Boekbesprekingen

Osho krijgt uitnodiging voor Mumbai

Dit deel 12 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt over Jabalpur. Daar staat een prachtige Jaïn tempel, de Pisanhari Ki Madiya tempel. Osho houdt daar zijn eerste toespraak. Hier  ontmoet hij een voor hem onbekende man, de secretaris van Prasad, één van de rijkste mannen van India, die hem uitnodigt om naar Mumbai te komen.
 
We komen op een prachtige binnenplaats. Anadi wijst ons op een plek links ervan en vertelt dat Osho op die plek begint te spreken tot een gehoor van tien à vijftien mensen. Omdat Osho geboren is in een jaïn familie, begint hij zijn werk in deze jaïn tempel. Van hieruit wordt Osho bekend in heel India. Opvallend is dat niets op deze plek hieraan herinnert.

Jabalpur Pisanhari: het binnenplein waar Osho zijn eerste lezingen hield.

 Ik haal hier Anadi’s woorden aan: In de begintijd is Osho alleen bekend in Jabalpur en omgeving. De jaïn gemeenschap bestond hier uit tien tot vijftien mensen, die in de tempel bij elkaar kwamen. Op een gegeven moment was er een conferen­tie van de jaïns in de tempel. Osho was uitgenodigd om te spreken. Hij was nog jong, ongeveer achtentwintig jaar.
Na de conferentie daalt Osho de trap af naar de voet van de heuvel. Daar zat een oude man van een jaar of zestig, zeventig op hem te wachten. Hij had een deken om zich heen geslagen, maar hij wierp die op de grond voor Osho om op te zitten. Hij zegt: ‘Alsjeblieft, ga een paar minuten zitten.’ Maar Osho zegt: ‘Het is zo koud hier, het is niet nodig dat je je deken hier neerlegt, ik kan op de vloer zitten.’ De man zegt: ‘Alsjeblieft, weiger niet, ga even vijf minuten zitten. Ik heb de premier horen spreken, alle politici, alle bekendheden van India, ik hoorde Gandhi, maar de manier waarop jij praat, heb ik nog nooit van mijn leven gehoord. Wat doe je in Jabalpur? Accepteer mijn verzoek en kom naar Mumbai. Weiger het niet. Kom alsje­blieft, laat me weten wanneer je komt. Ik zal alles regelen. Kom naar Mumbai. Daar is een grote conferentie van de jaïns en ik zou het fijn vin­den wanneer je daar zou spreken.’ Osho kent de man niet, maar later ont­dekt hij dat hij de secretaris is van Prasad. Net als Tata en Birla behoorde Prasad in die dagen tot de drie rijkste mannen van India.

Meer: Osho krijgt uitnodiging voor Mumbai

De totale revolutie

Communism & Zen Fire Zen Wind
‘Tenzij de hele wereld door het Zen-vuur gaat en puur goud wordt, tenzij de hele wereld een Zen-wind wordt die door elk hart gaat en elk hart verbindt met de universele hartslag, is deze utopie niet mogelijk.’ Osho

In het licht van wat Osho ‘Zen Vuur Zen Wind’ noemt, wordt het Communisme ten tijde van Gorbatsjov door Osho besproken. Het is een unieke kijk die veel verheldering brengt. Als kern van ‘Zen Wind Zen Fire’ noemt hij:
‘Ik leer je dit Vuur van Zen. Ik leer je deze Wind van Zen. Dat gaat alles verbranden wat verkeerd is, dat neemt alles weg wat verkeerd is in jou en dat laat alleen de waarheid achter, de ultieme waarheid. Die ultieme waarheid brengt vrijheid. Dit is de enige spiritualiteit, de enige religie. Het is individueel – het heeft niets te maken met een kerk, met een georganiseerde religie. Het heeft niets met een of ander geschrift te maken. Het heeft alleen te maken met je innerlijke zoektocht en het vinden van je authentieke aard – wat Zen-mensen “het oorspronkelijke gezicht” noemen. De Boeddha is je originele gezicht.’

