Reizen

Osho krijgt uitnodiging voor Mumbai

Dit deel 12 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt over Jabalpur. Daar staat een prachtige Jaïn tempel, de Pisanhari Ki Madiya tempel. Osho houdt daar zijn eerste toespraak. Hier  ontmoet hij een voor hem onbekende man, de secretaris van Prasad, één van de rijkste mannen van India, die hem uitnodigt om naar Mumbai te komen.
 
We komen op een prachtige binnenplaats. Anadi wijst ons op een plek links ervan en vertelt dat Osho op die plek begint te spreken tot een gehoor van tien à vijftien mensen. Omdat Osho geboren is in een jaïn familie, begint hij zijn werk in deze jaïn tempel. Van hieruit wordt Osho bekend in heel India. Opvallend is dat niets op deze plek hieraan herinnert.

Jabalpur Pisanhari: het binnenplein waar Osho zijn eerste lezingen hield.

 Ik haal hier Anadi’s woorden aan: In de begintijd is Osho alleen bekend in Jabalpur en omgeving. De jaïn gemeenschap bestond hier uit tien tot vijftien mensen, die in de tempel bij elkaar kwamen. Op een gegeven moment was er een conferen­tie van de jaïns in de tempel. Osho was uitgenodigd om te spreken. Hij was nog jong, ongeveer achtentwintig jaar.
Na de conferentie daalt Osho de trap af naar de voet van de heuvel. Daar zat een oude man van een jaar of zestig, zeventig op hem te wachten. Hij had een deken om zich heen geslagen, maar hij wierp die op de grond voor Osho om op te zitten. Hij zegt: ‘Alsjeblieft, ga een paar minuten zitten.’ Maar Osho zegt: ‘Het is zo koud hier, het is niet nodig dat je je deken hier neerlegt, ik kan op de vloer zitten.’ De man zegt: ‘Alsjeblieft, weiger niet, ga even vijf minuten zitten. Ik heb de premier horen spreken, alle politici, alle bekendheden van India, ik hoorde Gandhi, maar de manier waarop jij praat, heb ik nog nooit van mijn leven gehoord. Wat doe je in Jabalpur? Accepteer mijn verzoek en kom naar Mumbai. Weiger het niet. Kom alsje­blieft, laat me weten wanneer je komt. Ik zal alles regelen. Kom naar Mumbai. Daar is een grote conferentie van de jaïns en ik zou het fijn vin­den wanneer je daar zou spreken.’ Osho kent de man niet, maar later ont­dekt hij dat hij de secretaris is van Prasad. Net als Tata en Birla behoorde Prasad in die dagen tot de drie rijkste mannen van India.

Meer: Osho krijgt uitnodiging voor Mumbai

Update: ‘community living’ in Toscane

Het ‘Soli, Liberi, Insieme’-project (Alleen, Vrij, Samen) van Majid.
 
Eerder in deze nieuwsbrief werd verteld over dit boeiende project zo’n 6 km van zee bij Cecina, Italië. Community in Toscane. Ondanks de toestanden rondom corona heeft het team aldaar gestaag doorgewerkt. Hieronder enkele belangrijke punten… want er is nog ruimte voor kopers, investeerders én huurders.
De naam is inmiddels gewijzigd met de toevoeging van het woord ‘vrij’. In het weekend van 11-12 juli vindt de bijeenkomst plaats, die gepland was voor medio-mei: de eerste 30 deelnemers komen ter plekke bij elkaar. Het is dé gelegenheid om ‘het bestuur’ te ontmoeten, mede-‘dorpsbewoners’ te leren kennen én – misschien het allerbelangrijkste – het selecteren van de gewenste woning op het 15 ha-grote terrein.

Net als in Nederland mag er in Italië niet op vakantieparken het hele jaar rond gewoond worden… tenzij het bestemmingsplan gewijzigd is. Heel recentelijk is zo’n ambtelijke stap afgeschoven van provinciaal niveau (Toscane) naar lokaal niveau (Cecina) – voor het project een heel gunstige ontwikkeling: de burgemeester van Cecina is namelijk een grote voorstander van dit project en kan de aanpassing bespoedigen.

Deva Indra en ik vertrekken begin juli om de plek te bezoeken en te onderzoeken of dit onze plek zal worden. Meer weten? Engelstalige site. Of mail me.
 
