Nieuw

Vrijheid heeft twee kanten

Osho,
Door van uw meditaties te genieten heb ik het gevoel van vrijheid gekregen dat ik niet aan een bepaalde plek, een bepaald land of zelfs een bepaalde nationaliteit gebonden ben. Dat is echt geweldig. Ik heb het gevoel gehad dat ik me zonder veel angst kon bewegen en me ergens aan kon wijden zonder me opgesloten te voelen.
Waarom voel ik dan, na negen jaar, een bitter verdriet vermengd met dit gevoel van vrijheid?


Vrijheid heeft twee kanten en als je er maar één kant van hebt, één enkele kant, zul je vrijheid voelen vermengd met verdriet. Je moet dus de hele psychologie van vrijheid begrijpen.

De ene kant is vrijheid van: van nationaliteit, van een bepaalde kerk, van een bepaald ras, van een bepaalde politieke ideologie. Dit is het eerste deel van vrijheid, het fundament van vrijheid. Het is altijd van iets. Zodra je deze vrijheid hebt bereikt, zul je je heel licht, heel goed en heel gelukkig voelen. En voor het eerst zul je je gaan verheugen in je eigen individualiteit, omdat je individualiteit bedekt was met al die dingen waarvan je nu bevrijd bent.

Maar dit is slechts de helft en dan zal er verdriet komen, omdat de andere helft ontbreekt. Vrijheid van is vervuld, maar vrijheid voor wat? Vrijheid op zichzelf heeft geen betekenis, tenzij het vrijheid voor iets is, iets creatiefs – vrijheid om te beeldhouwen, vrijheid om te dansen, vrijheid om muziek, poëzie of schilderijen te maken. Tenzij je vrijheid uitmondt in een creatieve uiting, zul je je verdrietig voelen. Want je zult zien dat je vrij bent: je ketenen zijn verbroken, je hebt geen handboeien meer, je hebt geen ketenen meer, je hebt geen gevangenis, je staat onder de sterrenhemel, volkomen vrij, maar waarheen? Dan komt er een plotseling verdriet. Welk pad moet je kiezen? Tot nu toe was er geen sprake van ergens heen gaan – je zat gevangen. Je hele bewustzijn was geconcentreerd op hoe je vrij kon komen, je enige zorg was hoe je vrij kon komen. Nu je vrij bent, moet je een nieuw soort probleem onder ogen zien. Wat moet je nu doen, nu je vrij bent?

Vrijheid op zich heeft niets te betekenen, tenzij je een creatief pad kiest. Ofwel je verdiept je in meditatie voor zelfrealisatie – dat is waar ik het over had: tenzij je wordt zoals Premda, zwanger – of als je een bepaald soort talent hebt dat zich niet heeft mogen ontwikkelen vanwege je ketenen – je kon geen muziek componeren omdat je handen geketend waren, je kon niet dansen omdat je voeten geketend waren. Als je het talent hebt om danser te zijn, wees dan een danser. Dan is je vrijheid compleet, dan is de cirkel rond.

Vrijheid van en vrijheid voor – dit is niet iets nieuws waar je mee te maken hebt. Iedereen die eerst voor vrijheid strijdt en dan plotseling beseft ‘nu ik vrij ben, wat ga ik dan doen?’ wordt hiermee geconfronteerd. Tot nu toe was hij zo in beslag genomen, zo betrokken, zo ontzettend druk. Zelfs in zijn dromen dacht hij alleen maar aan vrijheid. En hij heeft er nooit over nagedacht wat hij gaat doen als hij vrijheid krijgt.

Wat er is gebeurd, is prachtig. Maar er is meer nodig. Je moet een schepper worden. Je moet creativiteit vinden die je vrijheid vervult, anders is de vrijheid leeg. Je moet ofwel iets creëren ofwel iets ontdekken. Breng je potentieel tot werkelijkheid of ga naar binnen om jezelf te vinden, maar doe iets met je vrijheid.

Vrijheid is alleen een kans voor jou. Het is op zichzelf niet het doel. Het geeft je simpelweg de volledige kans om te doen wat je maar wilt. Nu ben je vrij en voel je je verdrietig, omdat je deze kans nog niet hebt benut. Meditatie is goed, muziek is goed, beeldhouwen is goed, dansen is goed, liefde is goed. Maar doe iets met je vrijheid. Blijf niet gewoon zitten met je vrijheid, anders word je verdrietig.

Osho: Sat-Chit-Anand: Truth-Consciousness-Bliss #14

Bij jezelf zijn is meditatie

Zodra je je naar binnen keert, is de meditatie begonnen.
Meditatie betekent het vermogen om vol vreugde alleen te zijn,
het vermogen om gelukkig te zijn met jezelf,
het vermogen om jezelf gezelschap te houden.


Bij jezelf zijn is meditatie.
In meditatie is de ander niet nodig;
de vreugde van het alleen-zijn,
niet de ellende van eenzaamheid,
is meditatie…

Meditatie in het Oosten is niet wat men in het Westen onder meditatie verstaat.
In het Westen betekent meditatie contemplatie:
mediteren op God, mediteren op de waarheid, mediteren op liefde…

Meditatie heeft in het Oosten een totaal andere betekenis,
precies het tegenovergestelde van de westerse betekenis.
Meditatie in het Oosten betekent geen object in de mind, geen inhoud in de mind;
niet mediteren op iets, maar alles loslaten;
neti, neti, noch dit, noch dat.

Meditatie is jezelf leegmaken van alle inhoud.
Wanneer er geen gedachte in je beweegt, is er stilte;
die stilte is meditatie.
Er ontstaat zelfs geen rimpeling in het meer van je bewustzijn;
dat stille meer, absoluut stil, dat is meditatie.

