Ramses Shaffy

Ramses leeft!

10 jaar na zijn overlijden kom je Ramses nog steeds regelmatig tegen, bij de DWDD, bij Beau, bij de biografieën van Sylvester Hoogmoed en Bas Steman, bij de bekroonde documentaire van Pieter Fleury, bij de vierdelige televisieserie ‘Ramses’ van Michiel van Erp uit 2014. Nu toert Maarten Heijmans, die daarin de rol van Ramses speelde, rond met zijn eigen interpretatie van Ramses’ liedjes. 

Zoals Ramses zelf zingt in ‘Laat me’:
‘Ik zal ook heus wel een keertje sterven
daar kom ik echt niet onderuit,
 ik laat mijn liedjes nou maar zwerven
en voor de rest zoek je het maar uit.’

Ramses is een zeer geliefd figuur geworden in het huidige Nederland, om zijn oprechte zoektocht naar liefde en zijn levenslust. Die zoektocht bracht hem ook bij Osho, hij beleefde een heel gelukkige tijd in India en de V.S. bij Osho en leefde een aantal jaren in Nederlandse sannyasin communes. De volgende fotoserie geeft daar een beeld van: Fotocollage van Ramses
En Ramses leeft nog steeds op allerlei manier voort: Ramses leeft voort

Met dank aan Gyanam voor de foto’s. 

Ramses: de dood als groot avontuur

Ramses zag de dood als een groot avontuur, was recent de opmerkelijke titel in een uitgave van de Telegraaf. Deze innerlijke  essentie was vast en zeker een beleving van zijn sannyasin-zijn en zijn verbondenheid met Osho.


Tien jaar geleden overleed Ramses Shaffy, de kleurrijke acteur en chansonnier.

Zijn vriend Gerard Alderliefste, een Amsterdamse verslavingsarts schreef het boekje: Mijn avonturen met Ramses Shaffy. Hij haalt in het boek herinneringen aan hem op, zoals hoe hij aankeek tegen de dood. Voor Ramses stond en elk geval niet vast dat er helemaal niets zou zijn. Hij zei ooit opgewekt: ‘Ik zie het als een groot avontuur.’
Hij sloot niet uit dat er nog wat aan zou komen en was daar erg benieuwd naar.

Denkend aan het laatste zinnetje uit een van zijn grootste hits, Sammy. Dat eindigt met: ‘Er is een die van je houdt.’ Toen ik hem ooit vroeg: wie is dat dan, wie bedoel je daarmee, antwoordde hij: ‘Dat is God.’
Misschien was hij met zijn volstrekt goddeloze leven, toch wat religieuzer dan we hebben vermoed.

Zijn roem kon hem wat schelen, maar soms ook helemaal niet. Hij verafschuwde verafgoding. Werd er geroepen en gevraagd om een handtekening, dan moest hij daar niets van hebben. ‘Niet in dit leven, en niet in het volgende,’ antwoordde hij dan.

Osho over de dood:

Het grootste mysterie in het leven is niet het leven zelf maar de dood. De dood is een culminatie van het leven. In de dood wordt het hele leven samengevat, je arriveert. Vanaf het moment van geboorte is de dood begonnen naar je toe te komen.

De grootste calamiteit die de menselijke mind is overkomen, is dat hij tegen de dood is, wat betekent dat je het grootste mysterie mist, en dat betekent ook dat je het leven zelf mist, want ze zijn diep met elkaar verbonden. Ze zijn niet gescheiden. Het leven ontwikkelt zich en de dood is het tot bloei gekomen zijn. De reis en het doel zijn niet gescheiden – de reis eindigt in het doel.

De dood moet worden opgevat als de climax. Als je diep doordrongen kijkt, zie je dat je elke moment sterft, want je verandert elk moment – iets glipt uit je wezen naar buiten en iets glijdt naar binnen. Je levensrivier is enkel mogelijk door geboorte en dood.

Enkel zij die er klaar voor zijn te sterven, zijn in staat lief te hebben. Ben je bang om te sterven, ben je ook bang lief te hebben. Daarom ontbreekt het aan liefde in de wereld. Alleen zij die in staat zijn in elkaar te sterven, worden geliefden. Anderen spelen enkel een spelletje.

Als je, wanneer de dood op de deur klopt, kunt reageren op een vriendelijke manier, in een ontvankelijk stemming, kan de dood worden getransformeerd in eeuwig leven. Klamp je je aan het leven vast dan word je erdoor bezeten en dan heb je weer een kans gemist,

De dood treedt als een absoluut gegeven ons systeem binnen op het moment dat we worden geboren.

