.’

Een andere vraag die in ’The Supreme Doctrine’ behandeld wordt, is deze: Hoe komt het dat de waarheid niet in ons beklijft en zelfs vaak niet eens bij ons binnen komt? Om de Waarheid te ontvangen, moet je NIETS zijn, legt Osho uit. Dat we de waarheid niet ontvangen, komt doordat we teveel aanwezig zijn, terwijl de wijzen die ons proberen wakker te schudden echte ‘nobodies’ zijn. We zijn te onecht; dus je kunt pure waarheid op ons los laten, maar die kan niet eens contact met ons maken. 

Bijvoorbeeld: ons volwassen zijn is vals, omdat het lijnrecht tegenover het kind zijn staat. Het kind werd geboren; maar volwassenheid is gemaakt. Het kind was natuurlijk en jij bent gekweekt, gecultiveerd. ‘De nadruk die ik op speelsheid leg’, geeft Osho aan, ‘is om deze reden: ik wil je terugbrengen naar het exacte moment waarop je gestopt bent met groeien. Er is een punt gekomen in je kindertijd waarop je bent opgehouden met je te ontwikkelen en waarop je bent begonnen om onecht, om vals te worden.‘ Vanaf dat moment zijn we niet meer natuurlijk geweest.

Aandacht op het derde oog

Vestig je aandacht op het derde oog.
Het Boek der Geheimen – meditatietechniek 5.

Aandacht tussen de wenkbrauwen. Daar zit een klier, de pijnappelklier, het derde oog. Het functioneert niet als zodanig, je moet er werk voor doen. Doe je ogen dicht, focus midden tussen de wenkbrauwen, richt je aandacht op dat punt, alsof je er met beide ogen naar kijkt. Vind je de plek dan houdt het je ogen vast. De pijnappelklier haalt de aandacht sterk naar zich toe, je ogen worden gehypnotiseerd, bewegen niet meer. Eenvoudigste techniek om je te oefenen in aandacht en je derde oog komt tot leven, het krijgt voedsel.

Je krijgt het gevoel dat je gedachten aan je blik voorbijtrekken als wolken aan de hemel, je wordt er getuige van, terwijl er normaal nooit ruimte is tussen beide. Je kijkt naar de lucht, naar je woede, vereenzelvigt je er niet mee, hebben dan geen vat op je. Wat er ook gebeurt, probeer getuige te zijn, dan ben je geconcentreerd op je derde oog. Omgekeerd kan ook. En je kunt nu de subtiele, fijne vibratie, de essentie van je adem voelen.
Je ademt niet alleen lucht in, ook levenskracht, prana, er stroomt iets onstoffelijks in mee. In een menigte wordt het weggezogen, onder de bomen voel je je vitaler. Ervaar je de adem-essentie, verbeeld je dan dat je hele hoofd ermee gevuld wordt, vooral je kruin, het hoogste spirituele centrum en vandaar kan het neerdalen als licht en voel je verfrist en herboren, een  innerlijke wedergeboorte.
Voor het derde oog is er geen verschil tussen fantasie en werkelijkheid. Ben je in je derde oog gecentreerd, met je innerlijke blik, wordt alles wat je droomt werkelijkheid, en stel je dan voor dat de essentie van prana van je kruin naar beneden stroomt. Beeld het je in en onmiddellijk valt er een regen van licht van je kruin naar beneden.
Die regen verjongt, schenkt je nieuw leven. Je wordt herboren.

Verzameld en vertaald door Prem Abhay.

Mirage, muziek van een kluizenaar-imker

Chaitanya Hari, beter bekend als Deuter, wordt beschouwd als een van de pioniers van de new age muziek. Hij leeft ver van zijn geboortegrond Duitsland in het wild in New Mexico als een -zoals hij zelf zegt- kluizenaar/monnik/wolf. Hij blijft prachtige muziek produceren met instrumenten van over de hele wereld. Onlangs is hij zich gaan toeleggen op het houden van bijen. 

De muziek van Mirage nodigt je uit tot sferen waar je alles wat waar is kunt aanschouwen. Luisterend naar de muziek word je naar binnen in jezelf gelokt, naar de stilte binnenin je, als door een mirage, een luchtspiegeling. Deuter’s Mirage is echt een meesterwerk. De omslag is van Deva Padma, van o.a. de Zen Tarot afbeeldingen.
Mirage, New Earth Records.