1001 verhalen

Diepte van begrip

Wat is diepte van begrip? Diepte van begrip is als je in andermans schoenen kunt staan, als je door de ogen van een ander kunt kijken, als je met de handen van een ander kunt voelen, als je in het wezen van de ander kunt staan, in het centrum van de ander en van hem uit kunt kijken – hoe hij voelt, wat hij voelt, wat hij zegt.

Een weetal is altijd blind, zit altijd te argumenteren. Hij heeft altijd gelijk en de ander heeft altijd ongelijk. Hij discussieert altijd, je gaat walgen van zijn discussies. Hij is altijd arrogant en altijd in de verdediging. Hij kan nergens begrip voor opbrengen. Hij zal wat je ook zegt ontkennen, hij zal nee zeggen omdat hij weet dat er macht schuilt in nee.

Onthoud dit: iemand die de kracht van ja zeggen niet geleerd heeft is nog niet wijs. Hij blijft nee zeggen omdat hij zich machtig voelt altijd als hij nee zegt. Heb je het al eens gevoeld? Je voelt je je machtig als je gewoon nee zegt. Als je ja zegt voelt dat als een overgave.  ‘Ja’ wordt moeilijk en daarom blijf je maar iedereen tegenspreken die iets zegt. Je hebt altijd gelijk. Hoe is dat nou mogelijk?

Heel deze wereld, zoveel vormen van bewustzijn, zoveel manieren om tegen het leven aan te kijken… iedereen zou ongelijk hebben, alleen jíj hebt gelijk? Dat lijkt wel een heel erge arrogante en gewelddadige kijk op de dingen. Een verstandig mens begrijpt wel dat iedereen op de een of andere manier gelijk moet hebben.


Op een goede dag werd een soefi mysticus tot kazi benoemd, hij werd tot rechter benoemd. Hij was een wijs man, een man van begrip, wat Lao Tse van diep begrip noemt. Hij kreeg zijn eerste zaak. De eerste partij gaf zijn betoog. Hij luisterde aandachtig en zei toen: ‘Gelijk, absoluut gelijk.’

De griffier van het gerechtshof maakte zich zorgen omdat hij de andere partij nog niet had aangehoord en hoe kan een rechter nou zoiets zeggen als hij de andere partij nog niet gehoord heeft? Daarom boog hij zich naar voren en fluisterde hem in het oor: ‘Ik denk dat u de gang van zaken in het gerechtshof niet kent. Zoiets moet u niet zeggen omdat het een oordeel is, de zaak is gesloten. Terwijl u de andere partij nog niet heeft gehoord!  Hoe kunt u nou tegen de ene partij zeggen dat ze gelijk hebben?’
De rechter zei: ‘U heeft gelijk. Laat me de andere partij aanhoren.’

Hij hoorde de andere partij aan, luisterde aandachtig en zei toen: ‘Gelijk, absoluut gelijk.’
Nu dacht de griffier, die man is gek. Hoe konden ze allebei gelijk hebben? Hij boog zich weer voorover en zei: ‘Wat doet u nu? Bent u soms dronken of bent u gek? Hoe kunnen ze nu allebei gelijk hebben?’
De rechter zei: ‘Natuurlijk hebt u gelijk. Hoe kunnen ze nu allebei gelijk hebben?’

Dit is nou een mens van diep begrip, voor wie iedereen gelijk heeft, want hij kan tot in het diepste van jouw wezen doordringen en jouw gezichtspunt ook zien. Hij zit niet gevangen in zijn eigen gezichtspunt, in zijn eigen filosofie, in zijn eigen doctrine. In feite heeft hij die helemaal niet. Hij is een open fenomeen. Hij kan in je komen en door jou heen kijken en zien waarom, waarom jij erop aandringt. Hij kan voelen waarom jij het gevoel hebt dat je gelijk hebt.

Maar zo iemand zal dan een mysterie zijn. Of je zegt dat hij gek is of je zegt dat hij een wijze is die boven de wereld staat en er niets mee te maken heeft om zich met ons leven te bemoeien.
 
Osho, Tao: The Three Treasures, Talks on Fragments from Lao Tzu’s Tao Te Ching,Vol. 1 # 9.
 
Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.   
Image by Muzaffer Karademir from Pixabay.

Vorige verhalen


De engel en de Baul

 


Het viooltje staat als nieuw fris te bloeien!

 


De schaar en de naald

 


Liefde is de essentie

 


De nutteloze boom (vervolg)

De engel en de Baul

Geweldig veel liefde voor het leven,
geweldig veel liefde voor deze aarde,
geweldig veel liefde voor al wat bestaat.

 
Ik heb eens horen vertellen… Op een goede dag kwam er een engel naar de aarde om de mens en zijn wereld te bekijken, want hij had al zoveel verhalen gehoord over de pracht van de mens dat hij zijn nieuwsgierigheid niet meer kon bedwingen.
Hij werd overweldigd door de schoonheid van de wereld: de bergtoppen in de zon en donkere bossen, de gierende winden en de kronkelende, regenboogkleurige valleien, de aarde door de dauw gekust, de krachtige geur van de aarde, de dieren, woeste en tamme. Overal was er zoveel schoonheid.