Een materialistische cultuur en maatschappij probeert de dood te ontwijken . Je wilt de dood niet zien zoals die is en je trekt de persoon die sterft nieuwe kleding aan en legt zelfs een masker op de dood. Mensen leven gemaskerd tijdens het leven. Het is een truck, een technologie, zodat je niet geconfronteerd wordt met je innerlijke angst.

Zodra de dood met vreugde is ontvangen, kan niets je meer frustreren. Omdat we de dood niet accepteren, zijn er duizend en één afwijzingen. Alles wat je zekerheid wegneemt, moet worden afgewezen en wat je onzeker maakt daar word je bang van.

De dood is even goddelijk als het leven. Ontmoeten is even goddelijk als weggaan. Samen zijn is even goddelijk als alleen zijn en jong zijn is even goddelijk als oud zijn. Als je op een juiste manier hebt geleefd, op een totale wijze van moment tot moment en als je alle levenssappen er hebt uitgeperst, zal je leven het ultieme orgasme zijn. Het lichaam is dan voor altijd achtergelaten en je wezen wordt één met het geheel.

De mensen die in diepe onbewustheid hebben geleefd sterven in diepe onbewustheid. Als je leven bestond in meditatief zijn, gewaar zijn, getuige zijn, dan ben je ook in staat getuige te zijn van de dood. Als je gecentreerd  kunt blijven, kalm en rustig en waarnemend, dan sterf je geen onbewuste dood, want die brengt je dan tot de uiterste piek van bewustzijn. De dood is niet tegen het leven gericht; het beëindigt het leven niet, het brengt enkel het leven naar een prachtige top.

Osho: The Book, an Introduction on the Teachings.

Een bijdrage van Prem Abhay.

Ramses door alles heen

Sylvester Hoogmoed: Ramses Shaffy. Door alles heen.
Gisteren -de dag dat precies 10 jaar geleden Ramses overleed- was de boekenpresentatie van het nieuwe boek van Sylvester Hoogmoed. Gyanam, een vriend van Ramses in zijn communetijd, was erbij.


Sylvester Hoogmoed en Gyanam.

‘Door alles heen’ viert het leven van Ramses Shaffy (1933–2009). Biograaf Sylvester Hoogmoed boort in Door alles heen nieuwe bronnen aan. Hij stuitte op onbekende informatie over onder meer Shaffy’s familie. Zo weet hij een nog vollediger beeld te schetsen. Voor deze fotobiografie openden het Ramses Shaffy Fonds en de platenmaatschappij alle archieven. Naast Hoogmoeds teksten en de waanzinnige fotografie, bevat dit boek een uitgebreide discografie, afbeeldingen van zijn schilderijen en twee cd’s. Een van deze twee schijfjes staat vol met zeldzame, nooit eerder officieel uitgebrachte opnamen.
Dit boek doet het fenomeen Shaffy herleven, in woord, beeld en muziek. Sylvester Hoogmoed, de succesvolle biograaf van Ramses Shaffy (meer dan 10.000 verkochte exemplaren), kreeg de eervolle opdracht om dit ultieme Ramses-naslagwerk te schrijven.

Er staat een mooi verhaal in van toen Ramses net in de Osho commune in Heerde ging wonen. Zijn woonboot in Amsterdam, met veel van zijn persoonlijke bezittingen, is toen gezonken.
Hij had er een douche laten installeren, door louche bouwvakkers die hij in een kroeg had ontmoet. Vervolgens was hij vergeten daarvoor te betalen, had niet gereageerd op de aanmaningen, waarna ze als represaille besloten de boot te laten zinken. Volgens Boudewijn Kruithof, alias Gyanam, die met Ramses een vakantiehuisje deelde in Heerde, was hij er zeer luchtig onder. Dat het was gebeurd op 11 december, de verjaardag van Bhagwan, zag hij als een bewijs dat het zo had moeten zijn.’

