Vrienden van Osho

Meera Hashimoto

De Japanse kunstenares en kunsttherapeute Meera Hashimoto (1947-2017) wijdde haar hele leven aan schilderen en begeleidde meer dan 40 jaar lang anderen bij het ontdekken van hun eigen verborgen creativiteit en innerlijke bron van vreugde en speelsheid. 


Zij werd geboren in een afgelegen vissersdorp in de provincie Ishikawa in Japan. Haar moeder was een Haiku dichteres en haar vader bespeelde de Japanse Shakuhachi fluit. Van jongs af aan schilderde ze en won ze vele prijzen op school. Haar leraren prezen haar natuurlijke talent voor het vinden van esthetische kleurencombinaties, maar ze vond zichzelf vooral goed in tekenen. Op 19-jarige leeftijd slaagde zij voor het toelatingsexamen en begon van 1966-1969 te studeren aan de beroemde Musahino kunstuniversiteit in Tokio. Daar studeerde zij westerse en oude Japanse kunst en had vele invloedrijke en excentrieke leraren, die haar steunden om in contact te komen met haar innerlijke creatieve impuls in plaats van zich al te veel bezig te houden met techniek en vorm. Haar specialisatie was Westerse olieverfschilderkunst en na het voltooien van haar studie had zij een sterke drang om enkele van de grote meesterwerken van de Europese kunst te zien. 

Meer: Meera Hashimoto

https://www.meera-art-foundation.com/ 

Lintjesregen

Op 26 april was oud-journalist van dagblad De Telegraaf Henk van der Meyden (84) een van de 3026 landgenoten die in 2022 koninklijk werd onderscheiden. Hij werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau vanwege zijn inzet voor de cultuur, door niet alleen te schríjven over bekende figuren uit de showwereld maar ook door internationale sterren naar Nederland te halen voor grote theater- en circusvoorstellingen.
Zie: Oud-hoofdredacteur benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau
Henk van de Meyden had al in de jaren zeventig een eigen paginagrote en veelgelezen rubriek in de krant: Privé. Later richtte hij onder dezelfde naam een weekblad op, dat ook een groot succes werd.

   
Burgemeester Jan van Zaanen en Henk van der Meyden Ⓒ ANP/HH

In de jaren dat Henk van de Meyden actief was manifesteerde zich in Nederland de Bhagwan beweging. Het merendeel van de ‘weldenkende’ pers, met name de linkerflank daarvan, moest in het algemeen weinig van Osho hebben. Zijn naam werd vaak verkeerd gespeld als Baghwan, een slordigheid die ook kan worden gezien als een teken van minachting en onwil om zich in het fenomeen werkelijk te verdiepen. Deze antipathie werd nog aangewakkerd na de val van Rajneeshpuram en Osho’s uitwijzing uit de Verenigde Staten in november 1985.
Ook bij De Telegraaf keken sommige medewerkers behoorlijk negatief tegen Osho aan. Zo niet Henk van der Meyden en enkele van zijn andere collega’s. Weliswaar bediende ook hij zich van hetzelfde woordgebruik waar men zo zijn bedenkingen tegen kan hebben, maar bij hem werd het nooit vilein. Hij sprak van ‘de’ Bhagwan, een ‘superster van de sektes’, etc.

Opvallend is de terugkerende aandacht in de Privé-rubrieken voor het wel en wee van Ramses Shaffy, voor wie Henk van der Meyden duidelijk een soft spot bezat. Ramses kreeg bijvoorbeeld in 1981 en 1986 alle ruimte om de liefde voor zijn meester voor alle destijds 700.000 Telegraaflezers uit te dragen. Wat best bijzonder was. Ook besteedde Henk van der Meyden in 1978 begripvol aandacht aan Jan Foudraine, toen deze na een eerste bezoek aan Poona als kersverse sannyasin naar Nederland terugkeerde. In 1988 verscheen in de Privé-rubriek een mooi interview van Henk van der Meyden met Ma Prem Hasya, van wie hij duidelijk zeer gecharmeerd was. Ook Hasya kreeg alle ruimte om haar verhaal over Osho te doen.
Zie: Interview met Hasya 1988

In 1989 besteedde een collega van Henk van der Meyden, Angelo Vergeer, uitgebreid aandacht aan de thalliumvergiftiging van Osho, waar andere kranten dit negeerden of wegwuifden. Maar bij Vergeer is het een en al cynisme wat de klok slaat.
Wie de stukken van Henk van der Meyden uit die jaren terugleest moet wel concluderen dat hij dieper zag wat de betekenis van Osho was dan veel (maar niet alle) collega’s van zijn eigen concern en van andere kranten. Jegens de sannyasins die in zijn Privé-rubriek voor het voetlicht kwamen toonde hij een hoffelijkheid die elders in de journalistiek vaak werd gemist. Het is een eigenschap die een ridder eigen is. En dat is door de koning nu ook erkend.

