Boekbesprekingen

De schaduw van de zweep

Het boek ‘Enlightenment the Only Revolution’ handelt over de Gita van de mysticus Ashtavakra. Osho zegt, dat er geen enkel geschrift te vergelijken is met deze Gita. Het is de zuivere waarheid die je hier kunt vinden. En het belangrijkste dat voor deze zuiverheid verantwoordelijk is, is het feit, dat noch de maatschappij, noch de politiek, noch enige andere institutie invloed heeft gehad op de uitspraken van Ashtavakra.
Osho zegt ook, dat Ashtavrakra niet bestemd is voor de massa. Toen de massa zich nog om hem heen bevond, kon Osho de wijsheid die Ashatavakra geeft, niet kwijt. Hij heeft gewacht en weer gewacht, totdat hij de mensen kon bereiken met wie hij echt kon werken. Hij heeft daarvoor de volgende beeldspraak. Osho zegt namelijk, dat hij de beitel niet stuk wil laten gaan op kiezelstenen, maar dat hij hem wil gebruiken om diamanten uit te hakken.
Als je Ashtavakra wilt begrijpen moet je jezelf laten vallen, onvoorwaardelijk. Bij andere geschriften kun je als ‘zelf’ misschien op de achtergrond blijven, maar niet bij deze woorden van Ashtavakra.
En wat ook heel boeiend is: Osho vertelt een paar saillante details over het leven van Ashtavakra.  Je gaat Ashtavakra een beetje voor je zien. Het is heel interessant om te lezen en zijn geschrift ook vanuit de man die hij was tot je door te laten dringen.

Zo zag Ashtavakra er fysiek wonderbaarlijk uit. Hij vertoonde krommingen en was misvormd op acht plaatsen. Op een keer, toen hij zich in een gezelschap van schriftgeleerden begaf, barstte iedereen in lachen uit. En Ashtavakra begon toen zelf ook te lachen. Dat lachen van hem gebeurde weliswaar om een andere reden. Bij navraag waarom hij zelf ook lachte, zei hij: ‘Ik lach omdat de waarheid uit dit gezelschap van schoenlappers en keistenen moet voortkomen’
Ashtavakra vond de schriftgeleerden alleen maar een stelletje schoenlappers. Hij zei: ‘Ze zijn alleen met leer bezig, met huid. Ze kijken alleen maar naar hoe ik er uit zie.’
Er viel een doodse stilte in het gezelschap, je kon een speld horen vallen. Wie kan zulke waarheden weerleggen?!
‘Onthoud dit goed, zegt Osho, iemand die de waarheid in zich heeft – een meester dus – beantwoordt niet je vraag. Hij geeft antwoordt aan jou. En dan richt de meester zich op wat er achter je vraag zit, wat er zich aan ingewikkelds in je onbewuste verborgen is, welke begeerte er in feite verstopt zit achter het scherm van je vraag.’
Het gaat in dit boek verder over 4 typen van vragenstellers: de idioot, de onwetende, de zoeker en de wijze. En al die vier types hebben een verschillende benadering nodig.

Bij het soort benadering waar het hierover gaat, maakt Osho de vergelijking met paarden. Dat is een heel interessante passage in het boek en ook erg vermakelijk. Voor de meest sensitieve vragensteller maakt Osho de vergelijking met een zeer edel paard. Ze hoeven niet aangedreven te horen. Als ze alleen al de ’schaduw van de zweep’ zien, dan gaan ze al: een prachtig beeld.

Aan de orde komt hoe Ashtavakra ingaat op de vraag van koning Janak. Deze wil weten hoe hij ‘tot bevrijding en onthechting kan komen’. Omdat Janak door hem als een zuivere zoeker ingeschat wordt, geeft Ashatavakra het volgende antwoord: ‘Geliefde, als je bevrijding wilt, zie dan af van vergiftigende passie, en richt je op nectar-bevattende vergeving, onschuld, medeleven, tevredenheid en waarheid.’
En op dit antwoord geeft Osho dan weer een van zijn verhelderende en ook zeer aanstekelijke commentaren.

Het boek Enlightenment the Only Revolution is in Nederland tweedehands verkrijgbaar en nieuw via de internet Boekhandel.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De legende van Shiva en Shakti over hun weg naar onsterfelijkheid

Dit is deel 6 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ is Swami Ganga aan het woord. Hij is onze gids tijdens ons bezoek aan de tempels in Khajuraho. Toen hij nog maar 18 jaar was, ontmoette hij Osho toen deze een bezoek aan de tempels bracht. Osho wijdt hem in en vertelt hem over de mysteries van de tempels. Hij werd Osho’s sannyasin, ontmoette veel tantrika’s en is nu iemand die diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels en tantra kan vertellen. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in. Eén van Ganga’s eerste verhalen gaat over Shiva en Shakti.  

Achter Het Boek der Geheimen zit een legende over Shiva en Devi, ook vaak Shakti genoemd. Ganga vertelt dat Shakti een vraag aan Shiva stelt: ‘Wat vormt de kiem?’, een vraag naar de oorsprong van het universum. In Het Boek der Geheimen, hoofdstuk 1, vertelt Osho over deze en andere vragen die Shakti stelt:
   O Shiva, wat is uw werkelijkheid?
   Wat is dit met wonderen gevulde universum?
   Wat vormt de kiem?
   Wie centreert het wereldwiel?
   Wat is het leven achter de vorm die alle vormen doordringt?
   Hoe kunnen wij daar volledig binnen gaan,
   voorbij ruimte en tijd, namen en beschrijvingen?
   Laat mijn twijfels worden weggenomen!

