Nieuw

Osho, als de leringen van een meester volmaakt zijn, waarom worden ze na verloop van tijd onzuiver?

Het is iets heel essentieels om te begrijpen, want het is altijd gebeurd en zal in de toekomst steeds weer gebeuren. Daar zal niets aan veranderen. Iedere lering moet onzuiver worden; dat ligt in de aard der dingen. Net zoals ieder kind op een dag oud moet worden, en iedereen die geboren wordt op een dag zal moeten sterven, zo zal iedere lering noodzakelijkerwijs onzuiver worden. Het is niet te vermijden. Het is niet zo dat de grote meesters er niets aan hebben gedaan. Ze hebben er alles aan gedaan, maar je kunt niet tegen de wetten van de natuur ingaan. Niemand kan tegen de wetten van de natuur ingaan. Er zijn zeven dingen die je goed in je op moet nemen.

Meer: Guida Spirituale #6 vraag 2

Image by digitlchic from Pixabay.

Wat is angst? Ten eerste: angst draait altijd om een of ander verlangen.
Je wilt een beroemd iemand worden, de beroemdste man ter wereld – dan is er angst.
Wat als het je niet lukt? Dan komt de angst.
Angst ontstaat als bijproduct van verlangen: je wilt de rijkste man ter wereld worden.
Wat als je niet slaagt? Je begint te beven; de angst slaat toe.

Je bezit een vrouw: je bent bang dat je haar morgen misschien niet meer kunt bezitten,
dat ze naar iemand anders gaat.
Ze leeft nog, ze kan weglopen.
Alleen dode vrouwen zullen niet weglopen; zij leeft nog.
Je kunt alleen een lijk bezitten – dan is er geen angst, het lijk zal er blijven.
Je kunt meubels bezitten, dan is er geen angst.

Maar wanneer je een mens probeert te bezitten, komt er angst.
Wie weet, gisteren was ze niet van jou, vandaag is ze van jou…
Wie weet – morgen is ze van iemand anders. Angst komt op.

Angst komt voort uit het verlangen om te bezitten, het is een bijproduct;
omdat je wilt bezitten, krijg je angst.
Als je niet wilt bezitten, is er geen angst.
Als je geen verlangen hebt om in de toekomst dit of dat te zijn, is er geen angst.
Als je niet naar de hemel wilt, dan is er geen angst,
dan kan de priester je niet bang maken.

Als je nergens heen wilt, dan kan niemand je bang maken.
Als je in het moment gaat leven, verdwijnt de angst.
Angst komt voort uit verlangen.
Dus in feite creëert verlangen angst.

Osho: The Heart Sutra #4

Image by Sergey Gricanov from Pixabay.

Bewustzijn gaat nooit verloren.
Het raakt alleen verstrikt met de ander, met objecten.
Dus het eerste wat je moet onthouden: het gaat nooit verloren,
het is je aard, maar je kunt het focussen op alles wat je maar wilt.

Wanneer je het beu bent om het te focussen op geld,
op macht, op prestige,
en dat grote moment in je leven aanbreekt
waarop je je ogen wilt sluiten
en je bewustzijn wilt focussen op zijn eigen bron,
op waar het vandaan komt,
op de wortels –
dan wordt je leven in een fractie van een seconde getransformeerd.

En vraag niet wat de stappen zijn; er is maar één stap.
Het is een heel eenvoudig proces.
Er is maar één stap: dat is naar binnen keren.

Osho: The Osho Upanishad #3

Image by Vincent Heaux from Pixabay.

De essentie van religie is dat je de de volle verantwoordelijkheid neemt voor wie je ook bent. En meteen ontstaat er een inzicht: ‘Als ik verantwoordelijk ben voor mijn lijden, dan is het simpel: ik kan het loslaten. Het is mijn eigen keuze. Ik ga er niet meer voor kiezen.

Ze vroegen aan een soefi mysticus die altijd gelukkig was gebleven…
Zeventig jaar lang hadden mensen hem bekeken, en ze hadden hem nooit verdrietig gezien. Op een dag vroegen ze aan hem: ‘Wat is het geheim van uw geluk?’