Voor wie meer wil lezen over Osho in de Nederlandse pers, raadplege Delpher » Ruim 130 miljoen pagina’s uit Nederlandse kranten, boeken en tijdschriften.

Sw. Anand Frank  

Arupo in Poona deel 2

Met een schreeuw val ik op de grond, ik ben gestruikeld over een kiezelsteentje midden op de weg. Mijn billen doen het meeste pijn en voorzichtig tast ik mijn achterwerk af. Gelukkig geen bloed! Ik bedenk dat het idioot is om op het midden van de dag onder een bloedhete zon te gaan hardlopen!
Poonam had met nadruk gezegd: ‘Ren 10 minuten zo hard als je kunt, maar dan achterstevoren.’
Tja, en als gehoorzaam groepslid doe je dat dan. En dan ga je op je gezicht, wanneer je niet kunt zien waar je loopt!
‘Een vertrouwensoefening,’ roept ze ons nog na. Eerst een uur wandelen en daarna de laatste 10 minuten steeds harder lopen, maar dan achterstevoren. In het begin gaat dat hardlopen nog wel. Ik kijk vaak naar voren om het tegemoetkomende verkeer in de gaten te houden: toeterende riksja’s, heilige koeien en gillende brommers en wat zich allemaal vertoont in deze buitenwijk van het park.

Maar na een paar minuten denk ik dat ik het mezelf wel erg gemakkelijk maak. Dat is vast niet de bedoeling van deze gestructureerde groep, die de prachtige naam Satori draagt (betekent zowel begrijpen als verlichten).
Ik besluit ‘all the way’ te gaan en het dus maar te vertrouwen. Met bovengenoemde gevolgen.
Deze val geeft me geen Satorigevoel. Integendeel. Langzaam sta ik op en sla het stof af van mijn oranje jurk. Ik wandel terug naar onze groepsruimte, die even buiten de ashram ligt. Verderop kom ik Saraswati tegen, één van de leukste vrouwen van de groep. Samen overtreden we spontaan de belangrijkste regel die Poonam bij het begin van de groep heeft opgelegd: de hele week geen contact met elkaar, niet fysiek, niet verbaal.Niets!
‘It is so easy to miss Osho!’ zegt ze er die week wel 100 keer bij, met haar Oxford accent.
Bijna hongerig wisselen we onze loopervaringen uit en ik vertel over mijn val en laat haar de krassen op mijn billen zien. Ze staat stil, gaat door de knieën en kust voorzichtig mijn bovenste kras.
‘Waauuw,’ kan ik alleen maar uitbrengen.
Zwijgend lopen we terug naar de groepsruimte.

De Satori groep is een gevreesde uitkomst op de vraag aan Osho welke groepen je moet doen, wanneer je voor het eerst in Poona komt. Zijn andere groepen vol contact, plezier en mogelijkheden om je te uiten, de Satori groep is rigide, streng en zoals al eerder genoemd contactloos en Poonam is onze opperheks.
Vanaf ‘s morgens 8 uur tot ‘s avonds 10 uur zit je in tweetallen tegenover elkaar en vraag je om de 5 minuten aan elkaar: ‘Vertel me wie je bent.’
Na een half uur wissel je van partner. Dit alles afgewisseld met actieve meditaties en een wandeling naar de ashram voor de dagelijkse lezing van Bhagwan. Helaas spreekt hij deze maand in het Hindi, dus veel versta ik er niet van. Des te lekkerder slaap ik op de koude, granieten vloer.