Gadarwara Damaru Ghati: de grote Shiva met de stier

Naar aanleiding van Shakti’s vraag begint Shiva samen met haar de berg, de Gourishankar, af te dalen, zo vertelt Ganga verder. Onderweg laat hij zijn vier attributen, de cobra (tijd), de drietand (scheppen, beschermen en transfor­meren), de stier (totale verbinding met het leven) en de wassende maan (koelte) achter. Zij verstoren de diepe stilte, die nodig is om het antwoord te kunnen vinden. Shiva en Shakti bereiken de grot in Amarnath. Daar geeft Shiva haar de honderdtwaalf soetra’s, het liefdeslied, het lied van onsterfe­lijkheid. Wanneer ze de honderdtwaalf technieken uitvoeren, geraken ze in een innige omhelzing, de dualiteit verdwijnt tussen hen en uit hun lichamen stijgt de eeuwige vlam op in de vorm van een lingam, een fallus, die bevriest en van ijs wordt. De schepping stopt, alles is in diepe stilte, geen beweging. Door het gebed van de goden en godinnen smelten Shiva en Shakti, komt er beweging op gang en begint het leven weer te stromen.
 
De uitgebreide versie van het verhaal van Ganga volgt hieronder:
De legende van Shiva en Shakti

Volgende keer deel 7: Gorakh: de grondlegger van tantra
Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.

Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.

In balans leven: gewaar zijn

Awareness, the Key to Living in Balance
‘Getuige Zijn: De Sleutel voor in Balans Leven.’
Dit boek ‘Awareness’ is uitgebracht in de serie Insights for a new way of Living. De inhoud geeft bespiegelingen over een andere manier van leven, een geheel nieuwe manier van leven zelfs. 

   Gewaar zijn
betekent je totaal bewust zijn van wat je doet terwijl je het doet.
Experimenteer daarmee en je zult zien dat je zoveel vrede ervaart
zoals je nog nooit gekend hebt.   Osho

Osho’s visie is in dit opzicht maar al te duidelijk. Zo staat in Om Mani Padme Hum, Het Geluid van de Stilte, de Diamant in de Lotus: ‘Ik zeg je niet dat je moet kiezen, wat goed is en datgene laten vallen wat slecht is. Het hoort allemaal bij elkaar; je kunt eenvoudig geen keuze maken. Het verleden moet gewoon uitgevlakt worden, alsof we voor de eerste keer op aarde zijn en er geen geschiedenis geweest is. Dat is de enige manier om een mooie wereld vol liefde, vol geur te scheppen met diep respect voor iedereen. In het verleden draaide alles om haat. De toekomst kan er alleen zijn als zij om liefde draait. Het verleden is onbewust geweest. De toekomst kan alleen maar bewust zijn.’
Het boek Awareness helpt ons om van momenten van ‘getuige zijn’ verder te groeien naar een meer totaal bewustzijn. Ons leven komt hierdoor steeds meer in balans.

Osho geeft aan: 
‘Volgens grote meesters als Lao Tzu of Boeddha, bewegen de meesten van ons door ons leven als slaapwandelaars. Nooit echt aanwezig in wat we doen, nooit volledig alert op onze omgeving en ons zelfs niet bewust van wat ons motiveert om de dingen te doen en uit te spreken zoals we dat doen. Tegelijkertijd hebben we allemaal momenten van bewustzijn ervaren – of van ontwaken, om een andere term te gebruiken – in buitengewone omstandigheden.

Onverwachte omstandigheden
Op straat, bij een plotseling en onverwacht ongeluk, lijkt de tijd te stoppen en is men zich plotseling bewust van elke beweging, elk geluid, elke gedachte. Of op momenten waarop we een nieuwe baby voor het eerst diep verwelkomen in de wereld of samen zijn met iemand op het moment van overlijden.’

De kwaliteit van gewaar zijn
Aan de basis van alle meditatietechnieken, inclusief vechtsporten – en in feite onderliggend aan alle grote atletische prestaties – is er de kwaliteit van wakker zijn en aanwezig zijn in het moment, een kwaliteit die Osho ‘gewaar zijn’ noemt. Als we eenmaal kunnen vaststellen en begrijpen wat deze kwaliteit van bewustzijn is, hebben we de sleutel tot meesterschap over onszelf op vrijwel elk gebied van ons leven.

Osho daagt de lezers uit om de geconditioneerde geloofssystemen en vooroordelen te onderzoeken die hun capaciteit tot leven in al zijn rijkdom beperken en zich hiervan te bevrijden. 

Het boek Awareness is gemakkelijk verkrijgbaar in de Nederlandse Boekhandel en ook als e-book.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

Rond de klok bewust zijn

Osho First in the Morning Last in the Evening
365 verheffende Momenten om de dag bewust te beginnen en 365 ontspannende momenten om de avond bewust af te sluiten.