Maar de engel was vol ontzag toen hij de mens zag, want hij hoorde de muziek van het hart van de mens en het lied van de ziel van de mens. Hij werd tot over zijn oren verliefd op het mysterie van de mens. Het werd donker, maar hij bleef nog even hangen. De mens en zijn wereld hadden de engel zo bewogen dat hij aarzelde om weer te vertrekken. Maar uiteindelijk moest hij wel, zijn tijd was om, met tranen in zijn ogen gaan. Hij was zo omringd, verrijkt door dit avontuur op aarde, door deze ervaring, dat hij, voordat hij terugging naar zijn eigen wereld, een paar van ons op weg wilde helpen, gewoon uit pure blijdschap.
Hij keek eens rond, zag vier mensen samen wandelen. Hij ging naar ze toe en zei: ‘Ik ben gekomen om jullie allemaal een wens te laten doen.’ Door een gelukkig toeval waren het alle vier aspiranten op het spirituele pad.

De eerste nam het woord: ‘Onafgebroken ben ik op zoek geweest naar verre goddelijke waarheid, alleen maar strijd, strijd, strijd. Geef me spirituele vrede!’
‘Maar strijd is een van de vreugden van het leven,’ zei de engel, die de wens van de eerste zoeker niet begreep.
‘Ik zou graag vrede willen hebben,’ bleef de man aandringen.
Omdat dit zijn wens was veranderde de engel de jongeman in een koe die tevreden op het gras van een verafgelegen weide zat te kauwen.

Een beetje verstoord wendde de engel zich tot de andere aspirant.
‘God is zuiver maar ik niet,’ zei de ander. ‘Verlos me alstublieft van alle onzuiverheden, van passies, emoties, verlangens.’
‘Zijn die niet de bron zelf van het leven?’ vroeg de engel.
‘Maar ik wil het leven niet, ik wil zuiverheid!’ bleef de tweede man aandringen.
Toen sloot hij zijn ogen en wachtte op zijn transformatie. In een oogwenk was hij verdwenen en in een verre tempel verscheen er een marmeren beeld met zijn gelijkenis.

Toen zei de derde: ‘Maak mij volmaakt, ik neem gewoon geen genoegen met minder.’
Hij verdween maar verscheen nergens anders, want op de aarde is er niets volmaakt of kan dat ook zijn.

De engel wendde zich tot de vierde: ‘En wat is jouw wens?’
‘Ik heb geen wens,’ antwoordde deze gelukkige man.
‘Helemaal geen wens?’
‘Nee. Alleen om mens te zijn, volledig mens en levend.’

Er begon zich binnenin de engel weer een bijna uitgedoofde vreugde te roeren. Hij keek met verlangen op deze gezegende man neer en leunde toen naar voren om hem met een diepe liefde te omarmen. De vierde man vervolgde zijn weg en bezong de glorie van het leven, danste de vreugde van het leven.

 

Deze vierde man is de Baul. Je kunt een Baul niet op een andere manier definiëren. De Baul is geweldig veel liefde voor het leven, geweldig veel liefde voor deze aarde, geweldig veel liefde voor al wat bestaat.
De Baul is geen idealist, hij is een realist, heel aards. De Baul vraagt niet om een paradijs ergens anders, hij is al in het paradijs, hier-nu. De Baul is niet iemand die op zoek is, hij is iemand die het gevonden heeft.
De Baul is een siddha: iemand die het leven bekeken heeft en tot het besef is gekomen dat alles voorhanden is en dat het nergens voor nodig is om te zoeken. Je hoeft alleen maar deel te nemen aan dit mysterie dat wij leven noemen.
Hij danst, hij zingt, hij geniet, hij voelt zich gelukkig, zonder enige reden.

Dit is maar de helft van het verhaal, de andere helft komt nog.
De engel kwam in de hemel aan. God riep hem bij zich en vroeg hem: ‘Wat deed je daar op de aarde? Zat je weer aan mijn schepping te prutsen?’
De engel zei: ‘Het spijt me maar die mensen hadden verlangens, dat waren hun wensen. Ik heb ze gewoon geholpen om ze te vervullen.’
God zei: ‘Dat klopt. Ik ben niet boos, ik wilde het gewoon weten. Heb jij nog een wens om te vervullen?’
De engel zei: ‘Maak mij de vierde man terug op de aarde. Stuur me terug en maak de vierde man van mij.’

Laat dat ook jouw wens zijn. En je hoeft er niet eens om te vragen, want ze is al vervuld. Je bent een man op de aarde, een vrouw op de aarde. Geniet van deze gave van God! In diepe dankbaarheid, zing het lied, dans de dans die diep in je binnenste zit te wachten om tot uiting te worden gebracht. Wees creatief. Kom tot bloei.
 
Osho: The Beloved, Songs of the Baul mystics, Vol. 2, p. 260-262.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.   
Image by Alain Audet from Pixabay.

https://en.wikipedia.org/wiki/Baul#/media/File:Tharundas_baul.jpg

Vorige verhalen


Het viooltje staat als nieuw fris te bloeien!

 


De schaar en de naald

 


Liefde is de essentie

 


De nutteloze boom (vervolg)

 


De nutteloze boom

Het viooltje staat als nieuw fris te bloeien!

Een koning ging zijn tuin in en kwam stervende bomen, struiken en bloemen tegen. De eik zei dat hij doodging omdat hij niet zo hoog als de den kon zijn. Toen hij zich omdraaide naar de den zag hij dat deze verwelkte omdat hij geen vruchten kon geven zoals de wijnrank. En de wijnrank was aan het afsterven omdat ze niet kon bloeien zoals de roos. Hij vond het viooltje zo fris als nieuw te bloeien!