 ‘Tell me who you are’

Wat gebeurt er wanneer je urenlang tegenover verschillende mensen zit en je vertelt aan de ander wie je bent? Het voelt alsof je een ui bent die langzamerhand zijn schillen aflegt. Na een tweetal dagen kom je erachter dat de rollen die je jezelf toedicht, dat je dat allemaal niet bent. Je bent niet de man, de vader, de minnaar of de leraar. Je bent het even of iets langer, maar wanneer de ui gepeld is, dan houden die identificaties weer op.
Maar wie ben je dan wel?

Eén keer per dag word je gevraagd in een apart kamertje te komen en dan krijg je een overhoring. Blijkbaar zijn er ook goede antwoorden want na vier dagen zijn er deelnemers met een nieuwe vraag, n.l. ‘Vertel me wat je bent’ i.p.v. ‘Vertel me wie je bent.’
Om gek van te worden!
Ik betreed het nieuwe gebied van de irrationele antwoorden. Tijdens mijn privesessie met Poonam op de 5e dag ligt mijn antwoord klip en klaar voor me. Trillend vertel ik het haar. Ik ben vrij, ik ben heel en ik ben oneindig.
Tot mijn stomme verbazing begint zij te huilen en zo zitten we gedurende enkele minuten bij elkaar, samen huilend. Ik begrijp er niets van, terwijl ik het allemaal goed doorheb.

De laatste twee dagen brengen we in helderheid door. Er zijn intensieve contacten die zonder woorden tot stand komen.
Ik ervaar een lemniscaat die zijn kruispunt bij mijn navel heeft en ik voel warme stromen van energie in en uit mijn buik komen, mij vertellend: zo binnen, zo buiten!
Ik zie kleurige stromen door de ruimte glanzen, woorden zijn niet nodig of schieten te kort. Ik begrijp dingen die ik nu niet meer na kan vertellen.

Hans de Rijke

Dit is het tweede deel van Arupo in Poona. Zie ook: Arupo in Poona deel 1.

Arupo in Poona deel 1

Langzaam word ik wakker. Ik lig op een koude granieten vloer. Ondanks die vloer heb ik zeker een half uur geslapen. Het ‘enough for today’ heeft geklonken. Terwijl de krekels om mij heen tsjilpen, staan de mensen om mij heen op en begeven zich langzaam naar de uitgang van het Boeddha auditorium. Buiten de kleine poort liggen honderden slippers en sandalen en begint de dagelijkse zoektocht naar mijn onderdanen. Het is een wonder dat ik mijn eigen schoenen altijd weer terugvind.

Ik loop nu twee weken op deze plek rond en langzaam begin ik me thuis te voelen in deze mengelmoes van oranje gelukszoekers. Nadat ik de eerste 14 dagen heb doorgebracht met iedere dag vijf actieve meditaties, begint vandaag mijn eerste therapiegroep, die mij is toegewezen door de Nederlandse secretaresse van de guru. ‘Ga maar eerst de Tantra groep doen en na de Awareness groep ben je wel toe aan de Satori,’ heeft ze me glimlachend verteld met haar Wassenaarse accent.

   Arup (Garimo) en Laxmi

Ik ben heel benieuwd wat deze Tantra groep mij gaat brengen. Onder het genot van een kopje chai, in het koffiehuis van de ashram, gaan mijn gedachten terug naar de Scheveningse huiskamer waar ik drie jaar eerder mijn eerste dynamische meditatie deed. Mediteren is voor mij stil zitten en naar je gedachten kijken, maar deze manier van mediteren gaat de hele andere kant op. De ‘Dynamic’ bestaat uit vijf stukken waarin je achtereenvolgens op je hielen springt, ritmisch ‘Hoe’roept, uit je bol gaat door ‘like a madman’ te gillen en schreeuwen, je als een standbeeld stil staat om tenslotte de meditatie af te ronden met een rustig dansje. En dat alles begeleid door bijpassende muziek. 
Wie heeft dit in godsnaam bedacht?

