Nieuw

Boeddha volgde de middenweg. Boeddha zei: noch dood, noch leven. Dat is wat sannyas betekent: noch gehechtheid aan het leven, noch afkeer ervan, maar gewoon in het midden staan. Boeddha zegt dus dat sannyas betekent dat je precies in het midden staat. Sannyas is geen ontkenning van het leven. Integendeel, sannyas is de ontkenning van zowel leven als dood. Wanneer je je noch met het leven, noch met de dood bezighoudt, word je een sannyasin.

Als je de tegenpolen van leven en dood kunt zien, dan is Boeddha’s inwijding in sannyas slechts een inwijding in de middenweg. Een sannyasin is dus niet echt tegen het leven. Als hij dat wel is, dan is hij geen sannyasin. Dan is hij in feite een neuroot; hij is naar het andere uiterste doorgeschoten. Een sannyasin heeft een zeer evenwichtig bewustzijn – precies in het midden.

‘Als het leven ellende is’, zegt de mind, ‘ga dan naar het andere uiterste.’ Maar voor boeddhisten is het leven ellende omdat je je in het uiterste bevindt. Dat is de boeddhistische opvatting: het leven is ellende omdat het zich in het ene uiterste bevindt, en de dood zal ook ellende zijn omdat het het andere uiterste is. Gelukzaligheid ligt precies in het midden; gelukzaligheid is evenwicht.

Een sannyasin is een evenwichtig wezen – neigt noch naar rechts, noch naar links, is noch links noch rechts: precies in het midden – stil, onbeweeglijk, kiest noch dit, noch dat, in een niet-kiezen, en blijft in het centrum.

Kies dus niet voor de dood. Kiezen is ellende. Als je voor de dood kiest, heb je voor ellende gekozen; als je voor het leven kiest, heb je voor ellende gekozen, omdat leven en dood twee uitersten zijn. En onthoud: het zijn twee uitersten van hetzelfde. Het zijn niet echt twee, maar alleen één ding dat twee polen heeft: leven en dood.

Als je het ene kiest, zul je tegen de andere pool in moeten gaan. Dat schept ellende, want de dood is in het leven besloten. Je kunt het leven niet kiezen zonder de dood te kiezen. Hoe zou dat kunnen? Op het moment dat je het leven kiest, heb je de dood gekozen. Dat schept ellende, want als gevolg van het feit dat je het leven hebt gekozen, zal de dood er zijn. Je hebt geluk gekozen: tegelijkertijd, zonder dat je het weet, heb je ongeluk gekozen, want dat hoort erbij.

Als je voor liefde hebt gekozen, dan heb je voor haat gekozen. Het andere is er intrinsiek in vervat; het ligt daar verborgen. En wie voor liefde kiest, zal lijden, want dan zal hij haten – en wanneer hij tot haat komt, zal hij lijden.

Kies niet, blijf in het midden. In het midden ligt de waarheid. Aan het ene uiteinde is de dood, aan het andere uiteinde is het leven. Maar deze energie die zich tussen deze twee beweegt, in het midden, is de waarheid. Kies niet, want kiezen betekent het ene verkiezen boven het andere. In het midden zijn betekent zonder keuze zijn. Dan laat je het geheel los. En als je niet hebt gekozen, kun je niet ellendig worden gemaakt.

De mens wordt ellendig gemaakt door te kiezen. Kies niet. Wees gewoon! Het is zwaar, het lijkt onmogelijk – maar probeer het. Telkens wanneer je twee tegenpolen hebt, probeer dan in het midden te zijn. Gaandeweg zul je het intuïtieve gevoel, de sensatie, leren kennen, en zodra je het gevoel hebt van hoe je in het midden kunt zijn – en het is iets delicaats, heel delicaat, het meest delicaat in het leven – zodra je dat gevoel hebt, kan niets je verstoren, kan niets je laten lijden. Dan besta je zonder lijden.

Dat is wat sannyas betekent: bestaan zonder lijden. Maar om zonder lijden te bestaan, moet je zonder keuze bestaan, dus blijf in het midden. En Boeddha heeft voor het eerst, zo bewust, geprobeerd een pad te creëren om altijd in het midden te blijven.