   
‘De mens is niet bedoeld om over de aarde te sluipen en te kruipen.
Hij heeft de capaciteit om het Oneindige in te vliegen.’ Osho

Rond de klok bewust zijn
‘First in the Morning Last in the Evening’ zijn nieuwe uitgaven van intieme een-op-een gesprekken met Osho. Het zijn meditatieve overwegingen in een hectische wereld. Rond de klok met Osho’s opstekers voor overdag en rustbrengers voor ’s avonds: 
First in the Morning en Last in the Evening. Je begint je dag op meditatieve wijze en sluit hem ook bewust zo af.
Velen van ons hebben toch de neiging om als eerste ’s morgens laptop, iPad of smartphone te pakken en het nieuws te lezen of met Facebook of e mail in de weer te gaan. Heel inspirerend is dat vaak niet. Ook komt het steeds vaker voor dat mensen voor hun tv scherm of pc in slaap vallen. Het gevolg is dat hun slaappatroon in de war raakt en ook het droomgebeuren. Wat we aan ’t eind van de dag doen, nemen we op de een of andere manier mee de slaap in.
Osho’s meditatieve overwegingen in een steeds digitaler wordende wereld blijven belangrijk. Alle gepresenteerde Osho fragmenten zijn een feestje op zich. De dag opgewekt beginnen en blij eindigen. Het komt jezelf en je omgeving ten goede.
Blije mensen voeden de wereld.

’s Avonds je moment nemen en stil bij jezelf gaan zitten terwijl je een fragment leest uit ‘Last in the Evening’ kan je in meditatie brengen. En het is niet belangrijk of je meditatie pas ontdekt hebt of dat je al een ‘doorgewinterde beoefenaar’ van meditatie bent. Er wordt een geheel andere kwaliteit gebracht in het beëindigen van je dag. 

Enkele voorproefjes uit de boeken:
• ‘De mens staat altijd op het kruispunt: elke stap en er is sprake van keuze, elke stap en je kunt fout of goed gaan. Kies altijd voor opgewektheid, wanneer je met droefheid en opgewektheid geconfronteerd wordt. Kies voor speelsheid, wanneer je met ernst en speelsheid geconfronteerd wordt. En onthoud: we worden dat wat we maar kiezen. Het is gewoon een kwestie van keuzes maken.’
• ‘Het moet een vogel in zijn vlucht zijn, in de lucht – je kunt hem niet in een kooi stoppen. Zelfs als je een gouden kooi maakt, zul je de vogel doden. De vogel in de kooi en de vogel in de open lucht zijn niet hetzelfde; het zijn twee verschillende fenomenen. Ze lijken op elkaar, maar de vogel in zijn vlucht, in de wind, in de wolken, is vrij en vanwege zijn vrijheid is hij gelukzalig.‘

De boeken ‘First in the Morning’ en ‘Last in the Evening’ zijn te bestellen in de Nederlandse boekhandel.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De Taj Mahal in Agra

Dit is deel 5 van de vooraankondiging van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India.’ Dit deel  gaat over Shah Jahan, keizer van het Mogolrijk in de 17e eeuw, die de Taj Mahal, een mausoleum, voor zijn geliefde Mumtaz liet bouwen. Het is een vorm van objectieve kunst oftewel kunst gemaakt door een gerealiseerd mens. Dat maakt dat de Taj Mahal bij volle maan het grootste meditatie-object is, dat de mens ge­maakt heeft.
 
Vandaag gaan we naar de legendarische Taj Mahal, een enorm gebouw van meer dan 350 jaar oud, maar van een tijdloze schoonheid.
In de The Razor’s Edge, hoofdstuk 10 gaat Osho in op de mystieke beteke­nis van de Taj Mahal. Hij vertelt over George Gurdjieff en ik begrijp van Osho dat die er van uitging dat er twee soorten kunst zijn. Negenennegentig pro­cent van de kunst in de wereld beschouwt hij als subjectieve kunst. Daarmee drukt de kunstenaar zijn gevoelens uit, zijn verlangens of dromen. Slechts één procent ziet hij als objectieve kunst. Dat is kunst die een gerealiseerd mens maakt. Hij wil je met zijn muziek, poëzie, zang of dans iets laten voe­len van zijn extase, zijn innerlijke dans, zijn vreugde, zijn gelukzaligheid.
Voor Gurdjieff is de Taj Mahal een vorm van objectieve kunst. Wanneer het volle maan is, wanneer de maan precies in het midden van de hemel komt, wordt de Taj Mahal het grootste meditatie-object dat de mens heeft ge­maakt. Je zit gewoon stil en kijkt ernaar, en als je er alleen maar naar kijkt, verdwijnen je gedachten. De schoonheid ervan is zo enorm dat je geest het niet kan bevatten, dus wordt hij stil.

Ook de tempels van Khajuraho, waar we morgen heen zullen gaan, vindt Gurdjieff objectieve kunst, omdat ze je herinneren aan je diepste Zelf. Het geeft mensen de komende eeuwen telkens weer de kans om hun innerlijke dans, hun gelukzaligheid te ervaren.
Ik lees verder op het internet dat Shah Jahan (1592–1666) zorgde voor de bouw van de Taj Mahal als mausoleum voor zijn meest geliefde vrouw, die in het kraambed was gestorven. Hij was keizer van het Mogolrijk, dat destijds niet alleen India omvatte, maar ook Nepal, Pakistan, Afghanistan en Bangla­desh. Een groot rijk dat steeds meer tot armoede verviel omdat de Shah al het geld besteedde aan de Taj Mahal. Toen dat gebouw klaar was, wilde de Shah beginnen aan een nog grotere, zwarte Taj Mahal voor hemzelf. De fun­dering was al klaar, toen zijn zoon ingreep en zijn vader afzette. Hij kreeg een plek in het even verderop gelegen Rode Fort dat uitzicht bood op de Taj Mahal. Het fort was een luxe gevangenis waarin de Shah zijn oude koninklijke leefstijl kon handhaven.