Bij navraag kreeg hij dit antwoord: ‘Toen u me plantte nam ik het voor lief dat u een viooltje wilde hebben. Als u een eik, een wijnrank of een roos had gewild, had u die wel geplant. Daarom redeneerde ik, omdat u me hier neergezet heeft, dat ik mijn best moet doen om te zijn wat u wilt. Ik kan niet anders zijn dan wat ik ben en daarom doe ik daar mijn uiterste best voor.’

Het viooltje zegt wat Boeddha heeft gezegd. Je bent hier omdat dit bestaan jou nodig heeft zoals je bent. Anders was iemand anders wel hier geweest! Dan had het bestaan jou niet geholpen om hier te zijn, had het jou niet geschapen. Je vervult iets heel essentieel, iets heel fundamenteels, ZOALS JE BENT.
 
Osho: Take It Easy – Talks on Zen Buddhism, Vol. 2, p. 101 – 102
 
Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Image by Manfred Richter from Pixabay.

Vorige verhalen


De schaar en de naald

 


Liefde is de essentie

 


De nutteloze boom (vervolg)

 


De nutteloze boom

 


Twee eekhoorntjes op dak

 

De schaar en de naald

Een schaar knipt dingen uit elkaar, terwijl een naald ze weer bij elkaar brengt.
Gebruik alsjeblieft geen schaar waar je een naald nodig hebt!


 In het leven van een groot soefi mysticus Farid wordt vermeld dat een koning bij hem op bezoek kwam. Hij had een geschenk voor hem meegenomen: een prachtige schaar, goud met edelstenen bezet, uiterst waardevol, uiterst zeldzaam, iets unieks. Hij kwam om die schaar om aan Farid te schenken.


Umar Ibn al-Farid, عمربنعليبنالفارض, 1181 – 1235
 
Hij raakte Farid’s voeten aan en gaf de schaar aan hem. Farid nam haar aan, keek ernaar en gaf haar terug aan de koning met de woorden: ‘Heer, heel veel dank voor het geschenk dat u meegebracht heeft. Het is prachtig, maar volslagen nutteloos voor mij. Het zou beter zijn als u me een naald kon geven. Een schaar heb ik niet nodig; een naald is genoeg.’
De koning zei: ‘Ik snap het niet. Als je een naald nodig hebt, heb je ook een schaar nodig.’ 

Farid zei: ‘Ik praat in metaforen. Een schaar heb ik niet nodig want een schaar knipt dingen uit elkaar. Een naald heb ik nodig, want een naald zet dingen weer in elkaar.
Ik leer liefde. Heel mijn leer is gebaseerd op liefde – dingen in elkaar zetten, mensen verbondenheid leren. De schaar heeft geen enkel nut, ze knipt, ze verbreekt de verbinding. Als u nog een keer komt, dan is een gewone naald meer dan genoeg.’


Een blad met verzen van ‘De wijn van liefde en leven’ van Umar Ibn al-Farid
 
Osho: Unio Mystica – Talks on Hakim Sanai’s ‘The Hadiqa’, Vol. 2, p. 217–218.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Image by Leopictures from Pixabay.

 Afbeeldingen:
http://andrejkoymasky.com/liv/fam/bioi1/ibnal01.jpg
 http://198.74.56.205/poeticvoices/content/uploads/2013/02/16_ibn-al-farid-FLAT.jpg

Vorige verhalen


Liefde is de essentie

 


De nutteloze boom (vervolg)

 


De nutteloze boom

 


Twee eekhoorntjes op dak

 


De soefi op Zelfmoord Punt

Liefde is de essentie

‘Heb lief en dan is al het andere toegestaan.’
 
Iemand vroeg eens aan Augustinus van Hippo: ‘Ik heb helemaal geen opleiding gehad en ik kan de geschriften of de grote theologische boeken niet lezen. Geef me gewoon een simpele boodschap. Ik ben echt een dwaas en ik kan ook niet zo goed dingen onthouden, geef me dus gewoon iets van de essentie, zodat ik dat kan onthouden en dat kan volgen.’


Augustinus van Hippo, 354-430.
 
Augustinus was een groot filosoof, een groot heilige en hij had geweldige preken gegeven, maar nog nooit had iemand om gewoon iets van de essentie gevraagd. Hij sloot zijn ogen en ze zeggen dat hij urenlang mediteerde.
Toen zei de man: ‘Vertel het mij alstublieft als u het gevonden heeft. Dan kan ik gaan, want ik zit al uren te wachten.’
Augustinus zei: ‘Ik kan niets anders vinden dan dit: heb lief en dan is al het andere toegestaan. Heb gewoon lief.’
 
Osho, Yoga, the Alpha and the Omega – Discourses on the Yoga Sutras of Patanjali, Vol.10, p. 248.
 
Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Afbeelding: https://probaway.files.wordpress.com/2013/06/st_augustine_hippo_24.jpg

Vorige verhalen


De nutteloze boom (vervolg)

 


De nutteloze boom

 


Twee eekhoorntjes op dak

 


De soefi op Zelfmoord Punt

 


Eén enkele planeet, één mensheid

 

De nutteloze boom (vervolg)

Lao Tzu zegt tegen zijn discipelen:
‘Leer van deze boom.
Word net zo nutteloos als deze boom
en dan kan niemand jou omhakken.’