Osho: Het Boek der Geheimen #12

Image by Amore Seymour from Pixabay.

Een bijdrage van Coutier Rademaker, een column geschreven voor ouders van de Vrije School waar zijn oudste zoon op zat. 

Wisten jullie dat ik ook wel eens in India geweest ben? Tis echt waar, om m’n nichtje Els (die van de goeroe en de commune) op te zoeken. Dat was wat, helemaal met het vliegtuig, het was midden in de winter hier, jeuk-aan-m’n-wintertenen-weer. En dáár was het dertig graden. Mijn man zaliger was dan wel een echte communist maar toch niet zó echt dat het hem ervan weerhield om stiekem achter m’n rug om een heleboel spaarcentjes opzij te leggen. Ik wist daar niets van, echt niet, ik dacht wel eens dattie soms een pikketanissie teveel dronk, maar hij rook altijd lekker naar parelwitte tanden en zo en sunlichtzeep. En toen ging hij dood en vlak ervoor zei hij: “Hier Aal, wat op deze rekening staat is allemaal voor jou lieverd, ga jíj́ nou maar eens lol maken, want daar ben je het beste in en je hebt nog wat in te halen want zo’n bellefleur was ik nou ook weer niet voor je.”

Ik heb gejánkt, dat begrijp je. Ik heb hem lang over z’n grijze bol gestreeld en kon steeds maar niks zeggen door die tranen. En hij heeft het begrepen, dat alles vergeven en vergeten was. En zo is hij dood gegaan, heel zacht en tevreden. Ik had natuurlijk een hele tijd niet aan dat geld gedacht, maar toen ging mijn lievelingsnichtje naar India en na een jaar begon ik haar vreselijk te missen en toen dacht ik:”Aal meid, dit is het moment, hij heeft gezegd dat je lol moest maken en nou gá je lol maken want dat kun je met niemand beter dan met Els”. De straat was in rep en roer natuurlijk. Anaconda, de benedenbuurvrouw, was hélemaal tegen: “Aal, je gaat je dood tegemoet, het krioelt daar van de slangen en schorrepioene en duizendpoten en iedereen  is er aan de dunne en ze beroven je of je wordt ontvoerd.”

En ze meende het echt, ze had tranen in d’r ogen en dat is uniek voor Anaconda, want die moet je goed en lang kennen voordat je weet dat ze überhaupt zachte gevoelens heeft. Die naam van haar was een ongelukje trouwens. Haar vader vond hem zo mooi maar omdat hij niet zo geletterd was wist hij natuurlijk niet dat een Anaconda de grootste wurgslang van Zuid Amerika is en daar kwamen ze pas achter toen ze al lang en breed ingeschreven stond in het bevolkingsregister als Anaconda Johanna Maria en toen was het te laat. “Wat zit er in een naam?” zeggen de Engelsen geloof ik, het schijnt dat je ernaar gaat leven en bij Anaconda is dat eigenlijk ook wel een beetje zo; die loopt met een tas met van die lange hengsels en met een gezicht erboven alsof ze er bakstenen ingestopt heeft om af en toe haar gevoel mee te kunnen uiten.

Maar als je haar goed en lang kent zoals ik, dan weet je dat het een scheetje is en dat ze geen vlieg kwaad doet, echt niet! Ik heb nog wel even omgekeken hoor toen ik dat vliegtuig instapte, want ik dééd wel luchtig tegen Anaconda maar zo voelde ik me helemaal niet. Voor ontvoering ben ik niet zo bang, daar klets ik me wel uit, ik heet niet voor niks Aal, als ze maar gewoon Amsterdams praten. Maar voor de rest……

Nou ik heb om precies te zijn één slang gezien, en die zat in een mandje en kwam af en toe een beetje suffig naar buiten wiebelen als de meneer van wie hij was op een fluitje blies, net zoals de Indiërs met hun hoofd doen als ze “ja” zeggen. Ik mocht hem even aanraken, en dat heb ik gedaan. Voor Anaconda. Els vond me zo dapper, snap je dat nou?