   Veeresh en Sudha
In het jaar 1975 kom ik in de persoon van Swami Anand Veeresh, ‘mijn eerste sannyasin,’ tegen. In de loop der jaren druppelen steeds meer oranje geklede volgelingen van Bhagwan Shree Rajneesh de verslavingszorg, waar ik werkzaam ben, binnen.
Langzamerhand leer ik Bhagwan kennen. Ik hoor hem spreken in zijn steenkoolengels op cassettebandjes vol wijsheden en grappen en ik breng uren door bij boekhandel Ulysses die achterin de winkel een paar boeken van deze Indiase meester heeft liggen.
De vlam slaat in de pan na een cursus persoonlijke ontwikkeling waaraan ik meedoe vanuit mijn werk in de verslavingszorg. Ik stap aan boord van de ‘Hare Windmill Express’, een cursus die 9 maanden duurt en na afloop daarvan moet ik bij mezelf vaststellen dat ik verliefd ben geworden op deze man. Het klinkt raar, maar ik wil aan zijn voeten zitten, zijn woorden indrinken en hem volgen, al was het naar het einde van de wereld.
Het duurt nog anderhalf jaar voordat ik een retourtje Bombay in mijn zak heb. En nu zit ik daar, eindelijk, genietend van mijn kopje slappe koffie in een groot park in een buitenwijk van de Indiase miljoenenstad Poona (Pune).

   Arupo en Osho
Het begrip tantra is gekoppeld aan sexualiteit in al zijn vormen en het verbaast me dan ook niet dat we bij de ingang van de groepsruimte worden verzocht om ons te ontdoen van al onze kleren. Zo zitten we in een kring elkaar nieuwsgierig te bekijken.De groep wordt geleid door Ma Yoga Sudha, een vrolijke flapuit. Al mijn fantasieën over ‘tantra’ worden in de loop van die week bewaarheid.We zijn wilde beesten, slome masseurs en spelende kinderen. Het zijn drie dagen van frustraties opruimen en veel plezier maken.

Hans de Rijke

Voetbal buitenbeentjes

De sport heeft de spiritualiteit ontdekt. Tennisser Novak Djokovic mediteert. Joris Linssen interviewde voor de serie ‘Met Boeddha in de polder’ voetbaltrainer Gertjan Verbeek die na elke wedstrijd met het elftal van Almere City de yogamat opzocht. Maar in de jaren tachtig waren er al twee voetbaltrainers in Nederland, buitenbeentjes die inspiratie vonden bij Osho en sannyasin werden. Mensen met een ongewone kijk op het mooie spelletje: Hans Croon (Swami Shunyam Avyakul) en Atte Bouma (Swami Chetan Atte). 

   Hans Croon en Atte Bouma

Het literaire voetbalmagazine ‘Hard Gras’ publiceerde in 2010 een interview met beide trainers. Hans Croon trainde verschillende clubs in Nederland en België, waaronder DWS, Volendam en Lierse SK, en won met Anderlecht in 1976 de Europa Cup 2 met spelers als Rob Rensenbrink en Peter Ressel. Hij liet spelers als Dick van Dijk en de Belgische internationals Jan Ceulemans en Frankie Vercauteren debuteren en werkte met voetbaliconen als Jan Boskamp, Arie Haan en Jantje Peters.

Atte Bouma zag in 1966 zijn veelbelovende betaald voetbalcarrière als jonge speler bij Heerenveen gefnuikt door een ernstig ongeluk toen hij op de fiets door een auto werd aangereden. Hij lag enige tijd onder water in een sloot, had een bijna-doodervaring en verkeerde weken in coma. Omdat voetballen niet meer kon, ging hij in 1969 als assistent trainer aan de slag bij Heerenveen en werd na 4 jaar bij Cambuur de jongste oefenmeester in het betaalde voetbal ooit. Hij baarde opzien met zijn werkwijze en succes in de eerste divisie, leek rijp voor het hoogste niveau maar kon zich niet vinden in het voetbalwereldje van ‘connecties en corruptie’. Hij werkte vervolgens bij veel kleine en grote amateurclubs zoals Rijnsburgse Boys, Emmen en Drachten.

Atte Bouma en Hans Croon vonden elkaar als ‘soul mates’ toen de twee sannyasins in 1985 gezamenlijk een interview gaven en plannen maakten om samen iets bij een club te gaan doen. Helaas overleed Hans Croon door een auto ongeluk 3 dagen later.

Een bijzonder interview: Hard Gras nr 75

Osho Zomer Festival

In de zomer organiseren Nirad en Jagran in Nieuw Scheemda (Groningen) samen met de Vrienden van Osho een festival in de tuin van de White Cloud ashram.
Thema: ‘Love Is The Fire’.
21-22 aug. (Volle maan om 14.02).