Leer iets van deze boom. Die boom is geweldig. Kijk nou, alle bomen zijn weg. Ze hadden waarde, daarom zijn ze weg. De ene boom was heel erg recht, daarom is hij weg. Hij was vast heel erg egoïstisch, recht, trots dat hij iemand was. Weg is hij. Deze boom is niet recht, er zit geen enkele rechte tak aan. Hij is helemaal niet trots, daarom bestaat hij.

Lao Tzu zegt tegen zijn discipelen: als je lang wil leven, word dan nutteloos. Maar bedenk wel wat hij bedoelt als hij ‘nutteloos’ zegt: wordt geen gebruiksvoorwerp, wordt geen ding. Als je een ding wordt, word je op de markt verkocht en opgekocht, dan word je een slaaf. Als je geen ding bent, wie kan jou dan kopen en wie kan jou verkopen?

Blijf God’s schepping. Word geen menselijk gebruiksvoorwerp en niemand zal van jou gebruik kunnen maken. En als niemand van jou gebruik kan maken zal je een mooi eigen leven leiden, onafhankelijk, vrij en blij. Als niemand gebruik van jou kan maken kan niemand jou reduceren tot een middel. Je wordt nooit beledigd, want er is geen grotere belediging in dit leven dan een middel te worden. De een of de ander gaat je gebruiken, je lichaam, je mind, je wezen.

Lao Tzu zegt: wordt een nul zodat niemand naar je kijkt en jij je leven kunt leiden zoals jíj het wilt leven. Niemand gaat zich met jou bemoeien.
 
Op een dag werd Lao Tzu’s discipel Chuang Tzu heel beroemd en de keizer stuurde zijn ministers uit om Chuang Tzu uit te nodigen om zijn eerste minister te worden.

   Chuang Tzu
 
Lao Tzu was erg boos. Hij zei: ‘Je hebt vast iets verkeerds gedaan, waarom is de keizer anders in jou geïnteresseerd? Je moet bewezen hebben ergens nuttig voor te zijn. Je moet mijn leer verkeerd begrepen hebben, hoe komt het anders dat de keizer in jou geïnteresseerd is geraakt? Nu kun je nooit meer rustig leven.’

Wees een nul zodat niemand ook maar op het idee komt dat je ergens nuttig voor kunt zijn. Er is een nutteloosheid die geweldig nuttig is. Lao Tzu noemt dat ‘het nut van de nutteloosheid.’ Maar het heeft zeker geen waarde, geen marktwaarde tenminste. Normaliter wil je iemand van waarde worden, een arts, een ingenieur, een schilder, een dichter, een mahatma (grote heilige). Je wilt iemand worden die waardevol is, die onmisbaar is voor de wereld.

Je wordt er heel gelukkig van als ze komen zeggen: ‘Als jij er niet meer bent kunnen we nooit iemand vinden om jou te vervangen.’ Jij wordt daar enorm gelukkig van, maar wat zeggen ze eigenlijk? Ze zeggen: ‘Jij bent iets wat we gebruiken.’
Hoe onmisbaarder je wordt, hoe meer je wordt gereduceerd tot een ding, hoe meer je vrijheid verloren gaat. Als je kunt sterven alsof er niets is gebeurd, als je van de wereld verdwijnt en er is zelfs geen spoor achtergebleven, dan…


Op een dag ging een groot taoïst dood en Lieh Tzu ging om zijn eer te betuigen, maar er waren duizenden mensen bijeengekomen. Hij stond voor een groot raadsel en hij keerde terug zonder zijn eer te betuigen aan de dode man en zijn dode lichaam. Een paar mensen gingen hem achterna en vroegen: ‘Waarom? U was gekomen om uw eer te bewijzen, waarom gaat u weer terug?’

Hij zei: ‘Deze man kan geen man van Tao geweest zijn. Zo veel mensen die huilen en wenen, hij moet op een of andere manier onmisbaar zijn geworden voor hun levens. Het bewijst dat hij van enig nut moet zijn geweest, waarom staan al die mensen anders te huilen en te wenen alsof hun vader is overleden of hun moeder is overleden of hun zoon is overleden? Waarom staan die mensen te huilen en te wenen? Hij is vast niet volkomen nutteloos geweest. Er moet vast iets van nut geweest zijn, daarom ga ik weer terug. Hij heeft de meester niet juist gevolgd.’
 
Osho: Tao, The Pathless Path – Talks on Extracts From ‘The Book of Lieh Tzu’, Vol. 1, p. 237-239.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Image by Ed Kline from Pixabay.

Vorige verhalen


De nutteloze boom

 


Twee eekhoorntjes op dak

 


De soefi op Zelfmoord Punt

 


Eén enkele planeet, één mensheid

 


De Dood moet iets bekennen

De nutteloze boom

Lao Tse prijst de nutteloosheid.
‘Zorg ervoor dat je geen handelswaar wordt,
maar blijf een schepping van God.’

 
Lao Tse kwam met zijn discipelen langs een bos waar honderden timmerlieden bomen stonden te kappen, want er werd een groot paleis gebouwd. Het hele bos was al bijna omgehakt, er stond nog maar één boom, een grote boom met duizenden takken, zo groot dat er wel tienduizend mensen in de schaduw ervan konden zitten.