Kaiyum
 
 

Osho’s verlichting in Jabalpur

In deel 11 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ gaat het over het bezoek aan Jabalpur. Daar staat de boom waaronder Osho op zijn eenentwintigste jaar verlicht wordt. De boom staat er nog steeds, maar men kan er nu in 2020 niet meer onder gaan zitten. In 2016 kon dat nog wel om er te mediteren. Nu zijn er in het park rondom de boom allemaal waterkanaaltjes aangelegd. Ook zijn er plantjes onder de boom geplant.
Verder verhaalt dit deel over Magga Baba, die het leven van een zwerver leidt in Gadarwara waar Osho hem voor het eerst in zijn jonge jaren ontmoet. Osho wil graag dat Magga Baba hem bevestigd dat hij nu verlicht is.
 
De boom waaronder Osho verlicht wordt
We vertrekken ‘s morgens vroeg naar het Bhawar Tal, een mooi park in de wijk Napier Town, een druk stadsdeel van Jabalpur. Daar staat de maulshree­boom waaronder Osho verlicht werd.
Op het moment van zijn verlichting stond de hele boom in bloei. De boom is tot op heden ook altijd groen gebleven. Anadi weet dat de boom nu in zijn laatste fase zit voordat hij zal sterven. Het park wordt opgeknapt. Dat bete­kent dat er door het hele park kanaaltjes worden aangelegd. Wij kunnen nu nog bij de boom komen, maar over enige tijd kan dat niet meer. De boom wordt dan helemaal door water omgeven. Onder de boom zijn allemaal laag­blijvende plantjes aangebracht. Ook dat maakt dat je er over enige tijd hele­maal niet meer bij kan. In ons geval knijpt de bewaking een oogje toe en met hun hulp kunnen we onder de boom gaan zitten en staan ze ons toe daar te mediteren. Eén van ons heeft er een bijzondere ervaring. Ze voelt kanalen in haar rug opengaan en voelt zich ineens heel soepel. Ik voel onder de boom ineens liefde over me heen komen.


De maulshree­boom in het Bhawar Tal park.

Ik ben heel benieuwd wat Osho zelf vertelt over zijn verlichtingservaring. Ik vind daar meer over in Moving into the Unknown, hoofdstuk 11. Ik begrijp van Osho dat er zich in de nacht dat hij verlicht wordt ineens een andere wer­kelijkheid aandient. Het is niet te bevatten, maar toch zo echt dat je het zou kunnen aanraken. Het verstikt Osho zowat en hij voelt dat hij de kamer moet verlaten. Hij voelt een sterke drang om in de natuur te zijn en gaat daarom naar het dichtstbijzijnde park. Het is alsof hij vliegt, alsof een andere energie hem meeneemt. Hij is geen individu meer. De druppel is in de oceaan geval­len. Hij wordt de oceaan. Er ontstaat een enorme kracht in hemzelf. Hijzelf is er niet, alleen de kracht. Hij wordt naar het park getrokken. Hij drijft als het ware naar het park, waar alles lichtgevend is. Overal zijn zegeningen, geluk­zaligheid. De maulshreeboom straalt een enorm licht uit en trekt Osho naar zich toe. Het hele universum wordt een zegening. Osho blijft er ongeveer drie uur, maar het voelt als oneindig. Het voelt als de eindeloze eeuwigheid. Dat gevoel blijft aanwezig als een onderstroom. Na die nacht komt hij niet meer in zijn lichaam terug, maar zweeft er omheen. Hij wordt heel sterk en op het­zelfde moment heel broos. Het is de kracht van volledige liefde, de kracht van het leven, de scheppingskracht.

Meer: Osho’s verlichting in Jabalpur

De marmeren rotsen in Bhedaghat, een geliefde plek van Osho

Dit is deel 10 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ en gaat over de boottochtjes naar de betoverende wereld van de marmeren rotsen. Een plaats waar Osho graag kwam. De rots waar hij altijd mediteerde is zelfs nu nog bij de roeiers van de bootjes bekend. We verblijven in Hotel River View in Bhedaghat, dat vanaf het terras een prachtig uitzicht geeft op de marmeren rotsen. Later bezoeken we de schitterende Dhuandhar watervallen, ook in  Bhedaghat, niet alleen een toeristische plek, maar ook een geliefde plek van de lokale bevolking.  
 