Vanaf een parkeerplaats, zo’n vijfhonderd meter voor de ingang, gaan we met een mooi versierd koetsje, getrokken door een paard, naar de toegangspoort. Ik vond dat ontzettend leuk!
Als we eenmaal op het terrein van de Taj Mahal zijn, praat ik niet meer, maar voel alleen wat het gebouw met me doet. We lopen langzaam langs het kanaaltje dat in een rechte baan loopt vanaf de toegangspoort naar het hart van de Taj Mahal. Ik voel me naar dit hart toegetrokken.

Agra: met paard en open koetsje naar de Taj Mahal

Als we bij de ingang zijn, doen we onze schoenen uit en sokjes aan. Dat is overal in India. Tempels mag je niet met je schoenen betreden. Daar wordt heel goed op gelet. Zo ook hier. Binnen de Taj Mahal kunnen we de graven van Shah Jahan en zijn geliefde Mumtaz goed zien. Ondanks de drukte kunnen we een goed beeld van dit schitterende mausoleum krijgen. Het graf van Mumtaz ligt in het hart van de tempel in een grote achthoekige zaal. Ernaast ligt het graf van de Shah. De sarcofagen zijn omgeven door een prachtige opengewerkte wand van marmer, een jali genaamd. Ik krijg de neiging mijn handen te vouwen als een gebaar van eerbied. Later lees ik dat dit niet de echte graven zijn. Die liggen in de kelder. We lopen in een boog om de graven heen en de weg vervolgt zich als vanzelf naar de achterkant, waar we er weer uitgaan. Daar zien we de rivier, de Yamuna. Het uitzicht is prachtig.
Links en rechts van de witte Taj Mahal staan twee rode gebouwen, een mos­kee en een gasthuis. Die zijn niet toegankelijk. Ik ga ze even bekijken, maar voel er niet veel bij.

Agra: uitzicht op het hart van de Taj Mahal

Nadat ik het tempelterrein nog eens over gelopen ben, besluit ik opnieuw de Taj Mahal binnen te gaan. Het is er dan zo verschrikkelijk druk dat ik niets meer voel. Bovendien schreeuwt er een bezoeker door de ruimte heen.
Samen met iemand anders wandel ik terug langs het kanaaltje. We komen bij een klein platform. Als ik daar in het midden ga staan en langs het kanaaltje naar de Taj Mahal kijk, voel ik dat ik rechtstreeks in het hart van de tempel kom. Dat is voor mij toch wel de kern van wat ik voel: het me aangetrokken voelen tot het hart van de tempel.

Volgende keer deel 6: De legende van Shiva en Shakti.

Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.
 
Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.  

Geen water geen maan

Het book ‘No Water No Moon’ is een Osho klassieker. Het bevat, zoals de subtitel zegt, 10 onderrichtende verhalen voor iedere dag.
Osho levert de lezers een fris inzicht in Zen en de aard van ware verlichting. Door deze zenverhalen verkent hij de essentie van Zen in al haar schoonheid en mysterie. Er doorheen geweven zijn Zen shocks, Zen tikken en hartelijk lachen, hetgeen lezers uit de sleur van het alledaagse leven naar een staat van bewustzijn van de de essentie van het bestaan en van wie zij werkelijk zijn, doet schudden.

Het boek ‘No Water No Moon’ gaat over de tot verlichting gekomen vrouw Chiyono. Want aangezien de geschiedenis een mannengeschiedenis is, kennen we alleen verhalen over de mannelijke verlichten die er geweest zijn. Dankzij Osho, die een van de schaarse meesters is die hierbij op het belang van de vrouwelijke energie wijst, kennen we ook vrouwen in deze ultieme staat van zijn. Chiyono is er een van. Zij is een zogenaamde Zen non. En Osho geeft aan, dat zij gedurende veel jaren studie maakte van religieuze onderwerpen, zoals God, het verschijnsel verlichting en de ultieme ervaring. Maar het goddelijke, verklaart Osho, kun je niet bestuderen. Het bevindt zich in het centrum, niet in de periferie. Alles wat aan de oppervlakte ligt en opgedeeld kan worden in stukjes … daar kun je studie van maken.
Het woord wetenschap betekent kennis en wel kennis over de periferie. Het is kennis over iets waarbij er geen sprake is van het Centrum. Maar bij het goddelijke en bij verlichting gaat het om totaliteit. Je moet het zelf worden, wil je het gaan kennen. Je moet eerst het goddelijke binnengaan en er één mee worden.