Lao Tse vroeg aan zijn discipelen om te gaan informeren waarom deze boom nog niet was omgehakt, terwijl het hele bos al gekapt was en een woestenij was geworden.
De discipelen gingen de timmerlieden vragen: ‘Waarom hebben jullie deze boom niet omgehakt?’


Baobab boom, Tarangire National Park

De timmerlieden zeiden: ‘Deze boom is volslagen nutteloos. Je kunt er niets van maken, want elke tak heeft zoveel knoesten. Niets is recht. Je kunt er geen balken van maken. Je kunt er geen meubelen van maken. Je kunt het niet als brandstof gebruiken want de rook is heel gevaarlijk voor je ogen. Je kunt er blind van worden. Deze boom is volslagen nutteloos. Daarom.’

Ze kwamen weer terug. Lao Tse moest lachen en zei: ‘Word als deze boom. Als je in deze wereld wilt overleven, word dan als deze boom, volslagen nutteloos. Dan zal niemand je iets aandoen. Als je recht bent word je omgehakt, dan word je een meubelstuk ergens in een huis. Als je mooi bent word je op de markt verkocht, dan word je handelswaar. Wees net als deze boom, volslagen nutteloos. Dan kan niemand je kwaad doen. En dan word je groot en uitgestrekt en kunnen duizenden mensen een plekje in de schaduw onder jou vinden.’

 Lao Tse heeft een totaal andere logica dan hoe jij denkt. Hij zegt: wees de laatste. Beweeg door de wereld alsof je er niet bent. Blijf onbekend. Probeer niet om de eerste te worden, anders gooien ze je weg. Ga niet concurreren, probeer jezelf niet te bewijzen. Dat is nergens voor nodig. Blijf nutteloos en geniet.

Natuurlijk is hij niet praktisch. Maar als je begrijpt wat hij bedoelt kom je erachter dat hij veel praktischer is op een dieper niveau, in de diepte, want het leven is er om van te genieten en om het te vieren. Het leven is er niet om van nut te worden.

Het leven is eerder poëzie dan iets nuttigs op de markt. Het zou als een gedicht moeten zijn, een lied, een dans. Een bloem langs de weg, die voor niemand in het bijzonder bloeit, zijn geur aan de wind meegeeft, zonder enige bestemming, zonder iemand bijzonders te zijn, die gewoon op zichzelf zit te genieten, zichzelf zit te zijn.

Lao Tse zegt: als je heel slim probeert te zijn, als je heel nuttig probeert te zijn, gaan ze je gebruiken. Als je heel praktisch probeert te worden, gaan ze je ergens harnassen, want de wereld kan de praktische mens niet met rust laten.

Lao Tse zegt: laat al die ideeën varen. Als je een gedicht wilt worden, een extase, vergeet dan dat nuttig zijn. Blijf dan jezelf trouw. Wees jezelf. De hippies hebben een gezegde: doe je eigen ding. Lao Tse is de eerste hippie ter wereld.
 
 Osho: Tao, The Three Treasures -Talks on Fragments From Tao Te Ching by Lao Tzu, Vol. 1, p. 69–71.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  

Vorige verhalen


Twee eekhoorntjes op dak

 


De soefi op Zelfmoord Punt

 


Eén enkele planeet, één mensheid

 


De Dood moet iets bekennen

 


Het kind dat alleen wilde snoepen

 

Twee eekhoorntjes op dak

Doodgaan, in vrede accepteren, het onbekende liefdevol betreden, in blijdschap afscheid nemen van oude vrienden, de oude wereld.

Er was eens een zenmeester, Lin Chi, die op sterven lag. Duizenden discipelen hadden zich verzameld om zijn laatste woorden te aanhoren, maar Lin Chi lag daar gewoon, blij, met een glimlach, maar zonder iets te zeggen. En oude vriend, zelf ook een meester, die zag dat hij ging sterven maar helemaal niets zei, wilde hem eraan herinneren… Hij was geen discipel van Lin Chi. Daarom kon hij tegen hem zeggen: ‘Lin Chi, ben je vergeten dat je je laatste woorden moet zeggen? Ik heb altijd al gezegd dat je geheugen je in de steek laat. Je ligt op sterven… ben je dat vergeten?’
Lin Chi zei: ‘Hoor eens.’
Op het dak renden twee eekhoorntjes krijsend rond.
Toen zei hij: ‘Wat mooi.’
En hij gaf de geest.


Heel eventjes, toen hij ‘hoor eens’ zei, viel er een absolute stilte. Iedereen dacht dat hij iets groots ging zeggen, maar alleen twee eekhoorntjes, die vochten, krijsten, over het dak renden… en hij glimlachte en gaf de geest.

Toch heeft hij zijn laatste boodschap gegeven: maak geen dingen groot of klein, triviaal of belangrijk. Alles is belangrijk. Op dit moment is Lin Chi’s dood even belangrijk als die twee eekhoorntjes die over het dak rennen, het maakt geen verschil. Voor wat bestaat is het allemaal hetzelfde. Dat was heel zijn filosofie, wat hij heel zijn leven onderwezen had: dat er niets is wat groot is en niets wat klein is. Het hangt helemaal van jou af, wat jij ervan maakt…
 
Alles wat je doet moet uitdrukken wie je bent, het moet jouw handtekening dragen. Dan wordt het leven een feest wat maar doorgaat. Ook als je ziek wordt en in bed ligt, dan maak je nog van die momenten in bed momenten van schoonheid en blijdschap, momenten van ontspanning en rust, momenten van meditatie, momenten van luisteren naar muziek of poëzie.