Na het ontbijt op het terras gaan we dezelfde boottocht maken als van­nacht. Het is heerlijk te varen op het water tussen de marmeren rotsen door. In de boot zitten vier jonge mannen. Eerst roeien er twee heen en daarna roeien twee anderen terug. Ze kunnen het goed aan. We zijn maar met z’n zessen. In de andere boten die voorbijvaren, zitten wel twintig mensen. Ook die boten komen vooruit, maar langzamer.

Varen tussen de marmeren rotsen door.

Het lijkt me voor de roeiers erg zwaar als de boten zo vol zijn. Maar waar­schijnlijk zijn ze het gewend en hebben er inmiddels de spierkracht voor. Onderweg stoppen we weer bij de rots waar Osho altijd op zat.
We klimmen weer op de rotsen. We gaan er zitten en kijken om ons heen. Osho zat vaak in een kloof in de rotswand boven de rots waar wij nu zitten. Wij kunnen daar niet bij komen. Het is net te steil. Osho schijnt er ook van boven af in gekomen te zijn. Wanneer er weer een boot met toeristen voorbijvaart, roept één van de roeiers ‘Osho!’ Hij weet dus dat Osho daar altijd kwam.

De witte marmeren rots waarop Osho altijd mediteerde.

Meer: De marmeren rotsen in Bhedaghat

De symboliek van de tempels in Khajuraho

In deel 9 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt de gids Swami Ganga diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels in Khajuraho en over tantra. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in.
In dit deel legt hij de betekenis van de buitenkant van de tempels uit.

 
Onze theepauze op deze ochtend is voorbij en we wandelen met Ganga naar de Jagadambi tempel.

Khajuraho: Jagadambi tempel 

Er is veel te vertellen over de vorm van deze tempel. Ganga legt ons de sym­boliek ervan uit:
De vorm van de tempel drukt uit dat God binnen in ons zit. We kijken altijd buiten onszelf omdat we zijn aanwezigheid niet kunnen voelen. Dat komt door de problemen die we hebben met onze begeerte, verlangens, verlei­dingen, hebzucht en gehechtheden. Die liggen als lagen van onwetend­heid om ons heen, net als de ringen van een ui. We moeten de problemen oplossen, de ui afpellen om bij onze kern, het Niets, te komen. De toren­tjes op de tempel symboliseren de problemen. Beneden zie je er veel, bo­ven veel minder. Helemaal aan de top zijn ze verdwenen. Dan heb je je onwetendheid losgelaten en heb je een ontmoeting met je Zelf. Dit is de hele symboliek van de vorm van de tempel. Het betekent dat je jezelf moet ontmoeten. Het is geen God buiten je. De God is binnen in je.
De Jagadambi tempel en ook de andere tempels weerspiegelen het universum. Jij bent ook het hele universum. Iedereen is het universum, omdat ons lichaam ook is gemaakt van water, lucht, aarde, en vuur en van de ruimte die we de ziel noemen. Na de dood gaat water weer samen met water, vuur met vuur, lucht met lucht, aarde met aarde en ruimte met ruimte. De les van deze vorm is dat God binnen in je zit. Het is niet buiten je. Het is niet een ding buiten je. Het zit in je. Iedereen draagt zijn eigen God in zich.

Meer: De symboliek van de tempels in Khajuraho

Khajuraho: de essentie van tantra

In deel 8 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt de gids Swami Ganga ons diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels in Khajuraho en over tantra. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in. In dit deel legt hij onder meer uit wat Osho verstaat onder tantra, zoals hij dat verwoordt in het Boek der Geheimen. 
 
Op deze heerlijke ochtend, nog altijd zittend op het gras naast de Khandariya Mahadeva tempel, vertelt Ganga verder over Osho, die ons Vigyan Bhairav Tantra, Het Boek der Geheimen, brengt. Hierin staan honderdtwaalf medita­tietechnieken in relatie tot tantra beschreven evenals een uitgebreide toe­lichting op iedere techniek.
Ganga licht toe dat tantra niets te maken heeft met enige religie, het is geen ‘isme’. Tantra komt van het woord tan, dat expansie betekent, het zoveel mo­gelijk je energie tot expansie laten komen, zodat deze samensmelt met de kosmische energie. Dan is er geen dualiteit meer, maar éénheid. Gorakh ont­wierp technieken om te bewerkstelligen dat deze éénwording kan plaats­vinden.
Ganga gaat op dit alles nader in:
 