Bijna alle godsdiensten hebben het erover, dat je het ego moet laten vallen. Pas dan kun je tot overgave komen van jezelf tot God, de priesters enzovoort. Maar het ego is een weerspiegeling van God, legt Osho uit. Net zoals God het centrum van het bestaan is, is het ego het middelpunt van de persoonlijkheid. En je kunt niet zomaar een schaduw of reflectie van iets laten vallen. Je zult de bron van de verschijningsvorm eerst teniet gedaan moeten hebben.
Chiyono, de Zen Non uit het verhaal in ‘No Water No Moon’ was een zeer bevlogen zoekster. Al jong wist ze, dat ze helemaal voor het goddelijke wilde gaan. Daarmee had ze een liefdesrelatie. Niemand kon daar als mogelijke huwelijkspartner aan tippen en daarom wees ze verschillende aanzoeken van adelijke personen af. Ze meldde zich bij diverse zenkloosters omdat ze daar non wilde worden. Maar de meesters wezen haar allemaal af, omdat ze zo’n mooie vrouw was. Men was bang, dat Chiyono problemen onder de monniken zou veroorzaken, omdat dit nu eenmaal mannen zijn die hun seksualiteit verdrongen hebben. De meesters zagen, dat haar zoeken authentiek en oprecht was, maar ze moesten tegelijkertijd ook een klooster runnen met 500 monniken.
Op een bijzondere manier slaagt Chiyono er toch in om in een klooster toegelaten te worden. Vervolgens deed ze haar uiterste best om tot zelfrealisatie te komen. Jaren van studie en meditatie leverden dit uiteindelijk niet op, maar hadden wel haar bereidheid tot de top gebracht. Vervolgens deed ze een ontdekking waarnaar de titel van het boek verwijst: ‘Geen Water, Geen Maan’. Een buitengewoon boeiende ervaring had Chiyono die haar bij het simpele dragen van een emmer water ten deel viel.

Naast dit verhaal staan er nog 9 prachtige verhalen in dit boek, zoals over Hakuin en over Gutei, hele indringende verhalen die door de Zen visie zo’n bijzondere wending en interpretatie krijgen. Ook zijn ze voorzien van een heerlijke dosis humor.
Het gebeurde eens, dat een konijn en een leeuw samen een restaurant bezochten. Plotseling keken alle bezoekers op en ze konden hun ogen niet geloven. Het konijn bestelde een salade bij de ober en gaf aan, dat er geen dressing op moest. De ober keek angstvallig naar de leeuw en vroeg aan het konijn: ‘En wat mag ik aan uw vriend serveren?’ Het konijn zei: ‘Niets!’ De ober vroeg: ‘Heeft hij dan geen honger?’ Het konijn staarde de ober aan: ‘Denk je dat ik hier nog zou zitten, als hij echt een leeuw was? Hij doet alsof, hij is een acteur.’
Osho concludeert, dat we in een wereld van acteurs leven. Er is weinig, dat nog ‘echt’ te noemen is.
En hij waarschuwt: ‘Dit is zoals de mind functioneert. Wanneer je naar iets kijkt, breng je de mind in om het kleur te geven. Doe dat niet bij een verlichte, omdat het voor een verlichte persoon geen verschil zal maken, maar jij zult de kans mislopen om de schoonheid ervan te zien.’

Het boek ’No Water No Moon’ wordt in Nederland tweedehands aangeboden en is verder via internet te bestellen.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De psychologie van het esoterische

The Psychology of the Esoteric, Insights into Energy and Consciousness.

Het boek The Psychology of The Esoteric behoort tot de vroege werken van Osho. En het is later in geheel gereviseerde versie opnieuw uitgekomen. Osho wijst op het mysterie van meditatie. Het is van belang om de juiste openheid hiervoor te hebben, zodat het wonder zich kan manifesteren.
Alles wat van waardevol is, is esoterisch. Extase kan niet pragmatisch zijn. Liefde kan niet pragmatisch zijn. Vertrouwen kan niet pragmatisch zijn. Het woord esoterisch betekent gewoon dat het niet objectief is, niet wetenschappelijk. Het is iets innerlijks, iets subjectiefs, iets dat zo mysterieus is, zo wonderbaarlijk dat je het kunt ervaren maar niet kunt uitleggen. We kunnen er één mee worden en dat is wat Osho beschrijft als het werk van zijn Mystery School (later: Osho Multiversity genoemd).

Alles over de verschillende zeven lichamen vertelt Osho in het boek zoals: over het fysieke lichaam, het etherische en het astrale.
En er wordt verheldering geven over elk chakra gebied. Het is een kans om de visie van Osho op tal van esoterische onderwerpen tot ons te nemen.
Osho geeft door dit boek een universitaire cursus in Psychologie die tegelijkertijd esoterisch is – en deze woorden schijnen elkaar volledig uit te sluiten. Maar Osho weet alles op een manier te integreren  waartoe de mind niet in staat is. Er is heel veel wat Osho in dit boek aansnijdt en waarnaar hij verwijst, teveel om even in een notendop weer te geven. Het is alleen mogelijk om er een glimp van weer te geven.

Het boek gaat over ‘worden’ en ‘zijn’, het is een introductie tot een inzicht die ons een nieuw inzicht in onszelf en het bestaan rondom ons doet krijgen.
Waarom hebben we last van angst? We schijnen bang te zijn tot diep in onze wortels. Wat kwelt ons, om mee te beginnen: Zijn of niet zijn? Doen of niet doen? Dit doen of dat doen?