Hij zei: ‘Er is geen geheim. Elke ochtend als ik wakker word, mediteer ik vijf minuten en zeg ik tegen mezelf: “Luister, je hebt nu twee mogelijkheden: je kunt je ellendig voelen, of je kunt je gelukzalig voelen. Kies.” En ik kies er altijd voor om gelukzalig te zijn.’

Alle alternatieven staan open. Kies ervoor om gelukzalig te zijn.
En dan zijn er mensen die gelukzalig kunnen zijn, zelfs als ze in de gevangenis zitten,
en er zijn mensen die ellendig blijven, zelfs als ze in marmeren paleizen wonen.
Het hangt allemaal van jou af.

Osho, Unio Mystica, Deel 2 #10

Image by Jud from Pixabay.

Als je naar iemand kijkt, kijk dan met ogen van liefde.
Als je naar mensen kijkt, giet door je ogen liefde uit.
Als je wandelt, strooi dan tegelijk overal om je heen liefde.

In het begin is het alleen verbeelding,
maar binnen een maand ga je zien dat het een werkelijkheid geworden is.
Anderen gaan aanvoelen dat je nu een warmer mens bent,
dat het geweldig goed voelt om in je nabijheid te zijn –
er komt een gevoel van welzijn omhoog.

Maak er een bewuste inspanning van.
Wees je meer bewust van liefde en deel meer liefde uit.

Osho: Apotheek voor de ziel, p.76-77.

Image by maryannandco photography from Pixabay

Waar haalt het ego zijn energie vandaan? Het ego voedt zich met jouw verlangen om iets anders te zijn. Je bent arm en je wilt rijk zijn – het ego zuigt energie op, zijn levensadem. Je bent onwetend en je wilt wijs worden – het ego zuigt energie op.
Je bent een armzalige nobody en je wilt machtig worden – het ego zuigt energie op.

Begrijp het proces van het ego. Hoe leeft het ego? Het ego leeft in de spanning tussen wat je bent en wat je wilt zijn. A wil B zijn – het ego ontstaat juist uit deze spanning.
Hoe sterft het ego? Het ego sterft door te accepteren wie je bent. Dat je zegt: ‘Ik ben prima zoals ik ben, het is goed waar ik ben. Ik blijf precies zoals het bestaan mij houdt. Zijn wil is mijn wil.’

Wanneer je alle spanning over de toekomst hebt losgelaten – dat ik dit zou moeten worden en dat ik dat zou moeten worden – verdampt het ego. Het ego leeft op basis van het verleden en de toekomst. Begrijp dit een beetje. Wat het ego beweert, betreft het verleden: ‘Ik heb dit gedaan, ik heb dat gedaan’ – het ligt allemaal in het verleden.

En het ego zegt: ‘Ik zal dit zeker bereiken, ik zal je zeker laten zien dat ik dat kan bereiken.’ Dat is allemaal in de toekomst. Het ego bestaat simpelweg niet in het heden. Als je in het heden komt, verdwijnt het ego. Dat is de dood van het ego. In het heden komen is de dood van het ego.

Osho: Die O Yogi Die #8

Image by Gerd Altmann from Pixabay.

Deel 2 van een interview met Dharmen, waarin hij sprak over de Zorba the Buddha Disco in Amsterdam, de pers en Sheela’s bijeenkomsten –
gegeven aan Punya in 2019, opgetekend en bewerkt door Srajan

Lees deel 1: Osho centra en communes in Nederland

(Klik op afbeeldingen om op volledig scherm te bekijken)

Zorba The Buddha Disco

We openden de disco toen de commune nog in de gevangenis zat, voordat we naar het klooster verhuisden. We hebben de hele plek verbouwd, we hebben alles gerenoveerd. En het werd een echt grote disco, voor 900 mensen.
Er waren al sannyas-disco’s geopend in veel steden in Duitsland. Alleen al in Keulen waren er twee disco’s; de grote en de kleine, zoals ze die noemden. Het was een goede manier om geld te verdienen om naar de Ranch te sturen.