Osho heeft het pad van meditatie voor wat betreft tantra gecreëerd en deze voor de wereld toegankelijk gemaakt. Het is Osho die erover begint en ons alles uitlegt in de Vigyan Bhairav Tantra, in het Engels The Book of Secrets, in het Nederlands Het Boek der Geheimen. Het is het boek waarin alle honderdtwaalf meditatietechnieken die Shiva aan Shakti doorgaf, worden genoemd en toegelicht.
We zijn allemaal verbaasd hoe Osho erachter kwam dat dit boek bestond, hoe het zijn intrede deed in dit bestaan. Hij heeft er nooit over gesproken waar hij dit boek vond. Maar niemand voor hem heeft ooit iets uit dit boek verteld. Ik ben vanaf het eerste begin bij dit pad betrokken, dus ik ken heel wat belangrijke schrijvers, mensen die dit pad volgden. Ik woon op een plek die een pelgrimsoord is voor tantrika’s en ik had daardoor de gelegenheid om schrijvers over tantra te ontmoeten en tantrische mystici. De diepte die Osho aan de wereld overdraagt, daar waar het in tantra om gaat, is echter nooit door iemand anders zo overgebracht.

Er was met betrekking tot tantra een belangrijke westerling in dit land gedurende de heerschappij van de Britten in India. Het was een Engels­man, zijn naam was Sir John George Woodroffe (1865-1936). De Engelsen gaven hem de titel Sir. Hij leefde ruim vijftig jaar in India in de omgeving van belangrijke tantrika’s uit die tijd. Hij schreef een aan­tal boeken over tantra, maar deze hebben niet voldoende diepgang en missen de essentie waarover Osho spreekt.
Gorakh heeft nooit gezegd waarom hij deze plaats, Khajuraho, koos. Hij moet eraan verknocht zijn geweest.


De ruïne van de Gorakh tempel in Khajuraho.

Daarom werd deze plaats het cen­trum van tantra in de wereld. En ook voor Osho was het de belangrijkste plaats. Daarom bezocht hij Khajuraho honderden keren. Hij had altijd de gewoonte om tegen mij te zeggen dat als er op een gegeven moment in zijn leven een ashram zou ontstaan, het een levend Khajuraho zou zijn. En dit creëert hij in Pune in 1974.
 
De tempels dragen de essentie van tantra. Ze hebben niets van doen met enige traditie. Net zoals tantra niets van doen heeft met enige religie. Bij toeval is het ontstaan in het hindoeïsme. Shiva wordt verondersteld een hindoegod te zijn. In tantra is er niets wat lijkt op een ‘isme’, maar om een boodschap over te brengen moeten we dit woord tantrisme maar gebruiken. ‘Isme’ is een begrenzing. Het is een grens. Het heeft de geur van een sekte, een ‘isme’. Tantra is echter uni­verseel. Het hele leven is tantra. Het leven vibreert van tantra.
Jullie moeten gehoord hebben wat Osho gewoonlijk zegt over de her­komst van tantra. Hij definieert het heel mooi. Hij zegt dat er een woord in het Sanskriet is, dat we kennen als tan. Tan heeft de eigenschap van expansie. Een gitaar en een sitar hebben snaren die we tantri’s noemen. Wanneer je je vinger op een snaar legt, dan stijgt de vibratie, de toon. Dus tantra komt voort uit dit woord. Het is een expansie van energie. Je moet je energie zóveel tot expansie laten komen, dat ze samensmelt met de kosmische energie. Zodat jij en de kosmos één worden. Dit is de weten­schap of het gezegde dat jouw druppel in de oceaan van de kosmos valt. Zodra de dualiteit verdampt, begint tantra.

De twee polariteiten uitgebeeld op de muren
van de Kandariya Mahadeva tempel.

Tantra is het pad van de sublimatie, het is het pad van totaliteit, éénheid. Het is het pad dat hindoes ‘de staat van de hermafrodiet’ noemen. Dan ben je zowel man als vrouw. Het is wat ze in China yin en yang noemen. Het is heel wetenschappelijk, dit pad, omdat het twee polariteiten heeft, zoals min en plus, zoals elektriciteit. Wanneer je de negatieve en de posi­tieve draad neemt, dan gaat de stroom in een cirkel bewegen. Het creëert een cirkel van energie. Gorakh heeft veel technieken ontworpen om te bewerkstelligen dat deze éénwording kan plaatsvinden tussen twee tegen­gestelden, tussen twee polariteiten. Ook de basis daarvan, de hon­derdtwaalf technieken in Het Boek der Geheimen, is gericht op de één­wording, de sublimatie van energie.
 