Ramses 10 jaar geleden overleden

Komende zondag 1 december is het 10 jaar geleden dat Ramses Shaffy afscheid nam van dit leven.
Ramses nam sannyas in 1981. Hij had net een tour met Liesbeth door Indonesië gemaakt, en ging vandaar rechtstreeks naar Poona. Hij was diep geraakt door het boek ‘Oorspronkelijk gezicht’ van Amrito, Jan Foudraine. Hij kreeg sannyas van Teertha in Poona 1, hij was er samen met Vincent Walter. Hij is twee keer in Rajneeshpuram, Oregon geweest en ging in augustus 1982 wonen in de Stad Rajneesh commune in Heerde….in augustus 1983 vertrok hij naar de Humaniversity in Egmond aan Zee. Daarna belandde hij aan de Herengracht in Amsterdam, in die jaren ging hij geregeld naar Poona. 

Uit een brief aan Gyanam, in de tijd dat Ramses in Egmond aan Zee woonde in de Humaniversity:
Het enige waar het om gaat is liefde. Bhagwan is hier en houdt van ons. Waar dit alles toe leidt is een waarachtig mysterie. Tjonge jonge jonge, wat heb ik me weer aangelachen. Ik heb gisteren de “Stad* liedjes” weer gerepeteerd, was zo dankbaar dat ik daar gewoond heb. Dag Gyanam, op de een of andere manier tot gauw. Dag.
Ramses, Yes but.**
 
* Liedjes die hij schreef  in de Stad Rajneesh, de naam van de Osho commune in Heerde in die tijd.
**Naam van Ramses in de Therapeutische Gemeenschap van de Humaniversity.


Ramses in de schoonmaak in de Humaniversity.

Een mooi ‘Stadliedje’ van Ramses uit die tijd beschrijft zijn tocht naar Osho, het is van een van zijn minder bekende albums ‘Sterven van geluk.’

Door de poorten van verademing
De wolkbreuk van de overgave
In jouw nieuwe land
Dan geef ik mijn twee handen
Ik draag je door jouw rijkdommen
Ik draag je door jouw tuinen
Jouw boomgaarden en wijngaarden
Met vrienden, nieuw als kinderen
Ik kom bij je

Meer: Blijf bij me


Ramses legt een roos op Osho’s auto tijdens de drive-by in Oregon.

Met dank aan Gyanam voor de tekst en de foto’s.

 

Remco Campert over Ramses

Nog op het toneel
neemt hij zijn masker af
eronder steekt een ander
kreten en zuchten vullen de zaal
lieveling van dames en heren
laat hij zich vieren en Américain
rozen worden aangedragen
champagne vloeit
er komt geen eind aan de première

dan vindt hij de marihuana uit
de speed en het nooit meer slapen
zijn schim trilt in de Lucky Star
kou nog hitte kan hem deren
hij danst sterren in het plaveisel
doet ontvlammen wie hij aanraakt

brandend ogenblik
dat het plein in schijnsel zet
vuren glimp van eeuwigheid

Genieten van het leven, zoals de dansende en zingende Zorba dat kan als geen ander, is niet in tegenspraak met een leven als van Boeddha, van meditatie in diepe stilte. Boeddha was zelf tot Boeddha geworden omdat hij het leven van een Zorba had geleefd.     Osho

Ramses Shaffy over mediteren

‘Meditatie valt te leren, maar eigenlijk is het meer ‘herkennen’ dan leren.
De mijne, nou ja, de mijne, die vorm van meditatie is al tweeduizend jaar oud, is Vipassana, een ademhalingsmeditatie.
Het helpt ook tegen de zenuwen. En als dingen tegen zitten.
Dan heb ik dat cadeau bij de hand.’

Uit een interview met Trouw 1996.
8x roerende teksten van Ramses Shaffy.

   Ramses in Metrostation Vijzelgracht

‘Hij is hoogst interessant’, dacht een vrouw van een man
‘Want hij zwijgt zo mystiek, daar houd ik van.’
Maar na een tijd zei hij ‘s wat,
toen bleek dat hij niets te zeggen had.
Weer nul op rekest, zij ging weer op pad,
op zoek naar een man met meer woordenschat.

Liefde is het ondiepe in een zwembad, voor wie niet kan mediteren. Maar dat is de plek om te leren mediteren. En het is hetzelfde zwembad, hetzelfde water, hetzelfde soort verschijnsel. Je bent alleen niet in staat om dieper te gaan omdat ze je bang hebben gemaakt om er ook maar in te gaan. Ze hebben het ondiepe veroordeeld en ze hebben tegen je gezegd dat je in het diepe moet springen zonder te weten hoe je moet zwemmen.
Dus hebben ze je liefdesleven
 veroordeeld door het te veroordelen en ze hebben je meditatieve leven verstoord uit pure strategie: je kunt niet zo diep gaan omdat je niet weet hoe je moet zwemmen. En je hebt geen ervaring van enige stilte, vrede, pure vreugde, een beetje extase, iets orgastisch – deze geven je de hints dat meditatie geen mythe is. Je hebt het een klein beetje geproefd. Het is hetzelfde energieveld, je moet er alleen wat dieper ingaan.