De disco werd echt heel beroemd en populair in Amsterdam. Er stond altijd een rij mensen te wachten om binnen te komen.
Gezien het feit dat we in de rosse buurt zaten – met de prostituees, de Hells Angels, junkies, pooiers, dat soort mensen (de buurt is wereldberoemd bij toeristen) – waren de ouders, ondanks dit alles, blij om hun dochters en zonen naar onze disco te zien komen. Ze zeiden: ‘Jullie zaak is netjes. Jullie doen niet aan drugs.’

Er waren geen drugs. Er was geen geweld. Het ging echt alleen maar om dansen. Er kwamen studenten, ook mensen met veel geld. Meisjes van 16–17 jaar. Allerlei soorten mensen kwamen naar Zorba the Buddha. En nooit een probleem. Nooit agressie. Geen drugs. Niets. *

In de bar beneden zag je alle prostituees, de pooiers, de drugsdealers – niet alleen de kleine dealers, maar ook de grote. En ze wisten: hier wordt niet gedeald! Dat is precies waarom ze kwamen. Dat was hun plekkie om wat te drinken. Even vrij. ‘Kom we gaan naar de Bhagwan’s voor een biertje.’
‘We gaan daarheen voor de lol. We gaan daarheen om te dansen. Voor onszelf. We komen omdat het een plek is waar we alles achter ons kunnen laten.’ En ze gedroegen zich netjes.

Iedereen vond het leuk. Als je om 1 uur ‘s nachts het toilet binnenliep: brandschoon. Elk uur werden de toiletten schoongemaakt. We zorgden er echt voor. Echt heel mooi. En Zorba werd beroemd omdat we zoveel zorg erin staken. Dat was dé plek om naartoe te gaan. Je kon erheen gaan zonder gedoe en zonder agressie.

Zorba the Buddha, Amsterdam. Fotocredits: Peter Elenbaas (elenbaasvisuals.nl)

Helpen als uitsmijter

Mijn voornaamste taak was de boekhouding, maar soms hielp ik mee in de disco als uitsmijter, hoewel ik geen nachtmens ben die tot in de vroege uurtjes door kan gaan. Soms hadden mensen even pauze nodig van het werk in de disco en deden ze een tijdje iets anders. ‘Ga maar even schoonmaken.’ In die tijd rookten mensen ook nog binnen, sigaretten natuurlijk, dus het hing er altijd vol rook.

We hadden vrouwen bij de deur. De rest van de rosse buurt had mannen bij de deur, zoals de Hells Angels die een bar tegenover onze disco hadden. Uitsmijters, jongens met geschoren koppen, enorme kerels, weet je wel. We hadden twee vrouwen bij de deur, maar als iemand deze vrouwen opzij duwde en naar binnen liep, dan was het mijn taak om de hoek om te komen en – ‘biff’ – ze eruit te gooien.

We lieten eigenlijk iedereen binnen. We controleerden niet op drugs bij de deur. Als iemand met drugs in zijn zak binnenkwam, was dat oké. Zolang het in hun zak zat, was het onze zaak niet. Zodra ze het eruit haalden en gingen gebruiken, kwamen we en zeiden: ‘Hé, wegwezen.’
Ik was vroeger guard in Poona 1, geen samoerai, maar een Krishna-guard. We trainden regelmatig karate. Ik was erbij toen Vimalkirti een beroerte kreeg en neerviel. Het gebeurde bij mij in de les. We waren erg goed.

Dat was mijn taak in de disco. Het is maar één keer voorgekomen dat iemand grof was tegen een van de vrouwen bij de deur. We hadden afgesproken dat als iemand echt grof werd, ze gewoon opzij zouden gaan, hem of haar binnen zouden laten, en dat ik dan zou komen om het op te lossen. Het is maar één keer gebeurd.
Dat er vrouwen bij de deur stonden, gaf al de boodschap af: ‘Dit is een andere soort plek.’ We hielden niet van dronken Engelse toeristen – die werden niet binnengelaten. Het was echt een danspaleis. Om te dansen en plezier te maken. En dat deden we in de ruigste buurt van Nederland: de Amsterdamse rosse buurt.