Je hoeft niet te treuren dat je ziek bent. Je zou blij moeten zijn dat iedereen op kantoor is en dat jij je als een koning in bed ligt te ontspannen. Iemand maakt thee voor je, de samovar zingt een liedje, er is een vriend langsgekomen om fluit voor je te spelen…
Die dingen zijn belangrijker dan welk medicijn ook. Als je ziek bent vraag je om een dokter. Maar het is belangrijker om te vragen om degenen die van je houden, want er gaat geen medicijn boven de liefde. Vraag om diegenen die schoonheid, muziek, poëzie om je heen kunnen creëren, want er is niets wat zo genezend werkt als een feestelijke stemming.

Medicijnen vormen een behandeling van de laagste soort. Maar het lijkt wel of we alles vergeten zijn, dus moeten we afhankelijk zijn van medicijnen en mopperig en treurig zijn. Alsof je zoveel plezier mist omdat je niet op kantoor bent! Op kantoor voelde je je ellendig. Nou ben je net een dag vrij en dan houd je ook nog aan die ellende vast. Je laat het niet los.

Maak alles creatief, maak van het slechtste het beste, dat is wat ik ‘de kunst’ noem. En als iemand zijn hele leven zo geleefd heeft dat hij van elk moment en elke fase ervan iets moois, iets liefdevols, iets vreugdevols heeft gemaakt, dan wordt zijn dood vanzelfsprekend ook de hoogste piek van alles wat hij in zijn leven heeft ondernomen.
De puntjes op de i… zijn dood zal niet zoiets lelijks worden als normaal met iedereen gebeurt. Als de dood lelijk is, wil dat zeggen dat je hele leven een verspilling is geweest. Doodgaan zou accepteren in vrede moeten zijn, het onbekende liefdevol betreden, in blijdschap afscheid nemen van oude vrienden, de oude wereld. Er zou helemaal geen sprake van tragedie moeten zijn.
 
Osho: Beyond Enlightenment, p. 659-661.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Image by Brigitte JAUFFRINEAU from Pixabay. 

Vorige verhalen


De soefi op Zelfmoord Punt

 


Eén enkele planeet, één mensheid

 


De Dood moet iets bekennen

 


Het kind dat alleen wilde snoepen

 


De leeuw en het schaap

De soefi op Zelfmoord Punt

Wat we hebben waarderen we niet omdat we het voor lief nemen.

Dat doet me denken aan een soefi verhaal… Iemand ging zelfmoord plegen omdat hij arm was, zonder opleiding, zonder werk. En hij haatte het om te moeten bedelen. Hij vond dat hij maar beter zelfmoord kon plegen dan te gaan bedelen. Hij was op weg naar de rivier om van een hoge plek af te springen om te verdrinken, maar toevallig kwam hij, op het hoogste punt waar hij vanaf wilde springen, een soefi mysticus tegen.
En de soefi mysticus zei: ‘Zo, ben je hier dan? Mensen komen hier alleen om zelfmoord te plegen. Ik heb deze plek uitgekozen om te mediteren, want het komt maar zelden voor dat mensen zelfmoord willen plegen, daarom is dit een hele stille plek.’
De man zei: ‘Dat is vreemd, ik heb nog niets gezegd en u heeft het meteen bij het rechte eind. Ik ben gekomen om zelfmoord te plegen.’


Zelfmoord punt
 
De soefi zei: ‘U kunt wel zelfmoord plegen. Maar ik heb u een aanbod te doen: hoeveel wilt u hebben voor beide ogen? De koning heeft twee mooie ogen nodig en u heeft mooie ogen. En de koning weet dat ik altijd bij Zelfmoord Punt zit.’
Zo werd die plek genoemd.
‘Mensen komen hier om zelfmoord te plegen… wat moeten ze nog met die twee ogen? Ze kunnen ze aan de koning geven. Dus zegt u het maar, wat u ook voor uw ogen wilt hebben, uw bod zal worden aanvaard.’
De man moest even nadenken. Hoeveel moest hij vragen? Hij kon niet nadenken. Wat hij ook bedacht… vijfhonderdduizend roepies? Vijfhonderdduizend roepies voor allebei mijn ogen? Een miljoen? Twee miljoen?… Maar het leek allemaal niet op de juiste prijs.
Uiteindelijk zei hij: ‘Tien miljoen roepies.’
De mysticus zei: ‘Akkoord. Ga maar met mij mee. Eerst zullen we je ogen nemen… en dan breng ik je hier weer terug. Dan spring je en pleeg je zelfmoord.’

Onderweg zei de soefi: ‘Maar ik heb nog een paar klanten. Hoeveel zou je willen hebben voor je hoofd, zonder ogen?’
Hij zei: ‘Wat bent u een rare. Wie wil er nou mijn hoofd hebben zonder ogen?’
De soefi zei: ‘Ik heb een klant. Hij is tovenaar en hij heeft heel dringend een schedel nodig en ogen interesseren hem niet. Hij gaat toch alle huid verwijderen, alles, en gaat je schedel helemaal schoonmaken.’
De man zei: ‘Mijn God! Hoe moet ik dan terugkomen en…?’
De soefi zei: ‘Laat dat maar aan mij over.’
De man zei: ‘Daar heb ik nog nooit over nagedacht. Hoeveel zou passend zijn? Wat denkt u?’
Hij zei: ‘Elk willekeurig bod… dat zal aanvaard worden.’
Dus verkocht de man zijn schedel voor nog eens tien miljoen.