Het was een heerlijke tijd, veel gelachen met Els, geen buikkrampje gehad, schatten van mensen ontmoet waar ik meestal niks van verstond, maar je vóélt dat ze lief zijn. En natuurlijk naar de Ashram van Els d’r Goeroe, want daarvoor zat ze in India natuurlijk. Wat ik daar allemaal heb meegemaakt, daar kan ik een boek over volschrijven en dat komt nog wel eens, maar ik kan nou maar een paar dingen vertellen want m’n stukje ís al te lang.

De goeroe heb ik ontmoet. Ik vond hem zo aardig en het eerste wat in me opkwam was om hem een vette knipoog te geven toen hij langs me liep. En weet je wat ie deed? Hij gaf me er een terug, minstens even vet. “Wij begrijpen elkaar jochie” dacht ik tevreden en daar had ik gelijk in: dat zat wel goed met Els. En ik heb gemediteerd, echt waar. En dat valt niet mee als je in de krakkemikkige jaren bent. Op de grond, in de kleermakerszit, en dan maar op je ademhaling letten, als je daar nog tijd voor hebt. lk wist niet dat ik zoveel spieren had en ze deden allemaal pijn. Els heeft me moeten helpen om m’n benen weer normaal te krijgen, we kwamen niet meer bij van het lachen en dat paste niet zo goed in de wat heilige sfeer. Voor een paar mensen niet tenminste maar dat waren saggerijne, want de meeste anderen gierden even hard mee.

Waar ik eigenlijk over wil vertellen, en daar gaat dit stukje dus over, zijn drie soorten mensen die ik daar ontmoet heb. En nou wordt het serieus. De goeroe sprak vaak over liefde en over meditatie en bedoelde dat die twee eigenlijk samen zouden moeten gaan. Maar nou zag je mensen daar die of het een óf het ander kozen. Doorgewinterde mediteerders die zes uur per dag met kaarsrechte rug op hun krent zaten en erna even ongelukkig en boos keken als ervoor. En ver-wáánd! En dan had je mensen die de hele dag achter van dattum aanzaten alsof alleen van dattum liefde zou zijn. En verwaand dat ze waren!

En dus klopte er iets niet aan die mensen. De mediteerders hielden hun ogen dicht omdat ze bang waren voor liefde en die mensen die achter van dattum aanliepen deden dat omdat ze bang waren om zichzelf te zien want van dattum deden ze steeds weer met andere partners. En zo veranderde er niets aan ze, de mediteerders kregen geen hart, de vandattummers geen stilte. Ze zaten gewoon vast in hun eigen truukjes. En gevoel van humor hadden ze al helemaal niet en dat is een veeg teken, als je het mij vraagt.

Dat geldt ook voor een derde soort, de mensen die onder liefde “lief doen” verstonden en alle levens-peper die ze in hun achterwerk hadden weg probeerden te persen. En alles wat je met je achterwerk doet of nalaat dat niet met overgave aan Gods werk te maken heeft, daar ga je last van krijgen, neem dat maar van deze middelbare dame aan. “Sjoeker kootet sjit” werden die karakters door een Amerikaanse swami genoemd. Ik weet niet wat het betekent, maar het klonk zo krachtig dat het vast wel klopt.

En allemaal citeerden ze de Meester: “Hij heeft gezegd dat….”en dan met van die opgeheven vingertjes die ik zovaak op de kansel heb gezien. De mediteerders over meditatie, de van datummers over van dattum, de zoetekes over zoetheid. En bij allemaal dacht ik: “Je staat op eén been kindje, en dat is niet genoeg.” En het wás niet genoeg, hoor, want ze zagen alleen hun eigen navel en nooit die van de anderen want die waren “onrein”. Ook als je leest wat de goeroe allemaal heeft geschreven, hoe meer je leest hoe vaker hij zich tegenspreekt, net zolang totdat er geen dogma meer overeind blijft, en geen goeroe. Het enige wat overblijft is iets dat je woordeloos begrijpt, dat was heel verstandig van hem.