Osho,The Last Testament, Volume 2, # 21.

De halfzus die Ramses nooit gekend heeft

In Trouw van 15 juni staat een artikel over de halfzus die Ramses nooit gekend heeft. Muriel Mallet (83) ontdekte pas onlangs dat ze een in Nederland beroemde halfbroer had. Shaffy-biograaf Sylvester Hoogmoed sprak met haar. 
Het is een boeiend artikel geworden dat wat sluiers oplicht van het leven van de ‘goeroe van de vrijheid’ die jaren na zijn dood nog steeds zo aantrekkelijk blijkt te zijn voor velen.

  Swami Ramses Shaffy

‘De Franse vreemdelingenpolitie verdacht de moeder van Ramses van oplichting, spionage, en op zijn minst van een bandeloos amoureus leven. In 1939 verdween ze in de gevangenis, waarna zoon Ramses naar een tante in Utrecht ging en vervolgens in een kindertehuis belandde.’ …
‘Zijn vader bleek in Parijs te wonen, waar hij jarenlang bij de Unesco had gewerkt en Arabisch had gedoceerd aan de Sorbonne. Spoorslags reisde hij naar het opgegeven adres en ontmoette eindelijk de toen 93-jarige, dementerende Chaffey. “Een lange slanke aristocraat in lichte kleren met jongensachtige ogen”, schreef hij in zijn dagboek. Ze leken op elkaar, en ook Ramsès senior was een begaafd pianist.’

Drieënnegentig Rolls Royces…

Eén Rolls Royce is belachelijk, twee Rolls Royces is obsceen.
En drieënnegentig Rolls Royces is gewoon een grote grap.  
Ramses Shaffy

In de toespraak van Osho die 21 mei werd uitgezonden op Salto TV heeft hij het over de Rolls Royces:
‘Drieënnegentig Rolls Royces… maar ik heb er verder niet naar gekeken, wat daarmee is gebeurd. Ze waren niet van mij, en ik ben net zo gelukkig zonder als dat ik met ze was. Ik ben nooit naar deze Rolls Royces in de garage gaan kijken. De directeur van mijn garage, Avesh, is hier. Ik zei steeds tegen hem: ‘Op een dag kom ik,’ maar die dag kwam nooit. Ik heb die wagens nooit bij elkaar gezien. Hij was het die een auto meebracht voor het ritje van een uur, hij koos dat uit. En ik heb niet omgekeken.
Die auto’s hebben hun doel vervuld. Ze hebben jaloezie gecreëerd in heel Amerika, in al de superrijken. Als ze intelligent genoeg waren geweest, dan zouden ze -in plaats van mijn vijand te zijn- naar me toe gekomen zijn om een manier te vinden om van hun jaloezie af te komen, want dat is hun probleem. Jaloezie is een vuur dat je verbrandt, en heel erg verbrandt. Je bent in handen van iemand anders.
Ik was daar alleen maar als toerist en ik heb heel Amerika in de war gebracht. Ze hadden geld genoeg, ze hadden meer Rolls Royces kunnen kopen als ze dat hadden gewild. Maar ze hadden daar ook het lef niet voor. Ze hebben mij veroordeeld, door te zeggen dat ik een materialist ben. En je zult verbaasd staan: een bisschop die mij voortdurend voor materialist veroordeelde, schreef me een brief, privé, waarin stond: “Het zou van veel medeleven getuigen als u een Rolls Royce aan mijn kerk kon schenken. Voor u zal het niets uitmaken – drieënnegentig of tweeënnegentig – maar voor ons zal het veel uitmaken.” En iedere zondag stond hij me te veroordelen. Hij veroordeelde mij niet om mijn materialisme, hij veroordeelde mij om zijn jaloezie te verbergen.
De politici, de rijken, hadden het voor zichzelf kunnen regelen – waar maakten zij zich druk om? Maar ze maakten zich druk om het feit dat een toerist, die niet eens een geldig visum heeft, al de superrijken heeft overtroffen. Dat doet pijn! Als ze intelligent genoeg waren geweest, hadden ze kunnen begrijpen dat er een doel achter die Rolls Royces had gezeten. Het kan niet alleen maar om het ritje van een uur geweest zijn. Daar zou één Rolls Royce genoeg voor zijn geweest.