Er worden meerdere activiteiten parallel aangeboden.
• Workshops:
Tarot, Introductie Healing into Consciousness, Biodanza , A Taste of Bardo, Het Heilige Huwelijk, Ode aan Meera (schilderworkshop), Overgave en Verbinding, Vuursharing, Luciaanse Yoga, Je eigen wijze weg, Speelse Relaties.
• Meditaties: 
Kundalini, Osho evening meeting, Talking to the body, Sunrise of the Soul, Heart meditatie, Osho Nataraj, Social meditation (Veeresh) door een Humaniversity-team, Vollemaan-meditatiewandeling, Latihan/Mahamudra meditatie, Heart Chakra meditatie, No Mind meditatie.
• Één-op-één-tjes: 
EFT (Emotional Freedom Techniques), Tarot – sessies, Mandala-tekenen, Kaartlezing ‘Human Design’, Sermons in  Stones – schilderen.
• Diversen: 
Live muziek, Verloting, Osho Really Seriously, Osho boekentafel, Continu Osho-lezingen.

Voor meer informatie en aanmelding: Osho Zomer Festival

Ik leg mijn hart in mijn handen, deel 2

Wilko Iedema is al ruim dertig jaar Rebalancer; een ware meester in het vak.
Een magiër, volgens sommigen, met een krachtig genezend veld om hem heen.
Hier vertelt hij hoe hij werkt, wat Rebalancing voor hem is, en waar zijn bezieling vandaan komt.

   Devakirti Wilko Iedema

Ademhaling is belangrijk.
Wat mij is opgevallen door de jaren heen is dat elk gevoel, elke storende gedachte, elke emotie, een eigen adempatroon heeft. Bij angst houden we onze adem in. Bij boosheid die niet mag, zetten we de adem vast.
We leren mensen dat ze bewust kunnen ademen, en wat het effect daarvan is. Onze gedachten kunnen we niet beïnvloeden, die doen zichzelf. Onze emoties kunnen we niet aansturen, daar hebben we geen controle over. De ademhaling voegt zich naar die innerlijke bewegingen, en die kunnen we wel beïnvloeden. Je kunt je bewust worden dat je je adem vast zet en tegen jezelf zeggen: adem eens diep in en uit. Wat gebeurt er dan? Als je je er bewust van bent, heb je een keuze. Bijvoorbeeld om de angst er te laten zijn – met adem ga je die angst misschien meer voelen, maar je voelt ook dat je nog steeds stevig op de grond staat. Als we bewust en diep ademen met een gevoel, dan vindt dat gevoel plaats in het lichaam en dat doorbreekt de identificatie ermee. Je voelt dat je een lichaam hebt, een stevig systeem, en dan ben je niet meer gevangen in de emotie. De emotie is er, maar met een diepe zucht voel je jezelf toch ook zitten. Dan komt er een soort distantie.

Meer: Ik leg mijn hart in mijn handen, deel 2

Mijn spirituele levenswijze heeft mijn veroudering vertraagd

In het tijdschrift De Optimist is een interview verschenen met Prem Abhay, een vaste medewerker aan onze website.

Rond 1980 ontdekte ik Osho door zijn boek ‘Zoeken naar de stier’. Ik leefde destijds intellectueel en verstandelijk. Tegelijkertijd raakten de schrijnende tegenstellingen – niet alleen wereldwijd, maar ook in mijn directe omgeving – mij diep. Alsof de mens was blijven steken in het eigen ik. Noch de psychologie, filosofie en theologie boden in mijn ogen inzichten of ervaringen waarmee de mens zich kon verheffen om die tegenstellingen te overstijgen.

Osho liet mij zien dat wij het hogere menselijke in ons dragen en dat wij dat niet buiten onszelf moeten zoeken. Het werd ineens helder. Mijn vermogen om met mensen om te gaan, zou versterken als ik mij bewust zou worden van mijn innerlijke essentie. Ook nu emotioneert mij dat nog altijd, die openbaring van een verlichte mysticus die tot een hoger bewustzijn was gekomen. Liefde en compassie met mensen, met het leven, was zijn grote kracht. Deze kracht heb ik vele malen gevoeld in de jaren dat ik zijn boeken vertaalde.