Osho vertelt zeer levendig over de belangrijke stroming van het Communisme die een experiment omvat om mensen anders met elkaar te laten samenleven. Hij heeft de opkomst ervan zelf meegemaakt toen hij student was. Mede omdat zijn interesse hier sterk naar uitging, heeft hij de ontwikkelingen van het communisme op de voet gevolgd. En hij geeft daarnaast commentaar op de ontwikkeling die Gorbatsjov later aan het Communisme gegeven heeft en welke gevolgen dit gehad heeft.
Een interessante vraag die tijdens Osho’s talk gesteld wordt, is bijvoorbeeld deze: ‘Waarom heeft het communisme een “dictatuur van het proletariaat” nodig? Waarom geen democratie?’
Osho antwoordt: ‘In een democratie is het bijna onmogelijk voor de armen om de macht te hebben om de eenvoudige reden dat de rijke mensen genoeg geld hebben om in verkiezingen te strijden, genoeg geld zelfs om de armen en hun stemmen te kopen, genoeg geld om de politici te kopen. Het is onmogelijk in een democratie voor de armen om macht te hebben en zonder macht is er geen mogelijkheid om de samenleving te veranderen. Daarom stelde Karl Marx het idee voor van een dictatuur van het proletariaat.’

   Marx, Engels en Lenin

Osho legt verder uit waarom het Communisme niet verder is doorgedrongen dan tot een beperkt gebied. De voornaamste reden is dat Karl Marx weinig praktische ingesteld was. Hij zat zelf als geleerde de hele dag in de bibliotheek van het Britse Museum. Hij was een groots dromer en utopist en daarom bleef het communisme op denkniveau bestaan. Het praktische leven is heel anders dan wat je logische mind verzint. Ter illustratie vertelt Osho over het volgende voorval.
Het gebeurde in de Sovjet-Unie. Na de revolutie vroeg een journalist aan een arme man: ‘Bent u echt een communist?’ Hij zei: ‘Ja, ik ben een communist.’ De journalist vroeg: ‘Als u twee auto’s had, zou u er dan een aan uw buurman geven?’ Hij zei: ‘Natuurlijk.’
‘Als u twee paarden had, zou u er dan een aan uw buren geven?’ Hij zei: ‘Natuurlijk.’
‘Als u twee koeien had, zou u dan één koe aan uw arme buren geven?’ Hij zei : ‘Zeker.’
En de journalist vroeg uiteindelijk: ‘Als u twee kippen hebt, gaat u dan één kip aan uw buren schenken?’ Hij zei: ‘nee!’
De journalist zei: ‘Maar dit is absoluut onlogisch.’
De man zei: ‘Het is niet onlogisch. Ik heb twee kippen – ik heb geen twee auto’s, ik heb geen twee huizen, ik heb geen twee paarden, twee koeien. Dat wat ik niet heb, wat maakt het uit? – Die kan ik wel geven. Maar twee kippen heb ik, en ik ga ze niet geven!’

Mijn Commune  hier is een veel grootser experiment dan welk communisme ook. Het Communisme was slechts een economische revolutie, die de economische structuur van de samenleving heeft veranderd. Het was heel erg gedeeltelijk; daarom voelen de Russen zich een beetje verdrietig, er ontbreekt iets. Een gedeeltelijke revolutie zal zeker mislukken. Het is alsof slechts één lichaamsdeel gezond is en de rest van het lichaam ziek. Wat ga je doen met één hand die gezond is en het hele lichaam is verder ziek? Gedeeltelijke revolutie is geen revolutie. Alleen de totale revolutie – en totale revolutie moet vanuit je centrum ontstaan. Dat is mijn werk hier. Ik wil dat elk individu het verleden volledig uit zijn mind wist. Al zijn vooroordelen, al zijn gedachten – politiek, sociaal, religieus – alles moet worden losgelaten. Gewoon een schone lei en je bent aangekomen in de ruimte van no-mind.
Het boek ‘Communisme & Zen Fire Zen Wind’ is tweedehands verkrijgbaar en verder in de shop van OIMR of via Amazon.com.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De eerste zenmeester

Bodhidharma the Greatest Zen master
Commentaren op het Onderricht van de Brenger van Zen van India naar China.

De Zenmeester Bodhidharma staat bekend als degene door wie thee als bewustmakende drank ontstaan is. Ook is hij de meester die zeer hoge eisen aan het toelaten van discipelen stelde. Ze moesten vaak tot het uiterste gaan om hem hun bereidheid tot overgave te tonen. Hierbij ging een discipel zover,  dat hij zijn hand afhakte en die voor de meester neergooide. 
Dit boek is lange tijd niet verkrijgbaar geweest, maar er is een tijdje geleden toch een zeer mooie herdruk verschenen. Verlichte mensen zoals Bodhidharma schrijven niet, maar hun talks worden opgetekend door anderen. Daardoor ontstaan er nogal wat misverstanden omdat er interpretatie van de woorden van de meester plaats vindt.
Osho wil door deze serie toespraken volkomen recht doen aan wat Bodhidharma zelf bedoeld heeft.