De disco liep echt goed. Soms was het gewoon te gek; je liep daar om 2 of 3 uur ’s nachts binnen, en daar stond een tafel vol geld. Op een zaterdagavond kwamen er wel honderden mensen. 2,50 voor een biertje. 2,50 voor een cola. Heineken had daar een tank neergezet; ik denk dat het zo’n tank van 3.000 of 5.000 liter was. Je hoefde alleen maar op een knop te drukken en er ging geen bier verloren. Echt hightech, een nieuw systeem dat geld bespaarde.

Dus op kantoor stond dan een tafel vol geld, met mensen die het stonden te tellen en in plastic zakken deden. En dan hoorde je: ‘Gaat er iemand naar de commune?’
‘Ja, ik ga.’ En dan: ‘Hier. Neem deze zak mee.’
Die persoon fietste dan naar huis met 15.000 of 20.000 gulden. Het was een gekke tijd – maar echt prachtig.

Osho’s slechte pers

De disco liep heel goed en dat begon natuurlijk bekend te worden. Op een gegeven moment gingen we met zakenmensen om de tafel zitten om een tweede disco te openen op een toplocatie – het Rembrandtplein in Amsterdam was één van de ideeën.
Op dat moment begon de pers over Osho te schrijven en citeerde hem verkeerd over iets wat hij over Hitler had gezegd. Het leverde hem slechte publiciteit op. Het haalde de krantenkoppen: ‘Osho is voor Hitler’, wat totaal uit zijn context was gehaald.

We waren in gesprek met een joodse zakenman. Hij reageerde geschokt. Dus legden we hem uit: ‘Luister. Dit is wat de krant schrijft, maar dit is wat Osho werkelijk heeft gezegd. ‘ Toen we hem lieten zien wat Osho over Hitler had gezegd, keek hij ernaar en zei: ‘Ja, ik snap het. De pers verdraait de zaken. Maar ik heb nog steeds een probleem. Ik heb veel bedrijven. Als ik met jullie in zee ga, lijden mijn andere bedrijven verlies. Dus ik doe niet mee.’ En hij vertrok. We hadden begrip voor zijn standpunt; hij was een grote zakenman.
We zeiden: ‘Oké. Wat jammer, die berichtgeving in de pers. Want we hadden goede zaken kunnen doen.’
‘Ja, dat weet ik, want ik zie het in jullie disco. In de rosse buurt. Het is een lucratieve zaak. Jullie verdienen veel geld,’ antwoordde hij.

We werkten daar allemaal zonder betaald te worden. In feite had Osho misschien wel 10.000 mensen die ‘voor hem’ werkten – zeven dagen per week. Soms twaalf uur per dag. Over de hele wereld. Niemand vroeg om geld. Je kunt je wel indenken hoeveel je op die manier kunt verdienen. Ik bedoel, je hoeft geen lonen te betalen. Je hoeft geen premies of verzekeringen te betalen. We waren volledig zelfvoorzienend. **

En met dat geld vlogen we in één keer 100 mensen helemaal naar Portland of Seattle voor de Festivals. Niemand hoefde iets te betalen voor de reis. We konden heel goed voor onszelf zorgen.

Ramses Shaffy

Terwijl Zorba heel populair was, kreeg Osho wereldwijd slechte pers. Er was één swami, Ramses Shaffy, die beroemd was in Nederland. Dat was zijn oude naam. Toen hij sannyas nam, wilde hij graag een nieuwe naam, maar Osho gaf hem dezelfde naam: Swami Ramses Shaffy.
Hij was beroemd, zowel als acteur als zanger. Hij had nummer 1-hits in Nederland. Hij slaagde er altijd in om Osho in een positief daglicht te stellen. Het viel me op dat alles wat er in de pers over Osho verscheen altijd negatief was, behalve wanneer Ramses interviews gaf.