Er was een oude man, zeker twintig jaar ouder dan ik, en die gaf me zo’n stralende, onschuldige glimlach dat ik wel naast hem moest gaan zitten. En terugstralen! Een man was het die praat alsof hij je een sprookje voorleest, net zoals je vader vroeger, heerlijk om naar te luisteren, warm, veilig en bekend. En het gekke was, ik begon ook zo tegen hem te praten. Het kostte me geen enkele moeite, het gebeurde. vanzelf. En we hebben zoveel gelachen, over de gekste dingen, over onze ouwe ouwe botten, over heiligheid, de goeroe, over Els en vooral over onszelf. En het was geen moment uitlachen want je kunt alleen echt lachen over iets of iemand waarvan je houdt, dan heb je een lach die meetrilt in je borst, niet zoëentje die alleen maar uit je strot komt. En wat nog veel raarder was was dat het bij ieder lachsalvo stiller werd in me. Zo stil dat we na een tijdje niets meer zeiden, alleen af en toe een beetje nagrinnikten.

Het was een soort verliefdheid, maar niet speciaal op hem gericht, hooguit op het soort mens dat hij was: de vierde groep, de echte mensen die houden van beweging en verandering verwelkomen, die leven in liefde, plezier en stilte. Ik zag de wereld anders, schoongewassen en stralend en zelfs de zuurpruimende mediteerders mochten zijn wie ze waren. Ik had niet langer zin om een punaise in hun geheiligde billen te steken maar wel ineens de behoefte om al dat verdriet uit die strakke ruggen te masseren.
En als je je zo voelt dan herken je in een oogopslag de andere mensen die dat “geheim” ook kennen. Els had het ook en een heleboel van haar vrienden en vriendinnen. En daar zat ik dan, Tante Aal uit Amsterdam, mèt moeilijke knieën en pijn in m’n rug, midden in een ver, tropisch land, en ik heb me nog nooit ergens zo thuis gevoeld.

Ik snapte ook dat die mensen hun eigen commune wilden waar ze vanuit dat “geheime” gevoel samen konden leven en ook dat ze die manier van leven zelf wilden bepalen, zonder inmenging van anderen die dat gevoel ten slotte niet hadden. Maar toen ik keek naar de mensen rond de goeroe trof ik daar een paar mediteerders, een paar van dattummers en een paar zoetekes aan. Ze stonden nog onder zijn leiding en hij stuurde ze in mildheid. Maar onder de oppervlakte zag ik hun onbuigzaamheid, de behoefte aan regels en ik zag een toekomst vol met nieuwe “kerken” en dominees: ge-goeroe-formeerd, her-goeroe-vormd, goeroe-vrijgemaakt, children of goeroe, goeroe-getuigen, goeroe-jihad.

Ik vroeg het aan m’n nieuwgevonden vriend, het moole gevoel was even weg. Hij lachte in zijn baardje: “Weet je nog, lieve Aal, hoe belangrijk verandering en beweging voor je is. Natuurlijk gaat dit stuk, iedere bloem gaat dood en zo hoort het ook. Als je je als drenkeling vastklampt aan het anker dan verdrink je, maar je kunt ook zelf zwemmen en wie weet kom je een dolfijn tegen. Je leert hier wat je leert, maar het is niet meer dan een hulpmiddel. Het gaat om jou, om dat begrip zonder woorden, dat is de enige echte taal.”

Twee dagen later was hij dood. “In z’n slaap” hoorde ik, “heel rustig”. Ik ben meteen met Els naar hem toe gegaan en toen ik hem daar heel klein zag liggen tussen de bloemen op z’n slaapmatje, toen zag ik datzelfde glimlachje weer en toen wist ik het: hij was met de dolfijnen mee.

Tante Aal

Image by Eva Michálková from Pixabay.

Boeddha heeft gezegd dat wanneer je boos bent op iemand, je jezelf straft voor de misstap van de ander. Hij heeft je beledigd – dat is zijn daad – en jij straft jezelf door boos te zijn; je verspilt je energie. Dat is dom. Maar als we dan naar Boeddha, Mahavira en Jezus luisteren, gaan we onze energie onderdrukken en wegstoppen.