Bodhidharma staat in Japan bekend als Daruma

Voor Bodhidharma geeft Osho te kennen echt een zwak te hebben. Hij schat hem zelfs, in een bepaald aspect, hoger in dan Boeddha. En op zich is dat waarschijnlijk en begrijpelijk, omdat Bodhidharma zich na Boeddha manifesteerde, maar het is uiteraard geen garantie om dan ook tot grotere hoogte stijgen. Een van de uitingen daarvan was, dat Boeddha principieel geen vrouwelijke discipelen aannam. Hij was van mening, dat zijn monniken te zeer afgeleid zouden worden, als er vrouwelijk schoon in hun omgeving was. Dit principe hield hij vele jaren in stand, totdat hij op een gegeven moment niet anders meer kon. Toen had zich namelijk een vrouw die zijn verzorgster geweest was bij Boeddha gemeld om zijn discipel te worden. Met de grootst mogelijke tegenzin heeft hij haar tenslotte geïnitieerd, maar hij bleef in feite toch tegen vrouwelijke discipelen.

Maar bij Bodhidharma is dus iets gebeurd, dat in lijn met de visie van Boeddha nooit mogelijk geweest was. Hij is namelijk geïnitieerd door een vrouw, met de naam Pragyatara. En het was deze vrouw, die Bodhidharma de opdracht gaf om naar China te gaan. Zeshonderd jaar voordat dit plaatsvond, had het boeddhisme ingang gevonden in China. En dat gebeurde op zo’n manier als nooit elders vertoond was. Er bleek toen een duidelijke voedingsbodem in China te bestaan voor de boodschap van Boeddha. En men was nu ook weer zo behoeftig, na de verregaande invloed van Confucius, die het volk niet meer dan de moraal en puriteinse leefregels had weten te bieden.


Japanse Daruma poppen, verzwaard van onderen
zodat ze steeds weer rechtop komen te staan

Ooit had de visie van Boeddha de ziel van de Chinezen weten te bereiken en nu was er weer zo iemand nodig. Daarom werd Bodhidharma door zijn vrouwelijke meester Pragyatara naar China gestuurd. De tijd was er absoluut rijp voor. Bodidharma was de eerste verlichte die China binnenging. En dan ook nog wel een van een zeer bijzonder kaliber: van alle verlichte boeddhisten komt hij op de tweede plaats na Boeddha, aldus Osho. En het zeer bijzondere is dus, dat hij zich door een vrouw heeft laten initiëren. Hiermee heeft hij duidelijk aan willen tonen, dat ook een vrouw de verlichte staat van zijn kan bereiken en vervolgens, dat haar discipelen op hun beurt ook nog eens tot verlichting kunnen komen, zo wordt door Osho in dit boek uiteengezet. 

Er bestaan over Bodhidharma verschillende verhalen Een ervan is dit.
Bodhidharma heeft meteen bij aankomst in China al het lef gehad om de toenmalige Chinese heerser Wu een danig lesje te leren. Keizer Wu had een behoorlijk hoge dunk van zichzelf, omdat hij veel geld stopte in het toegankelijk maken van de boeddhistische geschriften. Maar daar hoefde hij bij Bodhidharma niet mee aan te komen. De keizer was hier alleen met het oog op de buitenkant mee bezig, het innerlijk kwam niet aan bod. En Bodhidharma maakte hem daarom op een onorthodoxe en bijna woeste manier attent op zijn beperktheid. Zolang keizer Wu ‘zijn eigen innerlijke stem’ niet kon horen, was zijn inzet voor de verspreiding van de boeddhistische geschriften zinloos, aldus Bodhidharma. Zolang hij dacht goede werken te doen en hiervoor beloond te zullen worden, had hij niets van de visie van Boeddha begrepen. Boeddha legde de nadruk op ‘desirelessness’ en deze Wu deed juist alles met een duidelijke begeerte in zijn achterhoofd.