Hij wist hoe hij de journalisten een positief beeld van Osho moest geven. Hij vertelde me daar later over, en dit is iets wat volgens mij niet veel mensen weten. Toen we op de Ranch waren voor een festival, werd Ramses op een dag gevraagd om naar Osho te gaan. Toen hij daar was, bedankte Osho hem voor het feit dat hij erin geslaagd was een positieve pers over hem te krijgen.

Ik denk niet dat Ramses ooit iemand over deze ontmoeting heeft verteld. Ik denk dat ik de enige ben die het weet. Hij is een paar jaar geleden overleden. Hij was een behoorlijk wilde figuur. Maar iedereen in Nederland kende hem. Hij was een prachtig mens, en hij is nog steeds geliefd bij veel mensen.

Ontmoetingen met Sheela

Het ging allemaal heel goed met ons centrum en de disco.
Sheela kwam naar Europa om de communes te bezoeken en ons Osho’s boodschap over aids te brengen. Dit was in 1984. Ze was eerder – in 1982 geloof ik – naar Heerde gekomen, met de boodschap om de kleinere communes te sluiten en één grotere te vormen. Maar ik herinner me vooral toen ze in 1983 naar de Stad Rajneesh kwam.
In die tijd hoorden we niet veel over Osho. Hij was in stilte, ver van ons vandaan op de Ranch.

Dus Sheela komt naar de Stad Rajneesh, en ik ga naar deze bijeenkomst alleen maar om te vragen hoe het met Osho gaat. Dat is mijn grootste zorg. ‘Hoe gaat het met hem?’ We hadden niets van hem gehoord. Maar ze kon ons niets vertellen. Ze wist het niet. Vreemd. In plaats daarvan vertelde ze over haar shoppingtrip in Hongkong en een zeiltocht in Australië. En ik dacht: ‘Ja, maar hier ben ik niet voor gekomen.’
Weet je, het is leuk om te winkelen in Hongkong en zeilen is prachtig, maar hoe zit het met mijn vraag: ‘Hoe gaat het met Osho?’ Ze wist het niet. Oké.
In die tijd ging het echt goed met ons, we verdienden geld en hadden een prachtige commune. We stonden op het topje van de berg.

Een paar maanden later komt Sheela weer naar Amsterdam, nadat de hele situatie op de Ranch was ontploft. (Er was in juni 1983 een bomaanslag geweest op het Hotel Rajneesh in Portland, en we waren begonnen om Osho te beschermen met machinegeweren.)
Ik zei: ‘Nou, ik heb niet zo veel zin om naar Sheela te gaan luisteren. Laat mij maar in de receptie blijven. Als er iemand belt, kan ik de telefoon opnemen.’

De rest van de commune ging naar de bijeenkomst. Toen de mensen naar buiten kwamen, vertelden ze me wat Sheela had gezegd. ‘We mogen niet langer alleen naar buiten gaan. We mogen alleen nog maar in groepen door Amsterdam lopen. En we moeten wapens gaan aanschaffen.’
Ik zei: ‘Wat? Ik loop al jaren zonder problemen alleen door deze stad. Ik weet niet wat voor probleem ze ziet. Ik zie geen probleem. Er is geen probleem. Dit is allemaal onzin. En over het dragen van wapens – dit is Amerika niet! Dit is Amsterdam en hier is het bij wet verboden om een wapen te dragen. Als ik een wapen draag, kan de politie me arresteren en opsluiten. Dus ik ga geen wapen dragen. En als ik alleen de deur uit wil lopen, ga ik gewoon.’ Ik vond dat echt vreemd.

Dipo, Sheela’s Zwitserse echtgenoot

Toen had je nog die man, Dipo, die mee was gekomen, haar man. Hij was Zwitser. We hadden een kantoor aan een van de grachten, aan de Prinsengracht, waar ik werkte. Dipo zat daar op een bank en gooide allerlei mensen uit de commune. De een na de ander werd gevraagd om bij hem langs te gaan. Hij was een vreemde snuiter. Waarom gooide hij ze eruit? We zijn er nooit achter gekomen.