Dan denken we dat het niet goed is, dat het dom is om boos te zijn. Dus wat te doen? Onderdruk de boosheid, wees niet boos, trek je terug, sluit je af. Vecht tegen je boosheid en onderdruk die. Maar dan zit je op iets dat elk moment kan ontploffen. Je zit op een Vesuvius – elk moment kan hij uitbarsten.

Je blijft maar opstapelen. De woede van de hele dag wordt opgestapeld; de woede van de hele maand wordt opgestapeld; de woede van het hele jaar, en de woede van je hele leven, en vervolgens de woede van vele levens, wordt opgestapeld. Het is er; het kan elk moment ontploffen. Dan word je zelfs heel bang om te leven, want elk moment kan er iets binnendringen en dan zul je ontploffen. Je wordt bang, elk moment is een innerlijke strijd.

Psychologen zeggen dat het beter is om je woede te uiten dan te onderdrukken, maar de religie kan dit niet zeggen. De religie zegt dat beide dom zijn. Door je woede te uiten, breng je de ander schade toe en ook jezelf. Door je woede te onderdrukken, breng je jezelf schade toe, en op een dag zul je iemand anders schade toebrengen. Ga naar de bron, zodat de energie terugvloeit naar de bron en vormloos wordt. Dan zul je je heel krachtig voelen zonder boos te zijn. Dan zul je energie voelen – vitale energie. Je zult leven, je zult een intens leven leiden zonder vormen.

Iedereen zal onder de indruk zijn, alleen al door je aanwezigheid. Je hoeft niemand te domineren; alleen al door je aanwezigheid zullen ze voelen dat er een krachtige bron is gekomen. Wanneer iemand naar een Boeddha of naar Krishna gaat, voelt zijn energie plotseling een verandering van sfeer vanwege zo’n krachtige bron. 

Osho: Het Boek der Geheimen # 16

Zie: Opleiding tot Begeleider OSHO® Meditaties uit het Boek der Geheimen.
Early Bird: tot 1 september € 530 incl. maaltijden. Daarna € 590.

Image by Jörg Janköster from Pixabay.

Als ik deze methode probeer om me bewust te zijn van mijn ademhaling, als ik aandacht schenk aan mijn ademhaling, dan kan ik niets anders doen; mijn volledige aandacht gaat ernaar uit. En als ik iets anders wil doen, dan kan ik me niet bewust zijn van mijn ademhaling.

Dit zal inderdaad gebeuren, dus kies in het begin een bepaald moment in de ochtend, of ’s avonds, of op welk moment dan ook. Doe de oefening gewoon een uur lang; doe verder niets. Doe alleen de oefening. Zodra je eraan gewend bent, zal het geen probleem meer zijn. Je kunt op straat lopen en je kunt je ervan bewust zijn.

Er is een verschil tussen ‘bewustzijn’ en ‘aandacht’. Als je ergens aandacht aan schenkt, is dat exclusief; je moet je aandacht van al het andere afwenden. Het is dus eigenlijk een spanning (tensie). Daarom heet het ook aandacht (attentie). Je schenkt aandacht aan één ding ten koste van al het andere. Als je aandacht schenkt aan je ademhaling, kun je geen aandacht schenken aan je lopen of aan je autorijden. Probeer het niet terwijl je aan het rijden bent, want je kunt niet aan beide tegelijk aandacht schenken.

Aandacht betekent uitsluitend één ding. Bewustzijn is iets heel anders; het is niet exclusief. Het is geen aandacht schenken, het is aandachtig zijn; het is gewoon bewust zijn. Je bent bewust wanneer je inclusief bewust bent. Je ademhaling is in je bewustzijn. Je loopt en er komt iemand langs, en je bent je ook van hem bewust. Iemand maakt lawaai op de weg, er rijdt een trein voorbij, er vliegt een vliegtuig voorbij – alles is inbegrepen. Bewustzijn is inclusief, aandacht is exclusief. Maar in het begin zal het aandacht zijn.