Het boek Bodhidharma the greatest Zen master is op de tweedehands markt verkrijgbaar en verder in het buitenland te bestellen, bij Amazon.com

Osho’s verlichting in Jabalpur

In deel 11 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ gaat het over het bezoek aan Jabalpur. Daar staat de boom waaronder Osho op zijn eenentwintigste jaar verlicht wordt. De boom staat er nog steeds, maar men kan er nu in 2020 niet meer onder gaan zitten. In 2016 kon dat nog wel om er te mediteren. Nu zijn er in het park rondom de boom allemaal waterkanaaltjes aangelegd. Ook zijn er plantjes onder de boom geplant.
Verder verhaalt dit deel over Magga Baba, die het leven van een zwerver leidt in Gadarwara waar Osho hem voor het eerst in zijn jonge jaren ontmoet. Osho wil graag dat Magga Baba hem bevestigd dat hij nu verlicht is.
 
De boom waaronder Osho verlicht wordt
We vertrekken ‘s morgens vroeg naar het Bhawar Tal, een mooi park in de wijk Napier Town, een druk stadsdeel van Jabalpur. Daar staat de maulshree­boom waaronder Osho verlicht werd.
Op het moment van zijn verlichting stond de hele boom in bloei. De boom is tot op heden ook altijd groen gebleven. Anadi weet dat de boom nu in zijn laatste fase zit voordat hij zal sterven. Het park wordt opgeknapt. Dat bete­kent dat er door het hele park kanaaltjes worden aangelegd. Wij kunnen nu nog bij de boom komen, maar over enige tijd kan dat niet meer. De boom wordt dan helemaal door water omgeven. Onder de boom zijn allemaal laag­blijvende plantjes aangebracht. Ook dat maakt dat je er over enige tijd hele­maal niet meer bij kan. In ons geval knijpt de bewaking een oogje toe en met hun hulp kunnen we onder de boom gaan zitten en staan ze ons toe daar te mediteren. Eén van ons heeft er een bijzondere ervaring. Ze voelt kanalen in haar rug opengaan en voelt zich ineens heel soepel. Ik voel onder de boom ineens liefde over me heen komen.


De maulshree­boom in het Bhawar Tal park.

Ik ben heel benieuwd wat Osho zelf vertelt over zijn verlichtingservaring. Ik vind daar meer over in Moving into the Unknown, hoofdstuk 11. Ik begrijp van Osho dat er zich in de nacht dat hij verlicht wordt ineens een andere wer­kelijkheid aandient. Het is niet te bevatten, maar toch zo echt dat je het zou kunnen aanraken. Het verstikt Osho zowat en hij voelt dat hij de kamer moet verlaten. Hij voelt een sterke drang om in de natuur te zijn en gaat daarom naar het dichtstbijzijnde park. Het is alsof hij vliegt, alsof een andere energie hem meeneemt. Hij is geen individu meer. De druppel is in de oceaan geval­len. Hij wordt de oceaan. Er ontstaat een enorme kracht in hemzelf. Hijzelf is er niet, alleen de kracht. Hij wordt naar het park getrokken. Hij drijft als het ware naar het park, waar alles lichtgevend is. Overal zijn zegeningen, geluk­zaligheid. De maulshreeboom straalt een enorm licht uit en trekt Osho naar zich toe. Het hele universum wordt een zegening. Osho blijft er ongeveer drie uur, maar het voelt als oneindig. Het voelt als de eindeloze eeuwigheid. Dat gevoel blijft aanwezig als een onderstroom. Na die nacht komt hij niet meer in zijn lichaam terug, maar zweeft er omheen. Hij wordt heel sterk en op het­zelfde moment heel broos. Het is de kracht van volledige liefde, de kracht van het leven, de scheppingskracht.

Meer: Osho’s verlichting in Jabalpur

Geloof, Twijfel en Fanatisme

Belief, Doubt and Fanaticism
Is het belangrijk om iets te hebben om in te geloven?
In dit boek ‘Belief, Doubt and Fanaticism’ geeft Osho zijn unieke visie weer op de religieuze, economische en politieke krachten die mensen antagonistisch ten opzichte van elkaar maken. Zo ontstaan er strijdende kampen, fanatieke groepen en geloofssystemen die gebaseerd zijn op het systematisch waarnemen van de ander als ‘vijand’. Zoals Osho altijd doet, wijst hij er ook bij dit verschijnsel op om eerst je eigen psyche en bewustzijn eens grondig onder de loep te nemen. Zo kunnen we de oorspronkelijke oorzaken en de verborgen demonen van dit fenomeen bloot leggen, waarin de ‘noodzaak om ergens in te geloven’ een belangrijke rol spelen. Het betreft hier een zeer actueel thema, gezien de trek die we zien bij jonge mensen naar extremistische groeperingen.