Volgende keer deel 9: De symboliek van de tempels in Khajuraho.
 
Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.
 
Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.

Gorakh: de grondlegger van tantra in Khajuraho

In deel 7 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt de gids Swami Ganga diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels in Khajuraho en over tantra. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in. In dit deel legt hij uit wat de tempels uitdrukken. Wat je ziet is niet zomaar een versiering, maar de expressie van de diepe innerlijke ervaring van de tantrika, die tegelijkertijd ook een kunstenaar is. Gorakh, die ongeveer duizend jaar geleden leefde, liet tantra in Khajuraho herleven en begeleidde de tantrika’s met meditatie en therapie.
 
De tempels drukken tantrische ervaringen uit
Ganga vertelt ons dat de tempels niet gebouwd werden volgens de tradities van het Oosten, maar vanuit de persoonlijke ervaring van de kunstenaar.
Hij zegt: ‘Wat jullie vandaag zagen, toen jullie met Anadi naar het tempelterrein gingen, is niet zomaar een verbeelding van een kunstenaar. Het is geen fantasie. Het is een uitdrukking van meditatieve ervaringen zoals die plaatsvonden in de Yogini tempel, waar ook veel aan therapie werd ge­daan.’


Restant van de Yogini tempel in Khajuraho

‘Deze tempel biedt plaats aan tweehonderd paren. Zij experimen­teerden daar met allerlei technieken en wanneer ze in diepe meditatie kwamen, leidde dit tot allerlei spontane lichaamshoudingen. Welke hou­dingen het lichaam ook tijdens deze meditaties aannam, die houdingen werden op de muren van de tempels uitgebeeld. Het was dus echt zo dat paren, de man en de vrouw, zulke houdingen aannamen gedurende de meditaties in de tempel. Dat is waarom deze plaats, Khajuraho, uniek is, omdat nergens in dit land deze experimenten werden gedaan.’

Meer: Gorakh: de grondlegger van tantra in Khajuraho

De legende van Shiva en Shakti over hun weg naar onsterfelijkheid

Dit is deel 6 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ is Swami Ganga aan het woord. Hij is onze gids tijdens ons bezoek aan de tempels in Khajuraho. Toen hij nog maar 18 jaar was, ontmoette hij Osho toen deze een bezoek aan de tempels bracht. Osho wijdt hem in en vertelt hem over de mysteries van de tempels. Hij werd Osho’s sannyasin, ontmoette veel tantrika’s en is nu iemand die diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels en tantra kan vertellen. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in. Eén van Ganga’s eerste verhalen gaat over Shiva en Shakti.  

Achter Het Boek der Geheimen zit een legende over Shiva en Devi, ook vaak Shakti genoemd. Ganga vertelt dat Shakti een vraag aan Shiva stelt: ‘Wat vormt de kiem?’, een vraag naar de oorsprong van het universum. In Het Boek der Geheimen, hoofdstuk 1, vertelt Osho over deze en andere vragen die Shakti stelt:
   O Shiva, wat is uw werkelijkheid?
   Wat is dit met wonderen gevulde universum?
   Wat vormt de kiem?
   Wie centreert het wereldwiel?
   Wat is het leven achter de vorm die alle vormen doordringt?
   Hoe kunnen wij daar volledig binnen gaan,
   voorbij ruimte en tijd, namen en beschrijvingen?
   Laat mijn twijfels worden weggenomen!