Alles wat ik in mijn leven gedaan heb, heeft een doel. Het is een list om iets vanuit jou naar voren te halen waar je niet bewust van bent.
Als je intelligent genoeg bent zou je willen dat je ervan af kwam omdat het een gif is dat je doodmaakt. Een jaloerse mind is niet tot liefde in staat; een jaloerse mind is niet in staat om blij te zijn… en niet alleen niet in staat om blij te zijn, hij is niet in staat om iemand anders blij te zien zijn. Dit soort mensen vult de hele aarde. En die zogenaamde heiligen van je hebben hen niet geholpen. Die zogenaamde heiligen van je hebben hen geëxploiteerd.
Het is dolkomisch! Jullie heiligen buiten jullie uit door arm te zijn, zichzelf te kwellen. Ze helpen jou om je niet jaloers te voelen, niet gekwetst te voelen. Ze beschermen jouw ego. En het komt niet van één kant. Daarom zeg ik dat het dolkomisch is. Het is een vreemd spel: ze helpen je om in je ellende te blijven zitten, in je krankzinnigheid. En jij helpt hem om in zijn suïcidale, gemartelde leven te blijven – een wederzijdse samenzwering van de hele mensheid om in de hel te blijven zitten.
De commune in Amerika was ook een list. Het heeft zijn werk gedaan. Het heeft mensen bewust gemaakt dat het mogelijk is om vreugdevol, liefdevol op deze aarde te zijn; je hoeft niet te zitten wachten op een hemel. En ik kan niet inzien, ik kan er niet bij… iemand die hier nooit heeft gedanst en gezongen,

als hij de hemel binnengaat en hij krijgt een harp in handen – wat moet hij aan met zo’n harp? Hij zal niet weten wat hij moet doen! Hij zal vragen, wat is dit, en wat willen jullie dat ik hiermee doe?’

Osho: Beyond Psychology # 9.

 

Eerbetoon aan Ramses in nieuw metrostation

Van de week ging ik het nieuwe metrostation Vijzelgracht van de Noord-Zuidlijn aan de kant van de Weteringschans binnen en zag dit kunstwerk wat allerlei levenswegen van Ramses Shaffy laat zien, met mensen die voor hem van belang waren en samen zijn gezicht vormen. De lijn die de samenkomst van zijn boven- en onderlip verbeeldt omschrijft links ‘Bhagwan’ en rechts ‘Commune’. Ik vernam van o.a. Nandan dat er ooit een initiatief is geweest om dit metrostation naar Ramses Shaffy te vernoemen. Dit is de uitkomst: een hele eer voor Ramses en leuk dat Bhagwan/Osho zo duidelijk genoemd wordt voor tienduizenden reizigers te zien.
Premprabhu.

 

 

Rood Oranje boven

In de VARA Gids staat een goed geïnformeerd artikel naar aanleiding Wild Wild Country. Het begint heel verrassend: ‘Voor cynische journalisten en publicisten waren het mooie tijden, de hoogtijdagen van de Bhagwan in Nederland, tussen 1980 en 1984.’ En even later: ‘Ieder mens dat zichzelf weldenkend vond, keek neer op de in rood en oranje geklede volgelingen, sannyasins genoemd, van … Osho.’ De schrijver zet de vooroordelen tegenover de ervaringen van mensen als Ramses Shaffy, Albert Mol, Jan Foudraine, George Groot van cabaret Don Quishocking en de communes in de Havenstraat en het Cornelis Troostplein, evenals de Zorba the Buddha Disco. ‘Anders dan veel mensen … dachten, was de Bhagwan geen sekte, het was geen beweging die je inlijfde en je vervolgens niet meer liet gaan. Mensen die zich erbij aansloten, waren zoekers, die verdieping zochten en ‘love, peace and harmony’ wilden.’ 

Het artikel kondigt de uitzending aan van 2 documentaires die Frank Wiering maakte in 1984 en 2004 van 3 sannyasins die bij Osho in Oregon waren:
• De Nieuwe Mens. NPO Extra. Zondag 6 mei, 23:35.  
• De meester en het echte leven. NPO Extra. Maandag 7 mei, 21:30.
Meer: 04-05-18 Vara Gids