Osho heeft het over twee typen verlichten.
Zie de uitzending op Osho TV: Isan, No Footprints in the Blue Sky #6.
Dit is de gang van zaken bij het voorbereiden van een opvolger. Kyozan wordt de opvolger van Isan. Isan confronteert hem met de eventualiteiten die op zijn weg zullen liggen. Verlichting als zodanig is onvoldoende. Het louter verlicht zijn biedt je al het aangename dat er is, maar dit zal je afstompen. Je zult zwijgen, je zult je niet dienstbaar kunnen maken. Voorafgaand aan de verlichting moet de meester de mensen voorbereiden die hem gaan opvolgen om hen zijn soort kwaliteiten over te brengen, hen in staat te stellen het woordloze te verwoorden, het gehele stille in poëzie, het geheel bewegingloze in dans om te zetten. Slechts dan kan hij iets overbrengen en de blinde mensheid van dienst zijn.
Guanyin Bodhisattva
Vanwege deze omstandigheden heeft Boeddha zijn verlichte mensen in twee typen onderverdeeld. Beide zijn van een realisering – de een is niet hoger dan de ander- beide behoren tot dezelfde ultieme waarheid, de diepste bestaansgrond. Maar hij heeft twee typen onderscheiden: het eerste type noemt hij de Arhats. De Arhats zijn zij die verlicht worden en verder zwijgen; en het tweede, de Bodhisattva’s. Zij worden ook verlicht, maar hun werk bestaat eruit iets over te brengen, een middel, een zinspeling, over hun ervaring aan mensen.
Arhats behoren tot het Hinayana, het kleine voertuig bestemd voor een persoon op zijn reis naar de andere kant. Uiteraard bereikt hij zijn bestemming. En Bodhisattva’s behoren tot Mahayana, een groot voertuig waarin duizenden de andere kant kunnen bereiken. Het is dezelfde andere kant, maar de Bodhisattva helpt velen. De Arhat kan zijn realisatie niet overbrengen; hij is een eenvoudig, vriendelijk, onderdanig mens, maar zwijgt in alle talen over zijn realisatie. Hij is niet bij machte iets over te dragen. Hij is volkomen tevreden, waarom erover spreken? Uiteindelijk moet een ieder zijn eigen weg vinden, dus waarom een ander met jouw weg lastig vallen? De Arhat heeft zijn eigen visie.
Boeddha wisselde van gedachten met de Arhats en de Bodhisattva’s, omdat beide type mensen tijdens zijn leven verlicht werden. Het was een doorlopend conflict. Arhats hebben hun eigen visie; je kunt het niet ontkennen dat een ieder zijn eigen weg dient te vinden, daarom is het onnodig hem iets bij te brengen. Dit kan een obstakel voor hem worden. Al de geschriften zijn obstakels geworden. Er is geen Arhat die een geschrift achter heeft gelaten. Hij beweegt zelfs geen vinger om naar de maan te wijzen, omdat het gevaar bestaat dat men aan deze vinger gaat hechten, in de veronderstelling dat hij de maan is. Hij zwijgt in alle talen. Veronderstel niet dat hij geen mededogen bezit; ook mededogen uit zich op vele manieren.
Zijn mededogen is dat hij zich niet met je leven bemoeit en heeft vertrouwen dat het bestaan je de weg wijst; zo niet vandaag, dan toch morgen. Zo niet morgen, dan toch in een volgend leven. De eeuwigheid is beschikbaar, waarom dan die haast? ‘En als iemand voldoende intelligent is kan hij mijn voertuigje naar de andere kant zien bewegen. Als hint is dat voldoende. Als hij dit niet begrijpt, begrijpt hij niets.’
Aldus erkende Boeddha uiteindelijk wee typen van dezelfde klasse, zonder een verschil aan te brengen tussen lager of hoger. ‘Arhats,’ zei hij, ‘ga in stilte jullie weg.’
En tot de Bodhisattva’s, die de poging konden wagen, zei hij: ‘Wat kan het voor kwaad? Jullie hebben je gerealiseerd en het niet kwijtraken -dit is onmogelijk- dus wat schaadt het om te proberen mensen te prikkelen en uit te dagen, een dringende noodzaak en dorst in hen wakker te roepen? Je kunt het bij duizenden proberen en misschien is er één gereed, maar zelfs dit is enorm vergeleken bij de onwetende mensheid. In de meest donkere nacht zelfs een brandend kaarsje…. Het licht en de pracht ervan is enorm, omdat het anderen erop kan wijzen hun licht op zoeken; waarom in duisternis leven?’
Bodhisattva’s die zich in de massa’s begeven zijn als lichtbakens, vol vreugde, vol dans en gratie. Zijn zullen een dringende noodzaak wakker roepen, een diep onderdrukte honger en begeerte naar de uiteindelijke waarheid.
Meer: Isan- No Footprints in the Blue Sky #6
Guanyin is de Chinese interpretatie van de bodhisattva Avalokiteśvara (de godin van troost en genade). Daarnaast wordt ze in het taoïsme gezien als een onsterfelijke. Wikipedia.
Image by JOHNNY CUI from Pixabay.