   Prem Abhay

Eind jaren tachtig begon ik vol overgave met meditatie, aan mijn weg naar binnen, naar de bewustwording van lichaam en geest, hart en ziel. Daarna ben ik regelmatig naar het Osho International Meditation Resort in Poona, India, geweest. Dat was voor mij een wereld van vrije, individuele mensen die samenkwamen in een energetische sfeer van gelijkgestemdheid. Er waren dagelijks meditaties, dans, feest, meditatieve sessies en sportactiviteiten. Ook in Nederland mediteerde ik regelmatig en nam ik deel aan meditatieweekenden. In 1995 nam ik sannyas, mijn besluit om de weg van innerlijke groei onvoorwaardelijk en onbevooroordeeld verder te vervolgen.

Mijn mind, die zee van gedachtespinsels, verlangens en verwachtingen, is nu aardig in balans met mijn lichaam. Het hier-en-nu in gewaarzijn is een ankerpunt in mijn leven. En de weg naar het hart bracht mij gevoelens van liefde en compassie met mezelf, met mensen, het leven en de natuur. Dit bewustzijn stimuleerde mijn creativiteit en ik begon te schilderen, trommelen, zingen en dansen en ook meer te bewegen, fietsen, schaatsen en hardlopen. Het gaat om innerlijk plezier en niet om prestatie. Mijn spirituele, vitale en gezonde levenswijze heeft mijn veroudering vertraagd. Ik geniet dagelijks van het leven.

Prem Abhay Doeven, Wijk bij Duurstede.  

Via de gevangenis en het klooster naar Osho

Wat doe je als je een lange gevangenisstraf moet uitzitten en geen uitweg meer ziet?
Je loopt ter plekke naar de bibliotheek en vindt de weg naar Osho.

Dat overkwam Glenn Salvesen in het begin van deze eeuw. Als jeugdige delinquent ging hij ten einde raad snuffelen in de gevangenisbibliotheek en vond daar een boek van Jan Foudraine: ‘De man die uit zijn hersenen zakte.’ Daarin ontdekte hij de waarde van Osho’s meditaties en dat bracht hem bij Ojas. 
Het werd een inspirerende en intense vriendschap en het verlangen bij Glenn groeide om sannyasin te worden. Geen gemakkelijke opgave in een gevangenis, maar het lukte en eenmaal uit de gevangenis ging Glenn zich verder ontplooien en werkt nu o.a. als ademcoach. 

 Glenn, Ojas en John

De vriendschap met Ojas is gebleven en dat was voor John Buijsman een aanleiding om hen beiden te interviewen. Wat John vooral interesseerde was de impact van Osho op hun beider levens die zo totaal verschillend waren. Ojas die lange tijd in een Franciscaans klooster geleefd heeft en Glenn die de gevangenis van binnenuit meemaakte. Zijn er overeenkomsten? Hoe vonden zij elkaar? En wat heeft Osho en diens meditaties in hun levens betekend? 
Het is een gesprek geworden waarin veel gelachen wordt en veel inzichten in het leven met elkaar gedeeld kunnen worden. Een uur lang zijn twee mensen aan het woord die op hun spirituele zoektocht elkaars maatjes zijn geworden en daar nog veel inspiratie uit putten. 

Rectificatie van het voorproefje

In tegenstelling tot wat er in de nieuwsbrief heeft gestaan over het voorproefje van de cursus en de opleiding van ‘Praten met je BodyMind’: deze vindt plaats op donderdag 29 april om half 8 ‘s ochtends en niet om half 8 ‘s avonds.


De begeleider opleiding: OSHO® jezelf de vergeten taal helpen herinneren van het praten met je bodymind met Garimo Ackermann is een 7-daagse online opleiding voor vrouwen. 1-7 mei. € 350. 
Iedere dag van 7.30-8.30 en 9.30-12.30. Voertaal: Nederlands. 
Aan het cursusgedeelte, iedere dag van 7.30-8.30, kunnen ook mannen meedoen.
1-7 mei.  € 75.
Op donderdag 29 april om 7.30: Gratis voorproefje van 45 minuten.

Om je aan te melden moet je -als je dat nog niet gedaan hebt- eerst even jezelf registreren: Osho International Online.
Daarna kun je boeken voor de het gratis voorproefje, de opleiding en de cursus DUTCH OSHO Reminding Yourself of the Forgotten Language of Talking to Your BodyMind™

Meer: Opleidingen.