Osho daagt de lezers uit om op onderzoek uit te gaan en los te breken uit de geconditoneerde geloofssystemen en de vooroordelen die hen beperken het leven in al zijn rijkdom te leven. 
De waarheid bevrijdt en niets anders dan dat. Al het andere creëert slavernij, een last. En waarheid kan niet worden gevonden door intellectuele inspanning, omdat waarheid geen theorie is, het is een ervaring. Om haar te kennen moet je haar leven – en dat is waar miljoenen mensen in de fout gaan. Ze denken dat als ze zich aan een overtuiging kunnen vastklampen, dit vasthouden hen zal helpen de waarheid te vinden. Gaandeweg raken ze akkoord met het geloof, maar geloof is geen waarheid. Het is een theorie over de waarheid: alsof iemand gewoon akkoord gegaan is door woorden, geschriften, doctrines, dogma’s; alsof een blinde man is gaan geloven dat licht bestaat, of dat een hongerige man een boek over koken leest en er op een of andere manier in gelooft, maar altijd hongerig blijft. Dat is niet de manier om honger te stillen.

Waarheid is voedsel. Men moet het verteren, assimileren; men moet het in zijn bloed laten circuleren, in zijn hart laten kloppen. Waarheid moet worden geassimileerd in jou als organische eenheid. Geloof wordt nooit geassimileerd, het blijft een niet-gerelateerd fenomeen.

Je bent misschien een hindoe, maar het hindoeïsme blijft gewoon een intellectueel concept. Je bent misschien een christen of een Mohammedaan, maar ze zijn geen organische delen van je wezen. Diep van binnen blijft de twijfel bestaan.
Een echte zoeker is niet op zoek naar geloof om zichzelf te troosten. In plaats daarvan probeert hij een dieper centrum in zichzelf te vinden dat alle twijfel overschrijdt. Dit moet goed begrepen worden. Je moet diep in je eigen wezen gaan naar een punt van levendigheid waar twijfel in de periferie achtergelaten wordt. In plaats van dat te doen, blijven mensen vasthouden aan overtuigingen in de periferie en blijft de twijfel diep van binnen bestaan. Het tegenovergestelde moet het geval zijn.

‘Belief, Doubt and Fanaticism’ is als gedrukt boek en als ebook in de Nederlandse boekhandel te bestellen.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De marmeren rotsen in Bhedaghat, een geliefde plek van Osho

Dit is deel 10 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ en gaat over de boottochtjes naar de betoverende wereld van de marmeren rotsen. Een plaats waar Osho graag kwam. De rots waar hij altijd mediteerde is zelfs nu nog bij de roeiers van de bootjes bekend. We verblijven in Hotel River View in Bhedaghat, dat vanaf het terras een prachtig uitzicht geeft op de marmeren rotsen. Later bezoeken we de schitterende Dhuandhar watervallen, ook in  Bhedaghat, niet alleen een toeristische plek, maar ook een geliefde plek van de lokale bevolking.  
 
Na het ontbijt op het terras gaan we dezelfde boottocht maken als van­nacht. Het is heerlijk te varen op het water tussen de marmeren rotsen door. In de boot zitten vier jonge mannen. Eerst roeien er twee heen en daarna roeien twee anderen terug. Ze kunnen het goed aan. We zijn maar met z’n zessen. In de andere boten die voorbijvaren, zitten wel twintig mensen. Ook die boten komen vooruit, maar langzamer.

Varen tussen de marmeren rotsen door.

Het lijkt me voor de roeiers erg zwaar als de boten zo vol zijn. Maar waar­schijnlijk zijn ze het gewend en hebben er inmiddels de spierkracht voor. Onderweg stoppen we weer bij de rots waar Osho altijd op zat.
We klimmen weer op de rotsen. We gaan er zitten en kijken om ons heen. Osho zat vaak in een kloof in de rotswand boven de rots waar wij nu zitten. Wij kunnen daar niet bij komen. Het is net te steil. Osho schijnt er ook van boven af in gekomen te zijn. Wanneer er weer een boot met toeristen voorbijvaart, roept één van de roeiers ‘Osho!’ Hij weet dus dat Osho daar altijd kwam.