Gadarwara Damaru Ghati: de grote Shiva met de stier

Naar aanleiding van Shakti’s vraag begint Shiva samen met haar de berg, de Gourishankar, af te dalen, zo vertelt Ganga verder. Onderweg laat hij zijn vier attributen, de cobra (tijd), de drietand (scheppen, beschermen en transfor­meren), de stier (totale verbinding met het leven) en de wassende maan (koelte) achter. Zij verstoren de diepe stilte, die nodig is om het antwoord te kunnen vinden. Shiva en Shakti bereiken de grot in Amarnath. Daar geeft Shiva haar de honderdtwaalf soetra’s, het liefdeslied, het lied van onsterfe­lijkheid. Wanneer ze de honderdtwaalf technieken uitvoeren, geraken ze in een innige omhelzing, de dualiteit verdwijnt tussen hen en uit hun lichamen stijgt de eeuwige vlam op in de vorm van een lingam, een fallus, die bevriest en van ijs wordt. De schepping stopt, alles is in diepe stilte, geen beweging. Door het gebed van de goden en godinnen smelten Shiva en Shakti, komt er beweging op gang en begint het leven weer te stromen.
 
De uitgebreide versie van het verhaal van Ganga volgt hieronder:
De legende van Shiva en Shakti

Volgende keer deel 7: Gorakh: de grondlegger van tantra
Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.

Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.

De Taj Mahal in Agra

Dit is deel 5 van de vooraankondiging van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India.’ Dit deel  gaat over Shah Jahan, keizer van het Mogolrijk in de 17e eeuw, die de Taj Mahal, een mausoleum, voor zijn geliefde Mumtaz liet bouwen. Het is een vorm van objectieve kunst oftewel kunst gemaakt door een gerealiseerd mens. Dat maakt dat de Taj Mahal bij volle maan het grootste meditatie-object is, dat de mens ge­maakt heeft.
 
Vandaag gaan we naar de legendarische Taj Mahal, een enorm gebouw van meer dan 350 jaar oud, maar van een tijdloze schoonheid.
In de The Razor’s Edge, hoofdstuk 10 gaat Osho in op de mystieke beteke­nis van de Taj Mahal. Hij vertelt over George Gurdjieff en ik begrijp van Osho dat die er van uitging dat er twee soorten kunst zijn. Negenennegentig pro­cent van de kunst in de wereld beschouwt hij als subjectieve kunst. Daarmee drukt de kunstenaar zijn gevoelens uit, zijn verlangens of dromen. Slechts één procent ziet hij als objectieve kunst. Dat is kunst die een gerealiseerd mens maakt. Hij wil je met zijn muziek, poëzie, zang of dans iets laten voe­len van zijn extase, zijn innerlijke dans, zijn vreugde, zijn gelukzaligheid.
Voor Gurdjieff is de Taj Mahal een vorm van objectieve kunst. Wanneer het volle maan is, wanneer de maan precies in het midden van de hemel komt, wordt de Taj Mahal het grootste meditatie-object dat de mens heeft ge­maakt. Je zit gewoon stil en kijkt ernaar, en als je er alleen maar naar kijkt, verdwijnen je gedachten. De schoonheid ervan is zo enorm dat je geest het niet kan bevatten, dus wordt hij stil.

Ook de tempels van Khajuraho, waar we morgen heen zullen gaan, vindt Gurdjieff objectieve kunst, omdat ze je herinneren aan je diepste Zelf. Het geeft mensen de komende eeuwen telkens weer de kans om hun innerlijke dans, hun gelukzaligheid te ervaren.
Ik lees verder op het internet dat Shah Jahan (1592–1666) zorgde voor de bouw van de Taj Mahal als mausoleum voor zijn meest geliefde vrouw, die in het kraambed was gestorven. Hij was keizer van het Mogolrijk, dat destijds niet alleen India omvatte, maar ook Nepal, Pakistan, Afghanistan en Bangla­desh. Een groot rijk dat steeds meer tot armoede verviel omdat de Shah al het geld besteedde aan de Taj Mahal. Toen dat gebouw klaar was, wilde de Shah beginnen aan een nog grotere, zwarte Taj Mahal voor hemzelf. De fun­dering was al klaar, toen zijn zoon ingreep en zijn vader afzette. Hij kreeg een plek in het even verderop gelegen Rode Fort dat uitzicht bood op de Taj Mahal. Het fort was een luxe gevangenis waarin de Shah zijn oude koninklijke leefstijl kon handhaven.

Vanaf een parkeerplaats, zo’n vijfhonderd meter voor de ingang, gaan we met een mooi versierd koetsje, getrokken door een paard, naar de toegangspoort. Ik vond dat ontzettend leuk!
Als we eenmaal op het terrein van de Taj Mahal zijn, praat ik niet meer, maar voel alleen wat het gebouw met me doet. We lopen langzaam langs het kanaaltje dat in een rechte baan loopt vanaf de toegangspoort naar het hart van de Taj Mahal. Ik voel me naar dit hart toegetrokken.