Onderweg vroeg de soefi: ‘Zou u de rest van uw lichaam ook willen verkopen? Want wat heeft het voor zin? U bent al dood, uw ogen zijn weg, uw hoofd is weg, wat is er nog over? Het heeft geen zin om het lichaam nog te houden… en ik heb een klant. Het is een wetenschapper en hij ontleedt lichamen. Hij heeft altijd lichamen nodig, verse lichamen. En hij zal helemaal gelukkig zijn, want hij kan nergens zo’n vers lichaam krijgen, dat pas is overleden. De ogen zijn weg, het hoofd is eraf gehakt, maar het lichaam zal nog steeds warm zijn. Het is net als een bloem dat van een boom is gerukt terwijl ze nog leefde. Het duurt nog twee of drie dagen voordat ze verwelkt is.’

De man zei: ‘Maar… met zelfmoord is alles afgelopen!’
De mysticus zei: ‘Wat zelfmoord? Alles is verkocht!’
De man vroeg: ‘Maar wie krijgt dan al dat geld?’
De mysticus zei: ‘Dat krijg ik natuurlijk, want u bent er dan niet meer. Wie zou het anders moeten krijgen? Zie het maar als mijn commissie. Als u het mee wilt nemen, neem het maar mee. Maar u bent er dan niet meer, u zult het niet nodig hebben.’

Toen ze bij het paleis aankwamen kwam de gedachte weer bij hem op: wat gaat hij nou doen? Hij had er nooit bij nagedacht dat zijn ogen zoveel waarde hadden, dat zijn schedel waarde had, dat heel zijn lichaam waarde had… dat deze man dertig miljoen roepies ging verdienen.
Hij zei: ‘Ik wil geen zaken meer doen.’
De soefi zei: ‘En die zelfmoord dan?’
De man zei: ‘Ik wil ook geen zelfmoord meer plegen! Ik besef voor het eerst dat ik een rijk man ben. Tot nu toe heb ik altijd gedacht dat ik een bedelaar was. Ik ging zelfmoord plegen omdat ik dacht dat ik niets had. Nu besef ik pas hoeveel ik heb.’

De mysticus zei: ‘Dat moet jij weten. Dan moet ik teruggaan om op iemand anders te wachten. Maar denk nog eens goed na. Zulke goede klanten krijg je niet gauw.’
De man zei: ‘Laat me gewoon met rust! U bent een gevaarlijke kerel. Ik heb altijd gedacht dat u een religieuze heilige was, altijd mediteren op dat heuveltje. U lijkt wel de gevaarlijkste man te zijn. U was me beetje bij beetje aan het verkopen en uiteindelijk zou u al het geld opstrijken! Ik weet niet hoeveel mensen u al verkocht heeft, maar ik snap wel waarom u daar blijft zitten: daar kunt u zakendoen. Ik ga de hele stad erop wijzen: ga niet naar dat punt en hoed je voor die man. Hij is gevaarlijk, heel erg gevaarlijk.’


Als je maar één gebed per dag zegt,
maak er dan van: Dank u.

Rumi.

De mysticus zei: ‘Ik heb je gewoon proberen te helpen. Jij ging zoiets waardevols vernietigen door te verdrinken in de rivier. Ik heb geprobeerd om je wakker te maken. Het bestaan heeft je zoveel waardevols gegeven en in plaats van daar dankbaar voor te zijn gedraag je je op zo’n lelijke manier. Er zijn geen klanten, dat was allemaal verzonnen. Wat moet de koning nou met jouw ogen, dode ogen? En de tovenaar kan van het kerkhof zoveel schedels krijgen als hij maar wil. En iedere dag gaan er mensen dood in het ziekenhuis en zijn er verse lichamen beschikbaar voor de wetenschapper. Dus er is helemaal geen klant. Het was gewoon bedoeld om je ervan bewust te maken dat je zoveel waardevols bezit, wat je door de natuur geschonken is en waarvoor je niet dankbaar bent, waarvoor je geen gebed in je hart voelt. Voel je dan helemaal geen dankbaarheid? Is zelfmoord jouw dankbaarheid?’
 
Osho: The New Dawn, p. 30-31.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Afbeeldingen:
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/46/Kodaikanal_Suicide_Point.JPG
https://scatteredimpressions.files.wordpress.com/2015/04/thank-you1.jpg

Vorige verhalen


Eén enkele planeet, één mensheid

 


De Dood moet iets bekennen

 


Het kind dat alleen wilde snoepen

 


De leeuw en het schaap

 


Een man in de bioscoop

Eén enkele planeet, één mensheid

Dit is één enkele planeet, één mensheid: grenzen zijn allemaal onzin.


Ik heb jullie wel eens een verhaal verteld… Toen India gesplitst werd in twee naties, India en Pakistan, ging er een gerucht dat precies op de grens een gekkenhuis stond. India en Pakistan hadden geen van beide belangstelling voor dat gekkenhuis. Maar er moest toch iets gebeuren. Het moest toch wel ergens naar toe gaan.