Probeer het dus eerst in bepaalde periodes. Wees een uur lang gewoon aandachtig voor je ademhaling. Gaandeweg zul je je aandacht kunnen omzetten in bewustzijn. Doe dan eenvoudige dingen – bijvoorbeeld lopen: loop aandachtig, met volledig bewustzijn van het lopen en ook van de ademhaling. Creëer geen tegenstelling tussen de twee handelingen van lopen en ademen. Wees een waarnemer van beide. Het is niet moeilijk.

Osho: Het Boek der Geheimen #4

Audio: My Sammasati.

Image by eswaran arulkumar from Pixabay.

Als je gelukkig bent, voel je je altijd gewichtloos;
als je verdrietig bent, voel je altijd meer gewicht,
alsof iets je naar beneden trekt.
De zwaartekracht wordt veel sterker.
Als je verdrietig bent, ben je zwaarder.
Als je gelukkig bent, ben je licht. Je voelt het.

Waarom?  Omdat je, als je gelukkig bent,
telkens wanneer je een gelukzalig moment beleeft,
het lichaam volledig vergeet.

Als je verdrietig bent, als je lijdt,
kun je je lichaam niet vergeten; je voelt het gewicht ervan.
Het trekt je naar beneden – naar de aarde, alsof je geworteld bent.
Dan kun je je niet bewegen; je hebt wortels in de aarde.

In geluk ben je gewichtloos.
In verdriet, in droefheid, word je zwaar.
In diepe meditatie, wanneer je je lichaam volledig vergeet,
kun je zweven.

Osho: Het Boek der Geheimen #7

Image by lisa runnels from Pixabay.

Deze technieken van Shiva zijn alleen bedoeld voor wie er klaar voor is om ze toe te passen. Je kunt er filosofisch over nadenken – dat zegt niets. Maar als je er daadwerkelijk klaar voor bent om ze toe te passen, dan zal er iets met je gaan gebeuren. Het zijn levende methoden, geen dode doctrines. Je intellect is niet nodig; je hele wezen is vereist. En elke methode is goed. Als je bereid bent het een kans te geven, is elke methode goed. Je zult een nieuw mens worden.

Methoden zijn hulpmiddelen, ik herhaal het nogmaals. Als je er klaar voor bent, dan is elke methode goed. Het zijn slechts trucjes om je te helpen de sprong te wagen; ze zijn net als springplanken. Vanaf elke springplank kun je in de oceaan springen. De springplanken zijn onbelangrijk: welke kleur ze hebben of van welk hout ze gemaakt zijn, doet er niet toe. Het zijn gewoon springplanken en je kunt er vanaf springen. Al deze methoden zijn springplanken. Welke methode je ook aanspreekt, blijf er niet over nadenken, probeer het gewoon!

Osho: Vigyan Bhairav Tantra #73. 

Image by Pexels from Pixabay.

Meer:
Opleiding tot Begeleider OSHO® Meditaties uit het Boek der Geheimen.
Donderdag 1 oktober 9.30 – zondag 4 oktober 17.00.

Early Bird: tot 1 september € 530 incl. maaltijden. Daarna € 590.
Gratis introductie via Zoom: 27 augustus 19.30-20.30.
Klik op deze link om deel te nemen:  

Bijna alle religies hebben vrouwen de mogelijkheid ontzegd om vanuit het lichaam van een vrouw het paradijs binnen te gaan. Ze mag wel deugdzaam zijn. Haar echtgenoot is haar god. Ze moet haar echtgenoot met volledige toewijding en toewijding dienen. Dit is de enige religie voor zover het de vrouw betreft. Dit zal haar in haar volgende leven in het lichaam van een man brengen, en dan gaan de deuren open. Dan kan ze streven naar spirituele hoogten. Dan kan ze een verlichte meester worden.

Er zijn religies die vrouwen niet toestaan de religieuze geschriften te lezen. Er zijn religies die vrouwen niet toestaan hun tempels binnen te gaan. De vrouw is tot slavernij gedwongen. Ze is gereduceerd tot het baren van kinderen en het haar hele leven voor hen zorgen. Ze hoeft niet als mens te worden gerespecteerd. Ze is slechts een voortplantingsmechanisme.