Agra: met paard en open koetsje naar de Taj Mahal

Als we bij de ingang zijn, doen we onze schoenen uit en sokjes aan. Dat is overal in India. Tempels mag je niet met je schoenen betreden. Daar wordt heel goed op gelet. Zo ook hier. Binnen de Taj Mahal kunnen we de graven van Shah Jahan en zijn geliefde Mumtaz goed zien. Ondanks de drukte kunnen we een goed beeld van dit schitterende mausoleum krijgen. Het graf van Mumtaz ligt in het hart van de tempel in een grote achthoekige zaal. Ernaast ligt het graf van de Shah. De sarcofagen zijn omgeven door een prachtige opengewerkte wand van marmer, een jali genaamd. Ik krijg de neiging mijn handen te vouwen als een gebaar van eerbied. Later lees ik dat dit niet de echte graven zijn. Die liggen in de kelder. We lopen in een boog om de graven heen en de weg vervolgt zich als vanzelf naar de achterkant, waar we er weer uitgaan. Daar zien we de rivier, de Yamuna. Het uitzicht is prachtig.
Links en rechts van de witte Taj Mahal staan twee rode gebouwen, een mos­kee en een gasthuis. Die zijn niet toegankelijk. Ik ga ze even bekijken, maar voel er niet veel bij.

Agra: uitzicht op het hart van de Taj Mahal

Nadat ik het tempelterrein nog eens over gelopen ben, besluit ik opnieuw de Taj Mahal binnen te gaan. Het is er dan zo verschrikkelijk druk dat ik niets meer voel. Bovendien schreeuwt er een bezoeker door de ruimte heen.
Samen met iemand anders wandel ik terug langs het kanaaltje. We komen bij een klein platform. Als ik daar in het midden ga staan en langs het kanaaltje naar de Taj Mahal kijk, voel ik dat ik rechtstreeks in het hart van de tempel kom. Dat is voor mij toch wel de kern van wat ik voel: het me aangetrokken voelen tot het hart van de tempel.

Volgende keer deel 6: De legende van Shiva en Shakti.

Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.
 
Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.  

Osho als student in Sagar

Dit is deel 4 van de vooraankondiging van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India.’ Het gaat over de universiteit van Sagar, waar Osho ging studeren. En over twee professoren, Sri Krishna Saxena en S.S. Roy, aan wie Osho zulke goede herinneringen heeft. Ze leven beide niet meer. De gebouwen zijn nu oud en vervallen, net als Osho’s bungalow, maar je kunt het universiteitsterrein wel bezoeken.
 
Om half elf komt Swamiyogi ons in het hotel in Gadarwara ophalen nadat we eerst goed en uitgebreid hebben ontbeten. Hij neemt ons mee naar het oude universiteits­terrein in Sagar waar Osho zijn postgraduaat filosofie behaalt. Het was oor­spronkelijk een kazerneterrein en dat werd het ook weer tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Swamiyogi vertelt dat Osho op deze universiteit professor S.S. Roy ontmoet. Die heeft een mooi karakter. Osho waardeert hem als enige van de docenten. Dr. Roy ziet de potentie van Osho en voelde zich zijn leerling in plaats van andersom. Op een keer dat dr. Roy jurylid was voor de nationale debatwedstrijd voor studenten, waaraan Osho ook meedoet, gaf hij Osho negenennegentig punten en de andere deel­nemers nul. Osho ontvangt een gouden medaille voor zijn debatvaardig­heden. Hij heeft niets met die medaille en gooit hem in een diepe put achter de universiteit, die we later gaan bekijken.
Osho krijgt van dr. Roy een bungalowtje. Het is eenvoudig, maar Osho vindt het een prachtige plek. Dit vanwege het uitzicht op een meertje vol met lotusbloemen. Dat meertje is er nu niet meer. Osho loopt er graag in de regen naartoe. Hij haalt er elke dag vijftig vaten water waarmee hij zich kan afspoe­len en zo zijn lichaam kan afkoelen. Een hogere staat van bewustzijn wekt veel lichaamswarmte op en mensen gaan dan graag naar koelere gebieden zoals de Himalaya. Osho doet het dus met water.