Over Bewustzijn reikt Osho het volgende aan:
‘Bewustzijn is individueel. Alleen onbewustheid is collectief. Mensen zijn tot het punt van bewustzijn gekomen waarop ze individuen zijn geworden. Er is geen mensheid als zodanig; er zijn slechts individuele mensen. Iedere mens moet zijn eigen individualiteit realiseren en de verantwoordelijkheid ervoor. Het eerste wat we moeten doen, is ‘alleen zijn’ accepteren als een fundamenteel feit en hiermee leren leven. We moeten geen verzinsels creëren. Als je ficties creëert, zul je nooit in staat zijn om de waarheid te kennen. Ficties worden geprojecteerd, gecreëerd, gecultiveerde waarheden die verhinderen dat je ‘dat wat is’, kent. Leef met het feit van je ‘alleen zijn’. Als je met dit feit kunt leven, als er geen fictie tussen jou en dit feit in staat, dan zal de waarheid aan je geopenbaard worden. Elk feit onthult, als je er diep in kijkt, de waarheid.’

Osho heeft het in dit boek ook over de revolutie, die de bewuste menselijke evolutie is. Hiermee wordt de individuele verantwoordelijkheid tot een hoogtepunt gebracht. Alleen wij zijn verantwoordelijk voor onze eigen evolutie. Gewoonlijk proberen mensen daarvoor weg te lopen, namelijk voor de verantwoordelijkheid van hun eigen evolutie en de vrijheid van keuze die ze hebben. We verlangen naar vrijheid en er is ook veel angst voor. Wanneer we slaven zijn, is de verantwoordelijkheid voor onze vrijheid nooit de onze; iemand anders is verantwoordelijk. Daarom is slaaf zijn op een bepaalde manier iets heel comfortabels. In dit opzicht is slavernij ‘vrijheid’: namelijk vrij zijn van bewust keuzes maken.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

Osho als student in Sagar

Dit is deel 4 van de vooraankondiging van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India.’ Het gaat over de universiteit van Sagar, waar Osho ging studeren. En over twee professoren, Sri Krishna Saxena en S.S. Roy, aan wie Osho zulke goede herinneringen heeft. Ze leven beide niet meer. De gebouwen zijn nu oud en vervallen, net als Osho’s bungalow, maar je kunt het universiteitsterrein wel bezoeken.
 
Om half elf komt Swamiyogi ons in het hotel in Gadarwara ophalen nadat we eerst goed en uitgebreid hebben ontbeten. Hij neemt ons mee naar het oude universiteits­terrein in Sagar waar Osho zijn postgraduaat filosofie behaalt. Het was oor­spronkelijk een kazerneterrein en dat werd het ook weer tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Swamiyogi vertelt dat Osho op deze universiteit professor S.S. Roy ontmoet. Die heeft een mooi karakter. Osho waardeert hem als enige van de docenten. Dr. Roy ziet de potentie van Osho en voelde zich zijn leerling in plaats van andersom. Op een keer dat dr. Roy jurylid was voor de nationale debatwedstrijd voor studenten, waaraan Osho ook meedoet, gaf hij Osho negenennegentig punten en de andere deel­nemers nul. Osho ontvangt een gouden medaille voor zijn debatvaardig­heden. Hij heeft niets met die medaille en gooit hem in een diepe put achter de universiteit, die we later gaan bekijken.
Osho krijgt van dr. Roy een bungalowtje. Het is eenvoudig, maar Osho vindt het een prachtige plek. Dit vanwege het uitzicht op een meertje vol met lotusbloemen. Dat meertje is er nu niet meer. Osho loopt er graag in de regen naartoe. Hij haalt er elke dag vijftig vaten water waarmee hij zich kan afspoe­len en zo zijn lichaam kan afkoelen. Een hogere staat van bewustzijn wekt veel lichaamswarmte op en mensen gaan dan graag naar koelere gebieden zoals de Himalaya. Osho doet het dus met water.

Sagar: De bungalow van dr. Roy op het universiteitsterrein, die hij aan Osho gaf om te bewonen

 Swamiyogi vertelt hierover het volgende:
Osho zegt dat het een prachtige bungalow is, erg ruim en schoon, hij voelt zich er als een kind, hij is vol waardering. Het was hier helemaal omgeven door dichte bossen. Toch kan Osho vanuit de bungalow het meer van Sagar zien omdat het meer zo groot is.
Zelfs als het regent, wandelt Osho naar een punt van de heuvel waar hij niet verder kan. Hij raakt dan helemaal doorweekt. De familie van één van de andere professoren vond dat maar raar. Ze moesten er hard om lachen, zijn hele familie, zijn vrouw en kinderen. Toen deze professor Osho op een keer mee naar huis nam en ze Osho zagen, schoten ze weer in de lach en vluchtten naar binnen. De professor voelde zich verlegen met de situatie. Osho zegt daarom: ‘De volgende keer wanneer het regent, ga je met mij mee om in de regen te wandelen.’ Vanaf dat moment wandelde de pro­fessor met Osho mee.
 
