Mensen hebben een heel beperkt beeld van wat creatief zijn inhoudt – gitaar of fluit spelen of gedichten schrijven – en daarom blijven ze onzin schrijven onder het mom van poëzie. Je moet uitzoeken wat je wel en niet kunt. Niet iedereen kan alles. Je moet op zoek gaan naar je bestemming. Je moet in het duister tasten, dat weet ik. Het is niet erg duidelijk wat je bestemming is, maar zo is het leven nu eenmaal. En het is goed dat je ernaar moet zoeken – juist in die zoektocht groeit er iets.
Als God je toen je ter wereld kwam een blauwdruk van je leven zou geven – dit wordt je leven: je wordt gitarist – dan zou je leven mechanisch zijn. Alleen een machine is voorspelbaar, een mens niet. De mens is onvoorspelbaar. De mens is altijd een opening, een potentieel voor duizend-en-één dingen. Bij elke stap gaan er vele deuren open en zijn er altijd vele alternatieven – en je moet kiezen, je moet je weg voelen. Maar als je van je leven houdt, zul je dat kunnen vinden.
Als je niet van je leven houdt en je houdt van iets anders, dan is er een probleem. Als je van geld houdt en creatief wilt zijn, kun je niet creatief worden. Juist het streven naar geld zal je creativiteit vernietigen. Als je roem wilt, vergeet dan creativiteit maar. Roem komt gemakkelijker als je destructief bent. Roem komt gemakkelijker voor een Adolf Hitler; roem komt gemakkelijker voor een Henry Ford. Roem is gemakkelijker als je competitief bent, gewelddadig competitief. Als je mensen kunt doden en vernietigen, komt roem gemakkelijker.
De hele geschiedenis is de geschiedenis van moordenaars. Als je een moordenaar wordt, is roem heel gemakkelijk te behalen. Je kunt premier worden; je kunt president worden – maar dit zijn allemaal maskers. Daarachter zul je zeer gewelddadige mensen aantreffen, vreselijk gewelddadige mensen die zich verschuilen, glimlachend. Die glimlachen zijn politiek, diplomatiek. Als het masker afglijdt, zul je altijd Genghis Khan, Timur Leng, Nadir Shah, Napoleon, Alexander, Hitler zien, die zich erachter verschuilen.
Praat niet over creativiteit als je roem wilt. Ik zeg niet dat roem nooit naar een creatief persoon komt, maar het komt heel zelden, heel zelden. Het is meer een toeval, en het kost veel tijd. Bijna altijd gebeurt het dat tegen de tijd dat roem naar een creatief persoon komt, hij er al niet meer is – het is altijd postuum; het komt erg laat.
Jezus was in zijn tijd niet beroemd. Zonder de Bijbel zou er geen verslag van hem zijn geweest. Het verslag is afkomstig van vier discipelen; niemand anders heeft het ooit over hem gehad, of hij nu bestond of niet. Hij was niet beroemd. Hij was niet succesvol. Kun je je een grotere mislukking voorstellen dan Jezus? Maar gaandeweg werd hij steeds belangrijker; gaandeweg werd hij door mensen erkend. Dat kost tijd.
Hoe groter een persoon is, hoe meer tijd het kost voordat mensen hem erkennen – want wanneer een groot persoon wordt geboren, zijn er geen criteria om hem te beoordelen, zijn er geen kaarten om hem te vinden. Hij moet zijn eigen waarden creëren; tegen de tijd dat hij die waarden heeft gecreëerd, is hij alweer verdwenen. Het duurt duizenden jaren voordat een creatief persoon wordt erkend, en zelfs dan is het nog niet zeker. Er zijn veel creatieve mensen geweest die nooit erkenning hebben gekregen. Het is toeval of een creatief persoon succesvol is. Voor een niet-creatief, destructief persoon is het zekerder.
Dus als je iets anders zoekt in naam van creativiteit, laat dan het idee om creatief te zijn varen. Doe in ieder geval bewust en opzettelijk wat je maar wilt doen. Verschuil je nooit achter maskers. Als je echt creatief wilt zijn, dan speelt geld, succes, prestige of respectabiliteit geen rol. Dan geniet je van je bezigheid; dan heeft elke handeling een intrinsieke waarde. Je danst omdat je van dansen houdt; je danst omdat je er plezier in hebt. Als iemand het waardeert, prima, dan ben je dankbaar. Als niemand het waardeert, is het niet jouw zaak om je daar zorgen over te maken. Je hebt gedanst, je hebt ervan genoten – je bent al voldaan.
Osho: A Sudden Clash of Thunder #4
Image by Thorsten Frenzel from Pixabay.