Dat vond ik maar niks! Eén man werd eruit gegooid omdat hij een vriendin had die niet in de commune woonde – hij bracht soms de nacht door in haar flat in plaats van in de commune. Dipo zei tegen hem: ‘Je moet kiezen. Of je laat je vriendin vallen, of je verlaat de commune.’
‘Wat is dit voor onzin? Wil je dat we in groepen op pad gaan? Wil je dat we wapens dragen?’
Nou, die man had tegen Dipo gezegd: ‘Nou, ik ga mijn vriendin niet opgeven. Ik ga mijn vrijheid niet opgeven. Dan ga ik wel weg uit de commune.’

Zoveel mensen die jaren in de commune hadden doorgebracht en op zo’n mooie en positieve manier hadden bijgedragen aan het opbouwen van alles, werden plotseling om de een of andere vreemde reden eruit gegooid.
Die Dipo, ik vond die vent maar raar. Net als alle andere mensen om Sheela heen. Er was nog een andere Duitse man, die was ook vreemd. Ze leek van vreemde mensen te houden.
Sheela’s vreemde mensen

Ik ging nog steeds naar Keulen voor mijn boekenhandel en daar kwam ik vrienden van de Ranch tegen die Sheela ook moeilijk vonden. Ze had hen naar Keulen of naar andere Europese communes gestuurd, zoals Nivedano. Sommigen van hen waren ook naar de commune in Amsterdam gekomen.

Even terzijde: tijdens een van die reizen naar Keulen ontmoette ik – puur toevallig – een oude vriend van mij. De laatste keer dat ik hem had gezien was op de Ranch, waar hij de tuin van Osho had ontworpen. Hij was korte tijd daarvoor vanuit Nederland naar de VS vertrokken en had daar samen met zijn broer een hoveniersbedrijf opgezet. Ik hoorde dat hij na de Ranch weer in dat bedrijf was gaan werken, waar hij veel succes had. Ik kende hem uit Nederland omdat we dicht bij elkaar hadden gewoond – nog voordat ik sannyas nam. Hij was zelfs de eerste persoon die ik ooit met een mala om had zien lopen. Hij was net terug uit India en begon tegen me te praten – zo ben ik eigenlijk via hem in Poona terechtgekomen.

Toen kwam er verandering in de situatie. Osho begon weer te spreken en niemand was meer geïnteresseerd in Sheela. Osho zei dat ze daarom nu vaker de communes in Europa wilde bezoeken. Osho zei: ‘Ik heb haar tot koningin gemaakt van een heel koninkrijk van sannyasins over de hele wereld.’ 1 en ‘Toen ik uit mijn stilte kwam, begon Sheela naar Europa, Australië en Japan te gaan; en ze wilde hier niet blijven.’ 2
Haar rol was uitgespeeld. Sheela verliet vervolgens de Ranch en Osho begon alles te onthullen wat ze had gedaan. Allemaal misdrijven. Absoluut.

Sheela vluchtte naar de Friese eilanden voor de noordkust van Duitsland. Je kunt daar met de boot vanaf Hamburg komen. Ik zag het nieuws over haar arrestatie daadwerkelijk in het 12-uurjournaal op de Duitse tv – ik zal dat nooit vergeten. Het werd maar één keer uitgezonden, om 2 uur, en nooit herhaald.
En wie zag ik naast haar zitten? Vidya. Zittend aan een tafel – een grote tafel. Een politieagent stond naast haar, en op de tafel lag een berg pillen. Ik dacht: “Mijn god, kijk eens. Deze mensen. Hoeveel waren ze met z’n allen? 10 of 15 in totaal, samen met Sheela. Maar tien mensen met zo’n hoeveelheid stimulerende en kalmerende middelen?
‘
Ze werden gearresteerd omdat de VS Sheela wilden arresteren. Daarom was de Duitse politie daar, maar toen vonden ze al die pillen… Wat hadden die pillen te betekenen? En dan dat hele verhaal over de wapens… Ik weet dat sannyasins in Hamburg daadwerkelijk op zoek waren geweest naar wapens. Ze gingen de straat op om wapens te kopen omdat Sheela dat wilde. Het was echt gek. Walgelijk.
Osho begon alles te onthullen en later werd hij gearresteerd.