In Glimpses of a Golden Childhood, sessie 20 en sessie 34 vertelt Osho ons zelf over deze periode van zijn leven als student aan de Sagar Universiteit en over professor S.S. Roy, die hem zeer toegenegen was.
Osho vertelt, zo begrijp ik, dat hij niet in staat zou zijn geweest om te studeren aan een andere universiteit dan deze. Voor hem is het geen punt om te moe­ten leven in verlaten militaire barakken. Hij vindt de plek op de heuvel mooi. Het is in de Tweede Wereldoorlog een belangrijke plek geweest, maar het heeft na de oorlog zijn betekenis verloren. Osho houdt veel van het meer daar. Het lijkt een beetje op een oceaan met hoge golven. Sagar heeft zijn naam aan dit meer te danken. Sagar betekent oceaan.
Heel jammer vindt Osho het dat de oude toegangspoort naar de universiteit moest worden ontmanteld. Maar hij beseft net als iedereen dat het slechts een tijdelijke poort was.
Zeer goede herinneringen bewaart hij aan zijn oude professor, Sri Krishna Saxena, die als een vader voor hem was. Hij was een bijzonder mens omdat hij de enige was die begreep dat hij een student had die eigenlijk zijn meester had moeten zijn. Hij zei tegen Osho: ‘De toekomst van die andere studenten is hun eigen zaak, jouw toekomst is mijn toekomst.’ En hij probeerde Osho ervan te overtuigen te blijven en een beurs te aanvaarden om een doctors­graad te halen. Osho is daar niet gevoelig voor en legt Saxena uit dat zijn toe­komst in een andere richting gaat. Zelfs de gouden medaille die Osho wint, gooit hij voor de ogen van Saxena in een put.

Sagar: de put achter de universiteit waar Osho zijn medaille voor debatvaardigheden in gooide.

Heel goede herinneringen bewaart Osho ook aan professor S.S. Roy. Deze was hoofd van de afdeling filosofie op de Sagar Universiteit en toen ook jurylid bij een nationale debatwedstrijd tussen de universiteiten. Osho wint, maar op­vallend is dat professor Roy hem geen honderd procent van de punten gaf, maar negenennegentig procent. Als Osho ernaar vraagt, verklaart Roy dat hij gewoon laf was. Maar hij vertelde ook dat hij een volgeling is van Masta Baba, die tegen hem had gezegd: ‘Wanneer je op een gegeven moment deze man ziet, zul je mij niet meer nodig hebben.’ De ogen van Masta Baba herinnerden hem aan Osho, net als de ogen van Pagal Baba die hij ook had gezien.
Het debat en deze herinnering aan S.S. Roy doen Osho besluiten om na het behalen van zijn Bachelor or Arts (BA of kandidaatsexamen) in Jabalpur aan deze universiteit te gaan studeren. Hij wil alleen onder professor Roy postgraduaat student zijn. Deze professor kon zelfs in de collegezaal aan Osho vragen om hem iets uit te leggen dat hij niet begreep. Hij haalde niet alleen Osho’s inzichten aan in zijn colleges, maar vertelde er ook bij dat ze van Osho afkomstig waren. Voor Osho is deze man anders, hij was authentiek.
 
Volgende keer deel 5: De Taj Mahal in Agra.
 
Uit: ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’.
Door Surya Cliné.
 
Verkrijgbaar bij Amazon als e-book en paperback.  

De oeroude muziek van Zen

Ancient Music in the Pines, The Key of Effortless Effort.
In Ancient Music in the Pines staan hele mooie Zen-verhalen. Osho geeft als toelichting bij ‘ancient music’ het volgende:
Als het denken je niet meer verwart, dan zijn gedachten alleen maar golfjes op het meer en dan zijn stiltes alleen maar: het ontbreken van golfjes, er is alleen ZIJN. Plotseling word je je dan bewust van muziek die je altijd omringd heeft. Plotseling komt die muziek van alle kanten op je af. Je wordt er door overweldigd, je wordt er door geboeid.
En, zo gaat Osho verder, je zult niet in staat zijn om de waarheid te weten tenzij je naar de oude muziek van OMKAR luistert. Je kunt alleen de tempel van het goddelijke binnengaan via deze muziek. Vanuit jezelf ben je er niet toe in staat, maar deze muziek vormt een brug.

Als altijd heeft Osho het over de mind die ons in de weg zit om tot het werkelijke leven door te dringen. De mind staat dan tegenover de oeroude muziek. De mind vormt als het ware een muur. Dit is niet in werkelijkheid zo. Die muur bestaat alleen in je gedachten.
En zelfs dan gaat die muziek nog door en probeert zij bij je binnen te dringen. Misschien luister je er niet naar, maar… en let er eens op hoe beeldend en grappig Osho dit verwoordt. Hij zegt: deze oeroude muziek is alsmaar bezig om je hele wezen te masseren. Ze is je alsmaar aan het voeden, ze geeft je leven en ze verjongt je steeds weer.
Jouw hart klopt namelijk in het zelfde ritme als het hart van het grotere Geheel. Overal is deze oeroude muziek en als we haar mislopen, dan is dat geheel en al aan ons zelf te wijten.

Als we het eerste Zen-verhaal in ‘Ancient Music in the Pines’ lezen, dan raakt dat ons vrijwel meteen. Het raakt zoals de oeroude muziek waar Osho het over heeft, mits we het dus niet vanuit de mind tot ons laten komen.
Dit verhaal is als het ware Zen in-een-notedop. Het gaat over een inbreker en zijn zoon. Toen de zoon van een inbreker zag dat zijn vader een dagje ouder aan het worden was, vroeg hij zijn vader of die hem het vak wilde leren, opdat hij als zoon het familiebedrijf zou kunnen voortzetten als zijn vader zou stoppen met werken. En zo excentriek als dit verhaal begint, is ook het verdere verloop. In alle verhalen in het boek klinkt door zoals Osho Zen beschrijft. Hij zegt: ‘Zen is het leven zelf. Geen filosofie, geen leer, maar puur ervaren, puur zijn.’