Sagar: De bungalow van dr. Roy op het universiteitsterrein, die hij aan Osho gaf om te bewonen

 Swamiyogi vertelt hierover het volgende:
Osho zegt dat het een prachtige bungalow is, erg ruim en schoon, hij voelt zich er als een kind, hij is vol waardering. Het was hier helemaal omgeven door dichte bossen. Toch kan Osho vanuit de bungalow het meer van Sagar zien omdat het meer zo groot is.
Zelfs als het regent, wandelt Osho naar een punt van de heuvel waar hij niet verder kan. Hij raakt dan helemaal doorweekt. De familie van één van de andere professoren vond dat maar raar. Ze moesten er hard om lachen, zijn hele familie, zijn vrouw en kinderen. Toen deze professor Osho op een keer mee naar huis nam en ze Osho zagen, schoten ze weer in de lach en vluchtten naar binnen. De professor voelde zich verlegen met de situatie. Osho zegt daarom: ‘De volgende keer wanneer het regent, ga je met mij mee om in de regen te wandelen.’ Vanaf dat moment wandelde de pro­fessor met Osho mee.
 
In Glimpses of a Golden Childhood, sessie 20 en sessie 34 vertelt Osho ons zelf over deze periode van zijn leven als student aan de Sagar Universiteit en over professor S.S. Roy, die hem zeer toegenegen was.
Osho vertelt, zo begrijp ik, dat hij niet in staat zou zijn geweest om te studeren aan een andere universiteit dan deze. Voor hem is het geen punt om te moe­ten leven in verlaten militaire barakken. Hij vindt de plek op de heuvel mooi. Het is in de Tweede Wereldoorlog een belangrijke plek geweest, maar het heeft na de oorlog zijn betekenis verloren. Osho houdt veel van het meer daar. Het lijkt een beetje op een oceaan met hoge golven. Sagar heeft zijn naam aan dit meer te danken. Sagar betekent oceaan.
Heel jammer vindt Osho het dat de oude toegangspoort naar de universiteit moest worden ontmanteld. Maar hij beseft net als iedereen dat het slechts een tijdelijke poort was.
Zeer goede herinneringen bewaart hij aan zijn oude professor, Sri Krishna Saxena, die als een vader voor hem was. Hij was een bijzonder mens omdat hij de enige was die begreep dat hij een student had die eigenlijk zijn meester had moeten zijn. Hij zei tegen Osho: ‘De toekomst van die andere studenten is hun eigen zaak, jouw toekomst is mijn toekomst.’ En hij probeerde Osho ervan te overtuigen te blijven en een beurs te aanvaarden om een doctors­graad te halen. Osho is daar niet gevoelig voor en legt Saxena uit dat zijn toe­komst in een andere richting gaat. Zelfs de gouden medaille die Osho wint, gooit hij voor de ogen van Saxena in een put.

Sagar: de put achter de universiteit waar Osho zijn medaille voor debatvaardigheden in gooide.

Heel goede herinneringen bewaart Osho ook aan professor S.S. Roy. Deze was hoofd van de afdeling filosofie op de Sagar Universiteit en toen ook jurylid bij een nationale debatwedstrijd tussen de universiteiten. Osho wint, maar op­vallend is dat professor Roy hem geen honderd procent van de punten gaf, maar negenennegentig procent. Als Osho ernaar vraagt, verklaart Roy dat hij gewoon laf was. Maar hij vertelde ook dat hij een volgeling is van Masta Baba, die tegen hem had gezegd: ‘Wanneer je op een gegeven moment deze man ziet, zul je mij niet meer nodig hebben.’ De ogen van Masta Baba herinnerden hem aan Osho, net als de ogen van Pagal Baba die hij ook had gezien.
Het debat en deze herinnering aan S.S. Roy doen Osho besluiten om na het behalen van zijn Bachelor or Arts (BA of kandidaatsexamen) in Jabalpur aan deze universiteit te gaan studeren. Hij wil alleen onder professor Roy postgraduaat student zijn. Deze professor kon zelfs in de collegezaal aan Osho vragen om hem iets uit te leggen dat hij niet begreep. Hij haalde niet alleen Osho’s inzichten aan in zijn colleges, maar vertelde er ook bij dat ze van Osho afkomstig waren. Voor Osho is deze man anders, hij was authentiek.
 
Volgende keer deel 5: De Taj Mahal in Agra.
 
Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.
 
Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.