De man heeft alles verkeerd gedaan wat er maar gedaan kan worden, alles wat onmenselijk is. In het hindoeïsme moest de vrouw, als haar man stierf, levend in zijn brandstapel springen. Dit werd beschouwd als iets spiritueels. Dit is pure moord – en een zeer grove en primitieve moord. Duizenden jaren lang was het iets groots op spiritueel gebied, maar het is vreemd dat de man nooit zoiets groots op spiritueel gebied heeft gedaan. Geen enkele man in de hele geschiedenis is ooit in de brandstapel van zijn overleden vrouw gesprongen. Geen enkele brahmaan volgde de regel die hij voor vrouwen had opgesteld. Als het waar is, is het dan niet heel vreemd dat de man niet hetzelfde doet?

Osho: The Sword and the Lotus #17

Image by SHIBRAM NAG from Pixabay.

Juist in de stilte voor kerst de diepte in – Winter Retraite in De Vlierhof in Kleve
Vr 18 dec 17:00 – zo 20 dec 17:00.

De combinatie familieopstellingen, transformatie door dans en actieve meditaties leiden je in deze retraite op een intense en tegelijk lichte manier naar jouw essentie.
Modita heeft veel ervaring met familieopstellingen, dans, meditatie en traumaheling en heeft de achtergrond van haar ervaring als arts.

Op haar website vind je een pagina met meer informatie over deze bijzondere dagen.
~ Een filmpje waarin zij vertelt over de inhoud van de retraite en je de prachtige groepsruimte, slaapkamers en natuur rondom ecologisch centrum Vlierhof laat zien, waar de retraite plaatsvindt.
~ Een podcast aflevering voor als je liever alleen luistert.
~ De link naar deze event op Hipsy, met nog meer informatie over de retraite en de mogelijkheid om te boeken (de vroegboekkorting loopt t/m 15 september).
Zie de link naar haar website: Retraites.

Modita heet je van harte welkom!

Deze tantrische visie is een van de grootste visies die de mens ooit heeft gedroomd: een religie zonder priester, een religie zonder tempel, een religie zonder organisatie; een religie die het individu niet vernietigt maar de individualiteit enorm respecteert, een religie die vertrouwt op de gewone man en vrouw. En dit vertrouwen gaat heel diep. Tantra vertrouwt op je lichaam; geen enkele andere religie vertrouwt op je lichaam. En wanneer religies niet op je lichaam vertrouwen, creëren ze een scheiding tussen jou en je lichaam. Ze maken je tot vijand van je lichaam, ze beginnen de wijsheid van het lichaam te vernietigen.

Tantra vertrouwt op je lichaam. Tantra vertrouwt op je zintuigen. Tantra vertrouwt op je energie. Tantra vertrouwt op jou – totaal. Tantra ontkent niets, maar transformeert alles.Hoe bereik je deze tantrische visie? Dit is de routekaart om je te prikkelen, je naar binnen te leiden en je verder te brengen.

Het eerste is het lichaam. Het lichaam is je basis, het is je ondergrond, het is waar je geaard bent. Een vijandige houding ten opzichte van het lichaam opwekken, betekent je vernietigen, je schizofreen maken, je ellendig maken, een hel creëren.

Jij bent het lichaam. Natuurlijk ben je meer dan het lichaam, maar dat ‘meer’ volgt later. Eerst en vooral ben je het lichaam. Het lichaam is jouw fundamentele waarheid, dus wees nooit tegen het lichaam. Telkens wanneer je tegen het lichaam bent, ga je tegen God in. Telkens wanneer je je lichaam niet respecteert, verlies je het contact met de werkelijkheid, want jouw lichaam is jouw contact, jouw lichaam is jouw brug. Jouw lichaam is jouw tempel.

Tantra leert eerbied voor het lichaam, liefde, respect voor het lichaam, dankbaarheid voor het lichaam. Het lichaam is wonderbaarlijk, het is het grootste van alle mysteries.

Osho: Tantric Transformation #7

Afbeelding: Padmasambhava wordt op de troon gezet terwijl Yeshe Tsogyal tantrische offers brengt. Wikimedia Commons.