De witte marmeren rots waarop Osho altijd mediteerde.

Meer: De marmeren rotsen in Bhedaghat

Vrij als een vogel

A Bird on the Wing, Zen anekdotes voor het leven van alledag.

Osho heeft heel wat toespraken over Zen en over de Zen meesters gegeven. Er zijn prachtige, door de onvergetelijke schilderes Meera geschilderde boxen, gemaakt met boeken van deze series. Je zou zeggen: het kan niet mooier! En toch ben ik ook gecharmeerd van de uitgave die nu voor me ligt van ‘Bird On The Wing’, Zen Anecdotes for everyday life. Prachtige blauwgrijze veren zijn er afgebeeld die als het ware op de cover van het boek liggen.

Osho begint met te zeggen, wat we van de verhalen kunnen leren. Hij zegt: je kunt de werkelijkheid niet leren kennen door het denken. Maar je kunt haar wel leren kennen door actie. Denken is gewoon een soort van dromen. Maar op het moment dat je tot actie overgaat, ben je deel van de werkelijkheid geworden. Het denken is fragmentarisch en als je handelt, ben je totaal.  
Het is belangrijk om dit te begrijpen als je een zoeker naar de waarheid bent en niet naar iets anders. Religie en filosofie zijn in dit opzicht duidelijk verschillend van elkaar: religie is actie en filosofie is denken. Het ego maakt plannen en wat je ook maar plant, je zult de werkelijkheid mislopen, want de werkelijkheid kun je alleen in spontaniteit tegen komen. Als je alles van tevoren uit denkt, sta je weliswaar klaar, maar je zult de boot toch missen. De realiteit is een eeuwig doorgaande beweging. Niemand weet waar zij naar toe gaat, niemand weet wat er gaat gebeuren. Niemand kan haar voorspellen, omdat zij onvoorspelbaar is.

Er staan een aantal van mijn lievelingsverhalen in dit Zen boek. Dat over de professor die maar door bleef vragen terwijl de Zenmeester zijn kopje overvol goot…..’het kopje is vol’ schreeuwde de professor. ‘Ja,’ zei de Zenmeester, ‘dat van jou ook’.
Ook het volgende verhaal over de twee Zen kloosters met de twee jonge boodschappen-jongens, vind ik heerlijk. Ze waren van elkaar beconcurrerende kloosters. Bij hun ontmoetingen proberen ze elkaars vragen te pareren met geijkte spiritueel getinte antwoorden. Echter één van de twee geeft op een zeker moment een volkomen ‘down to earth’ antwoord en daardoor wordt de ander van zijn stuk gebracht. Het is enorm vermakelijk om deze dialoog te lezen. De spiraal van automatische antwoorden wordt doorbroken.  
Osho geeft aan: ‘En het leven is nu juist als die jongen. Het is alsmaar aan het veranderen. De werkelijkheid is geen onveranderlijk verschijnsel. Je moet aanwezig zijn, spontaan ten opzichte van het leven staan – alleen dan zal de respons ook realiteit hebben.
Als je antwoord van tevoren vaststaat, ben je al dood, dan heb je de boot al gemist. De volgende dag zal aanbreken, maar jij zult er gewoon niet zijn; jij zit nog vast aan de dag van gisteren, die al verleden tijd is.’


Dit verhaal sluit aan bij de titel van het boek, vind ik, ‘A Bird on The Wing’, vrij als een vogel. En zo zijn wij pas echt gelukkig, als we ons als vrije vogels door het leven heen bewegen, want het leven ademt ook vrijheid, het kent geen vaste relaties en vaste patronen.
In dit boek staan verder vragen van sannyasins. Op een van de vragen die over jaloezie gaat, zegt Osho de voor mij treffende woorden: ‘Liefde kan niet jaloers zijn, het is onmogelijk. Zij heeft altijd vertrouwen en als er iets is dat je vertrouwen teniet doet, dan moet je dat accepteren. Er is niets aan te doen, omdat wat je ook doet, je de ander daarmee zult vernietigen. Vertrouwen kan niet geforceerd worden; jaloezie probeert haar te forceren.’