Uiteindelijk riep de directeur van het gekkenhuis alle gekken bijeen en vroeg aan hen: ‘Willen jullie naar India?’
Ze zeiden: ‘Nee, we hebben het hier heel goed naar onze zin.’
De directeur zei: ‘Jullie blijven hier wel. Maak je daar maar geen zorgen over. Maar vertel me gewoon: willen jullie naar India?’
Ze keken mekaar allemaal aan en zeiden: ‘‘En ze zeggen dat wij gek zijn! Er is echt iets mis met onze directeur. Als we toch hier blijven dan komt de vraag toch niet op of we naar India gaan? Waarom zouden we naar India gaan?’

De directeur zat met een probleem hoe hij dit nou aan die krankzinnige mensen moest uitleggen.
Hij zei: ‘Gaan jullie dan liever naar Pakistan?’
Ze zeiden: ‘Nee, helemaal niet. We zijn helemaal gelukkig hier. Waarom zouden we ergens naar toe gaan?’
Hij probeerde het opnieuw uit te leggen: ‘Jullie blijven hier gewoon, of je nou voor India of voor Pakistan kiest. Jullie gaan nergens naar toe.’

Toen zeiden ze: ‘Wat is dat toch raar. Als we nergens naar toe gaan, waarom stellen jullie er dan vragen over? Wij zijn hier.’
Het was niet mogelijk om hen uit te leggen dat het geen kwestie was van fysiek verhuizen naar India of Pakistan. Het was een politieke kwestie: ‘Bij welk land, binnen welke grenzen, willen jullie behoren?’

Uiteindelijk werd door de autoriteiten besloten dat het gekkenhuis ook in tweeën verdeeld zou worden. Het ene zou in India staan, het andere in Pakistan. Ze richtten een enorme muur op, die het hele gekkenhuis gewoon in tweeën deelde.

En ze zeggen dat de gekken nog steeds tegen de muur op klimmen, met de mensen aan de andere kant praten en zeggen: ‘We snappen er niets van. Wij zijn hier, jullie zijn hier, maar jullie zijn naar Pakistan gegaan en wij naar India, gewoon omdat ze deze muur hebben opgetrokken. En het meest wonderlijke van dit alles is dat ze denken dat wij gek zijn.’


De grens tussen India en Pakistan.

Het is een krankzinnige wereld. Alle grenzen zijn volslagen onzinnig. Alles wat de ene mens van de andere scheidt is onmenselijk, ongeciviliseerd, onbeschaafd. Maar niemand vraagt zich af of naties geen fictie zijn en omdat je je dat nooit afvraagt, ga je geloven dat naties ook werkelijk bestaan. Dan rijst de vraag op over opkomen voor je vaderland. Je moet zelfs je leven opofferen voor het vaderland en dat is een fictie.

Die dingen bestaan nergens, India niet, Duitsland niet, Japan niet, Amerika niet. Het is één enkele planeet, één mensheid. Maar vanwege die fictie gaan ze maar door met elkaar uit te moorden. Echte mensen worden doodgemaakt vanwege een onecht idee.
Opkomen voor het vaderland is de oorzaak geweest van al die oorlogen. Als iedereen die naar die oorlogen was gegaan had geweigerd, ‘Wij gaan niemand vanwege een fictie doodmaken en we gaan niet sterven voor een fictie,’ dan waren er geen oorlogen geweest, geen politici. Dan was de wereld een vredige, mooie plek geweest om in te wonen.

Eeuwenlang hebben we niets anders gedaan dan vechten, dan moorden. Het lijkt wel of oorlog onze enige bezigheid is. Het ene moment vechten we en het andere bereiden we ons voor op een gevecht in de toekomst. Maar al die tijd zitten we verwikkeld in één enkele bezigheid, dat van moordenaar, omdat ze ons een stom idee hebben aangeleerd: opkomen voor je vaderland, opkomen voor je religie.

Alle religies hebben je geleerd dat je eigen leven minder waard is dan je religie. Wat een raar idee is dat toch? Al die dingen zouden er voor de mens moeten zijn, niet andersom. Een religie bestaat om de mens te helpen, niet om hem te vernietigen. Maar alle religies zijn bezig geweest om de mens te vernietigen, geen enkele heeft hem geholpen.
Ze zeggen: ‘Jij bent verantwoordelijk, als je religie in de problemen zit of grotere gebieden probeert te veroveren, meer zieltjes probeert te winnen, jij bent verantwoordelijk om jezelf op te offeren.’

Dat doet me denken aan de primitieve godsdiensten, want het is een overblijfsel uit die tijd. In het oeroude boek van de Hindoes, de Rigveda, bracht men offers aan een fictieve god. Niemand heeft hem ooit gezien, niemand heeft ook maar enige notie van wat ze met dat woord bedoelen. Er is geen enkel bewijs, geen enkele getuige. Maar omwille van die onechte, fictieve god, die alleen maar een hypothese is, werden zelfs mensen geofferd voor een stenen beeld. Een beeld wat je zelf hebt gemaakt.   
 
Osho: Sat Chit Anand, p. 382-383.

Uit de serie 1001 verhalen, verzameld door Shanti.
Eerder verschenen in het Engels in Osho News, www.oshonews.com.  
Image by GooKingSword from Pixabay.
http://zindabad.pk/wp-content/uploads/2016/01/Indo-Pak-border-Sialkot.jpg

Vorige verhalen


De Dood moet iets bekennen

 


Het kind dat alleen wilde snoepen

 


De leeuw en het schaap

 


Een man in de bioscoop

 


Ryokan vergeet eten te halen