Interview wordt vervolgd…

Bronnen
1 Osho, From Bondage to Freedom # 12 (26-09-1985-ochtend)
2 Osho, The Last Testament, Deel 3 # 3 (24-09-1985-middag)

Opmerkingen
* Een recente documentaire op de Nederlandse televisie liet zien dat XTC in Nederland werd geïntroduceerd in… de Zorba Disco. Mensen genoten er op een prachtige manier van, dansend en feestend, omdat het een milde, schone drug was zonder nadelige bijwerkingen. Het was een hype, maar zodra de georganiseerde misdaad zich realiseerde dat er veel geld mee te verdienen viel, begonnen ze het over te nemen. Tegenwoordig wordt een groot deel van de drugs vervuild door de producenten en misbruikt door de gebruikers.
** Het Amsterdamse Centrum en de Disco waren economisch zo succesvol dat ze de sociale zekerheid en werkloosheidsverzekering konden betalen voor al hun 200 leden, inclusief een jaarlijkse reis naar Rajneeshpuram voor het Zomerfestival – vliegticket en accommodatie – wat op zichzelf een verdere bijdrage was aan de Ranch.

Gerelateerde artikelen op Osho News
Seekers from the Low Lands
Dharmen (1956-2023)
Ramses Shaffy (1933-2009)
Interview with Dharmen

Externe links
Ramses Shaffy (sannyas.wiki)
Ramses Shaffy speelt in het Wajid Centre (sannyas.wiki)
Video met Engelse ondertitels, De Meester en het echte leven De Nieuwe Mens (docu Frank Wiering 2004) (youtu.be)

Beelden uit het archief (Osho News, Srajan, Veet Gyanam, Devabodhi) en Peter Elenbaas (elenbaasvisuals.nl)

Srajan is een Nederlandse vertaler van Osho’s boeken en levert regelmatig bijdragen aan de website van Vrienden van Osho en de nieuwsbrief.

Punya is de oprichtster van Osho News, auteur van vele interviews en van haar memoires On the Edge.

Deze week een vraag van Anubuddha op Osho TV: 
Satyam Shivam Sundaram #7 vraag 1

Geliefde Osho,
Hoe leidt gadeslaan naar no-mind? Ik ben steeds meer in staat mijn lichaam gade te slaan, mijn gedachten en gevoelens en dit voelt zo goed. Maar momenten van geen gedachten komen maar heel zelden. Als ik u hoor zeggen dat ‘meditatie is getuige zijn’ voel ik dat ik dat begrijp. Maar als u het hebt over no-mind klinkt dat helemaal niet zo eenvoudig. Zou u alstublieft commentaar willen geven?

Prem Anubuddha, meditatie beslaat een hele lange pelgrimstocht. Als ik zeg ‘meditatie is getuige zijn’, is dit het begin van meditatie. En als ik zeg ‘meditatie is no-mind’ betreft dit de voltooiing van de pelgrimstocht. Getuige zijn is het begin, no-mind is de vervulling, getuige zijn is de methode om no-mind te bereiken. Natuurlijk zul je voelen dat getuige zijn makkelijker is. Het is dicht bij je.

Maar getuige zijn is alleen maar als het zaadje, en dan is er een lange periode van wachten. Niet alleen wachten, maar vertrouwen dat dit zaadje zal gaan uitlopen, dat het een struik zal worden, dat op een dag de lente zal komen en de struik bloemen zal hebben. No-mind is de laatste fase van bloei.

Het zaaien van het zaadje is natuurlijk heel makkelijk; het is in jouw handen. Maar bloemen brengen gaat jou te boven. Je kunt de hele bodem klaarmaken, maar de bloemen zullen uit zichzelf komen; je kunt ze niet forceren te komen. De lente ligt buiten jouw bereik – maar als jouw voorbereiding perfect is, komt de lente; dat is absoluut gegarandeerd.

Het is helemaal goed zoals je bezig bent. Getuige zijn is het pad en jij begint zo nu en dan een ogenblik zonder gedachten te voelen. Dit zijn de glimpjes van no-mind… maar slechts voor een ogenblik.