Het boek ‘A Bird on the Wing’ is verkrijgbaar in de Nederlandse boekhandel en tevens als e-book.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

Streven naar vrede

Het boek ’The Search for Peace’ is pas enkele jaren geleden uit het Hindi verteld. Het kwam in 1998 voor het eerst uit in India en was toen getiteld: Trisha Gai Ek Bund Se.
De indringende subtitel van het boek luidt: ‘Whatever development nature can bring about in millions of years, the meditator can achieve swiftly, very quickly.’ 
‘Iedere ontwikkeling die de natuur in miljoenen jaren teweeg kan brengen, kan de mens die mediteert met spoed realiseren, heel snel.’ Osho

 

Vredesbesprekingen, vredesafspraken, vredesbewegingen …Waarom worden er, hoewel er een diep verlangen is naar vrede in de wereld, oorlogen gevoerd?
En waarom lijkt het dat, hoewel zoveel mensen verlangen naar vrede in hun leven, zelfs op persoonlijk niveau vrede een onmogelijkheid is? In deze reeks toespraken legt Osho uit hoe vrede alleen realiteit kan worden wanneer rigide religieuze praktijken en politieke ideologieën worden losgelaten en daarvoor in de plaats een ontwaakt bewustzijn komt. De sleutel tot het vinden van vrede is transformatie, zowel uiterlijk als innerlijk, iedere persoon afzonderlijk en in dit boek geeft Osho aan hoe dit door meditatie bereikt kan worden.

Osho geeft in het kader van de Zoektocht naar Vrede aan:
‘Tumult en vrede zijn geen doel op zich. Het zijn alleen maar tekens, indicatoren.
Een kalme mind geeft aan dat de richting die we opgaan, de richting naar het leven is.
Een bezorgde mind geeft aan dat het pad dat we bewandelen niet het pad is dat we moeten volgen, dat de richting waarin we gaan niet naar onze bestemming leidt – waar we naartoe gaan, is niet waarvoor we geboren zijn om naartoe te gaan.
Onrust en vrede zijn tekens van of ons leven zich in de juiste richting of in de verkeerde richting heeft ontwikkeld. Vrede is niet het doel. Degenen die van vrede hun doel maken, kunnen nooit vrede bereiken. Onrust kan ook niet direct worden geëlimineerd. De persoon die probeert de onrust te stoppen, wordt nog veel onrustiger. Onrust is een indicator dat het leven zich verplaatst in een richting waar het niet voor bedoeld is; vrede vertelt ons dat we op weg zijn naar de tempel die het ultieme doel van het leven is. ‘
Doorgaande groei in meditatie en daarmee groei in bewustzijn dienen onze prioriteit te hebben. Die leveren ons de alertheid om vast te stellen of we ons in een richting ontwikkelen waarvoor het leven bedoeld is. 

Het boek ’The Search for Peace’ is in de Nederlandse boekhandel te bestellen.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

Een spiritueel incorrecte mysticus

Autobiography of a Spiritually Incorrect Mystic
‘Ik ben op een bepaalde manier heel vreemd omdat je me niet kunt in een categorie kunt onder brengen. Er zijn drie categorieën: theist, atheist en agnosticus. Er is geen vierde categorie en ik behoor tot de vierde, de categorie zonder naam. Ik heb gekeken, gezocht. Ik heb inderdaad God niet gevonden, maar ik heb iets gevonden dat van veel grotere betekenis is: het goddelijke.’
Osho

In deze Engelstalige biografie staat het een en ander over Osho’s levensloop, waarbij alles dus door hem zelf verteld wordt, maar vooral ook veel over zijn levenswerk: de geboorte van de Nieuwe Mens. Osho is vaak gedwarsboomd bij zijn levenswerk. Je kunt dan ook lezen welke negativiteit en beschuldigingen hem ten deel zijn gevallen. Verder is er in dit boek een katern opgenomen met heel mooie foto’s van Osho, foto’s uit de verschillende periodes van zijn meester-zijn. 