Osho concludeert na het eerste verhaal het volgende. Het wezen is een geheel, de wereld is een veelheid. En hier tussenin zit de mind die verdeeld is. We zien dus ook alles vanuit deze verdeelde mind. Dit wordt ondersteund door wetenschappelijk onderzoek. Onze hersenen zijn verdeeld in twee helften, de rechter hemisfeer en de linker hemisfeer. De rechter hemisfeer is verbonden met de linker hand en de linker hemisfeer is verbonden met de rechter hand; er is dus een kruislingse verbinding. De rechter hemisfeer staat voor de gevoelsmatige, de dichterlijke en de linker hemisfeer voor het logische, mathematische, wetenschappelijke. En deze twee hemisferen zijn constant in conflict met elkaar. Dat wat zich in de wereld aan politiek gesjoemel afspeelt, vindt in feite in onszelf plaats hoewel we ons daarvan vaak niet bewust zijn.
Verder gaat Osho in deze lezingen serie in op vragen van zoekers, zoals er bijvoorbeeld een interessante is over het verschil tussen ‘oud worden’ en ‘rijpen.’ 

Het boek/e-book is te bestellen in de Nederlandse Boekhandel.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De Osho Upanishad

The Osho Upanishad
Osho begint deze serie talks bij het afronden van de World Tour. Hij kondigt een nieuwe fase van zijn werk aan. Hij zegt: ‘Boeken kunnen geschreven worden, ze kunnen gedicteerd worden aan een machine. Maar wat ik ga beginnen, is iets heel anders. Het is een Upanishad. En dat wil zeggen: zitten aan de voeten van de meester. De discipelen zitten aan de voeten van Osho om zijn liefde en licht te absorberen, hun hart te laten raken, getransformeerd te worden. Osho legt uit dat ‘Upanishad’ betekent ‘meegenomen worden in de wereld van de meester’ en dat is het werk van zijn Mystery School. 
Vervolgens gaat hij over tot het beantwoorden van talrijke inzicht-rijke, existentiële en oprechte vragen, zoals daar bijvoorbeeld zijn:
• wat is mysticisme?
• wat is angst?
• wat is vrijheid?

Boeddha, Rinzai, Krishnamurti, Marx, Gandhi, Bodhidharma, Nietzsche, Jezus, Gurdjieff, Zarathustra, zij allen gaan bij Osho door de molen. Hiermee brengt hij de lezer tot dat punt van bewustzijn waar alle vragen beginnen te verdwijnen.
Een van de vragen die er in het boek aan de orde gesteld worden, zal zeker aanspreken. Het is de volgende: ‘Osho, waarom stoppen we niet met ons ellendig te voelen en ongelukkig te zijn?’ 
Osho antwoordt, dat het een van de meest fundamentele levensvragen is. We hebben niet geleerd om gewoon gelukkig te zijn, te glimlachen, het prettig te hebben. Het zit niet in ons educationele systeem. Tijdens de opvoeding wordt ons allemaal geleerd om serieus te zijn. En serieusheid houdt in dat je je bedrukt, droevig voelt. Terwijl het zo is, dat gelukkig zijn natuurlijk is, het is even natuurlijk als gezond zijn.’ 
Inderdaad klopt het dat als je met een grote grijns op je gezicht rondloopt, mensen al snel denken dat je niet goed bij je hoofd bent. Want: wat valt er te lachen en vrolijk te zijn?

Osho vertelt in het boek over zijn bezoek aan de beelden van Khajuraho. Het zijn de bekende beelden waar paren in allerlei liefdesposities zijn afgebeeld. Osho vertelt hoe mooi hij de beeldhouwkunst in Khajuraho vindt. Het zijn de mooiste beelden van de wereld, zegt hij en vooral de borsten zijn prachtig vorm gegeven. ‘Toen ik die beelden zag, zei ik: die borsten kunnen gewoon niet. Als er zulke borsten zouden zijn, zou de mensheid eenvoudig uitsterven.’ De Minister van Onderwijs die mij rondleidde zei: ‘Waarom?’ ‘Gewoon de ronding van de borst. Als een klein kind tegen die ronde borst ligt, zal zijn neus dicht geknepen worden, het zal geen melk kunnen drinken. Of het gaat drinken, of het gaat adem halen, die twee mogelijkheden zijn er.’

Kostelijke verhalen uit Osho’s rebelse studententijd komen er verder aan de orde en ook aan humor ontbreekt het niet in The Osho Upanishad.
Ik heb eens gehoord, dat er drie mannen aan het debatteren waren wie van hen het oudste beroep had. Een van de mannen die priester was, zei: ‘Het mijne is het oudste, want het eerste wat de mens deed was tot God bidden en hem danken.’ 
De tweede man zei: ‘Dat is allemaal nonsens. Mijn beroep is ouder. Ik ben chirurg. Wat God deed, was een rib van de man nemen en daar een vrouw van maken. De eerste chirurgie werd door God zelf uitgevoerd. Daarvoor was er alleen maar chaos.’
De derde man begon te lachen en zei: ‘Oh, dat maakt de zaak rond. Want nu blijkt dat mijn beroep het oudste is.’
De andere mannen zeiden: ‘Jouw beroep? En er was voor die tijd alleen maar chaos.’
‘Inderdaad, maar het gaat hierom: wie heeft die chaos geschapen?’ Hij was politicus. En natuurlijk is het heel moeilijk om zonder een politicus chaos tot stand te brengen.

De Osho Upanishad is verkrijgbaar bij de Nederlandse boekhandel.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.