Onthoudt een fundamentele wet: wat voor een enkel ogenblik kan bestaan kan ook eeuwig worden. Jou zijn geen twee momenten tegelijk gegeven, maar altijd een moment. En als je een moment kunt omzetten tot een gedachteloze staat, leer je het geheim. Dan is er geen hindernis, geen reden waarom je niet het tweede moment kan veranderen, dat ook alleen komt, met hetzelfde potentieel en dezelfde capaciteit.

Als je het geheim kent, heb je de hoofdsleutel die elk moment kan openen voor een glimpje van no-mind. No-mind is het uiteindelijk stadium, als de mind voorgoed verdwijnt en de gedachteloze ruimte jouw intrinsieke realiteit wordt. Als deze paar glimpjes komen, laten ze zien dat je op het juiste pad bent en dat je de juiste methode gebruikt.

Maar wees niet ongeduldig. Het bestaan vraagt enorm veel geduld. De uiteindelijke mysteriën worden alleen geopend voor hen die enorm veel geduld hebben.

Dat doet me denken… In het oude Tibet was het gebruikelijk, respectabel, dat elke familie bij zou dragen aan het grote experiment van het zich ontwikkelende bewustzijn. Dus het oudste kind van elke familie werd aan de kloosters gegeven om getraind te worden in meditatie. Misschien heeft geen enkel ander land zo’n uitgebreid experiment in bewustzijn gedaan.

Meer: Satyam Shivam Sundaram #7 vraag 1

Image by Sompoch Assawachotechuangkul from Pixabay.

Blijdschap is bedreigend en ellende is veilig – veilig voor het ego. Het ego kan alleen bestaan in ellende en door ellende. Het ego is een eiland omringd door de hel; blijdschap vormt een bedreiging voor het ego, voor het hele bestaan van het ego. Blijdschap rijst op als een zon en het ego verdwijnt, verdampt als een dauwdruppel op een grassprietje.

Blijdschap is de dood van het ego. Als je als een afzonderlijke entiteit van het bestaan wilt blijven bestaan, zoals bijna iedereen dat probeert, zul je bang zijn om gelukzalig en opgewekt te zijn. Je zult je schuldig voelen als je gelukzalig bent. Je zult zelfmoordneigingen krijgen omdat je op psychologisch niveau, op het niveau van het ego, zelfmoord pleegt.

Het gebeurt bijna altijd dat mensen even genieten en zich daarna erg schuldig voelen. Het schuldgevoel ontstaat door het ego. Het ego begint hen te kwellen: ‘Waar ben je nou mee bezig? Heb je besloten mij te dood te maken? Terwijl ik je enige schat ben. Mij doodmaken? Je zult ten onder gaan. Mij doodmaken is jezelf vernietigen.’

Osho: The Dhammapada: The Way of the Buddha, Vol. 6 #10

Image by Hany Sadek from Pixabay.

Het is een heel onredelijke, bijna krankzinnige wereld waarin je leeft. Als je erin slaagt om gewoon te mediteren, heb je al meer gedaan dan van de hedendaagse mens wordt verwacht. En je meditatie verloopt goed. Blijf gewoon zeggen: ‘Goede God!’ Bij meditatie kom je nooit bij een kloof terecht. Je hoeft ‘Amen’ niet te onthouden – dat is niet nodig.

Meditatie verandert beetje bij beetje in je verlichting. Op een dag word je je plotseling bewust: waar is die duisternis? Waar is die voortdurende stroom van gedachten? Waar is de mind gebleven? Plotseling ben je helemaal zo hol als een bamboe; maar je holheid is niet leeg – ze is vol vreugde en vol blijdschap. Je gaat zomaar dansen, je gaat zomaar zingen, liedjes die je niet hebt gecomponeerd, dansen die je niet hebt geleerd. Ze borrelen gewoon spontaan op in je bewustzijn.

Dat is verlichting, maar maak er geen doel van. Meditatie is genoeg. Al het andere volgt dan vanzelf.

Osho, The Great Pilgrimage: From Here to Here #9

Afbeelding: osho.com