Er is Osho tijdens zijn leven talloze keren gevraagd om zijn Autobiography te schrijven. En dan begon hij te lachen en zei: Wat heb ik te vertellen? Een halve pagina is genoeg om op te nemen wat ik te melden heb. In Osho’s boek ‘Glimpses of a Golden Childhood’  heeft hij terwijl hij onder behandeling van zijn tandarts Devageet was, veel verteld over zijn jeugd en de streken die hij uithaalde. Een echte biografie is er tijdens zijn ‘bezoek aan de aarde’ nooit gekomen, precies zoals hij dat zelf te kennen had gegeven. Hij vond ten slotte dat er niet meer dan een halve bladzijde aan vermeldenswaardigs was over zijn leven en om dat nu een autobiografie te noemen…
Maar daarnaast noemde hij het volgende belangrijke aspect, namelijk, dat zijn autobiografie zich vanzelf zou manifesteren. Hij gaf aan, dat zijn levensloop terug te vinden zou zijn in de getransformeerde levens van vele duizenden sannyasins.

Maar sannyasins vinden hun meester Osho té bijzonder om deze zonder autobiografie te laten. Echter, hoe een autobiografie neer te zetten die recht doet aan de Oceaan die Osho is? Controverses zijn een wezenlijk onderdeel van Osho’s werk. Je kunt dus niet zomaar zijn visie weergeven, omdat er geen eenduidige visie van Osho is. Door zich tegenstrijdig te uiten, gooit Osho ons terug op ons zelf en daagt hij ons uit om bij onszelf naar binnen te gaan en daar de waarheid te zoeken.
Zijn wezenlijke boodschap is: mediteer! Maar omdat wij hardleers zijn en vaak denken het wel ‘zonder’ te kunnen, herhaalt hij deze boodschap telkens weer en op talloze verschillende manieren.
Er is tien jaar na het vertrek van Osho uit zijn lichaam, halverwege het jaar 2000, dus toch een autobiografie verschenen. Het boek heet: Autobiography of a Spiritually Incorrect Mystic. Een prachtige en zeer toepasselijke titel is het als je naar Osho’s tegenstrijdige uitspraken kijkt. Deze Autobiography is het resultaat van het afluisteren en bekijken van videotapes met Osho’s woorden die al met al vijfduizend uur in beslag hebben genomen.

Het boek Autobiography bevat unieke foto’s van Osho en zijn werk.
Het boek is in Nederland te bestellen.

Boekbespreking van Donna van der Steeg.

De symboliek van de tempels in Khajuraho

In deel 9 van het boek ‘DE ONWETENDHEID VOORBIJ – Een meditatiereis door Osho’s India’ vertelt de gids Swami Ganga diepgaand en boeiend over de achtergronden van de tempels in Khajuraho en over tantra. Van zijn verhaal is een woordelijk verslag in het boek opgenomen. Het heeft er een prominente plaats in.
In dit deel legt hij de betekenis van de buitenkant van de tempels uit.

 
Onze theepauze op deze ochtend is voorbij en we wandelen met Ganga naar de Jagadambi tempel.

Khajuraho: Jagadambi tempel 

Er is veel te vertellen over de vorm van deze tempel. Ganga legt ons de sym­boliek ervan uit:
De vorm van de tempel drukt uit dat God binnen in ons zit. We kijken altijd buiten onszelf omdat we zijn aanwezigheid niet kunnen voelen. Dat komt door de problemen die we hebben met onze begeerte, verlangens, verlei­dingen, hebzucht en gehechtheden. Die liggen als lagen van onwetend­heid om ons heen, net als de ringen van een ui. We moeten de problemen oplossen, de ui afpellen om bij onze kern, het Niets, te komen. De toren­tjes op de tempel symboliseren de problemen. Beneden zie je er veel, bo­ven veel minder. Helemaal aan de top zijn ze verdwenen. Dan heb je je onwetendheid losgelaten en heb je een ontmoeting met je Zelf. Dit is de hele symboliek van de vorm van de tempel. Het betekent dat je jezelf moet ontmoeten. Het is geen God buiten je. De God is binnen in je.
De Jagadambi tempel en ook de andere tempels weerspiegelen het universum. Jij bent ook het hele universum. Iedereen is het universum, omdat ons lichaam ook is gemaakt van water, lucht, aarde, en vuur en van de ruimte die we de ziel noemen. Na de dood gaat water weer samen met water, vuur met vuur, lucht met lucht, aarde met aarde en ruimte met ruimte. De les van deze vorm is dat God binnen in je zit. Het is niet buiten je. Het is niet een ding buiten je. Het zit in je. Iedereen draagt zijn eigen God in zich.

Meer: De symboliek van de tempels in Khajuraho