En in die meditatie zul je weten wat waarheid is,
zul je weten wat liefde is,
zul je weten wat goddelijkheid is.

Osho: The Dhammapada, The Way of the Buddha, Vol. 6 #1

Image by Joe from Pixabay.

Chaitanyo Marijke Foudraine – Kranenburg 1943-2026

   Chaitanyo

Chaitanyo heeft na een kort ziekbed op 20 maart haar lichaam verlaten. Zij was als partner van Amrito (Jan Foudraine) erg betrokken bij zijn nalatenschap. Ze heeft nauw samengewerkt met Alex Rutten om een gedegen biografie van Amrito te publiceren en ze heeft een uniek houten exemplaar van zijn bestseller ‘Wie is van hout’ geschonken  aan het Museum Dr. Guislain in Gent. 

Wat het boek daarnaast ook zo leesbaar maakt, zijn de vele anekdotes die er met behulp van Jan Foudraine’s levensgezellin gedurende veertig jaar, Marijke-Chaitanyo, in zijn verwerkt. Zij kon Rutten veel materiaal verschaffen en contacten met sannyasins (Nandan, Sugit, Garimo, Neeten) tot stand brengen die hij nodig had om zich een scherper beeld van de wereld rondom Osho te kunnen vormen.
Daarnaast kon zij, die jaren lang in de wereld van management-opleidingen werkzaam is geweest, aan Rutten laten zien dat haar echtgenoot regelmatig als spreker voor het bedrijfsleven werd uitgenodigd, waar de mentaliteit ook met de tijdgeest was meegegroeid. Zonder haar vier jaar durende betrokkenheid bij de totstandkoming van deze biografie had de figuur van Jan Foudraine nooit zo levendig uit de verf kunnen zijn gekomen. 

Uit: Biografie van Jan Foudraine deel 2. 

Ter herinnering van het overlijden van Jan Foudraine werd het unieke houten exemplaar van zijn bestseller ‘Wie is van hout’ geschonken door zijn vrouw Chaitanyo Marijke Foudraine-Kranenburg aan het Museum Dr. Guislain in Gent. 
Ontroerend was het verhaal dat Marijke vertelde over Amrito’s laatste dagen, als zijn lichaam op is. Hij heeft alles gedaan wat hij kon en zijn boeken zullen blijven, maar hij blijft haar vragen: ‘Heb ik wel genoeg gedaan?’

Uit: Wie is van hout’ in Gent.

De dood is niet het einde, maar het begin van een nieuw leven. Ja, het is het einde van iets dat al dood is. Het is ook een crescendo van wat wij het leven noemen, hoewel maar heel weinigen weten wat het leven is. Ze leven, maar ze leven in zo’n onwetendheid dat ze nooit hun eigen leven ontmoeten. En het is voor deze mensen onmogelijk om hun eigen dood te kennen, want de dood is de ultieme ervaring van dit leven, en de eerste ervaring van een ander. De dood is de deur tussen twee levens; het ene blijft achter, het andere ligt in het verschiet.

Osho: Zarathustra: A God That Can Dance #16

Seks transcenderen: begeerte die verdwijnt

Nandan Bosma en Satyamo Uyldert hebben geprobeerd Osho’s visie op seksualiteit duidelijk te maken. Al te vaak wordt deze verkeerd geïnterpreteerd of wordt hij neergezet als ‘seksgoeroe’ omdat sensatie verkoopt. Waar het uiteindelijk om gaat is seks te transcenderen door bewustwording via meditatie.

Als je niet alert bent, als je het niet transformeert, blijft seks het belangrijkste in je leven, aldus Osho. Seks blijft van belang tot het einde van je leven – als je niet alert blijf, als je het niet transformeert. En om als seksueel wezen te sterven is lelijk. Je moet op een punt komen waar je seks ver achter je gelaten hebt.

Want als seks verdwijnt, verdwijnt alle begeerte. Als seks verdwijnt, verdwijnt ook de interesse in de ander. Seks is de band met de maatschappij, met de wereld, met de materie. Als seks verdwijnt drijf je plotseling als een witte wolk langs de hemel. Je bent los van waar je geworteld was, je maakt niet langer deel uit van de wereld.
En als je energie niet meer omlaag gaat, niet meer naar beneden beweegt, naar onderen toe, dan begint je energie omhoog te gaan en bereikt sahasrar, waar de meest volmaakte lotusknop je energie verwacht als middel om tot bloei te komen.

Osho gaat dan in op wat veel mensen doen, nl. zich richten op datgene wat onbereikbaar is. Op een vrouw die onbereikbaar is, bv. een filmster. Je richten op wat onbereikbaar is houdt begeerte in stand, ook seksuele begeerte.


Waar ik hier mijn best voor doe is om deze commune vrij te maken wat seks betreft. En als ik zeg vrij wat seks betreft, bedoel ik twee dingen. In het begin zullen mijn mensen heel gemakkelijk voor elkaar open staan wat seks betreft, maar uiteindelijk zal die gemakkelijke mogelijkheid tot seks ertoe leiden dat zij seks transcenderen. En dat gebeurt elke dag al. Honderden sannyasins schrijven me: Wat is er gebeurd? Toen we hier arriveerden was ons denken vol van seks, maar dat is nu helemaal verdwenen. Het lijkt of er geen behoefte aan is. Ook al raken we geïnteresseerd in iemand, dan is het meer vriendschap dan een seksuele relatie. Het is heerlijk om bij elkaar te zijn, maar er is geen behoefte om onmiddellijk het bed in te duiken.

Zo’n onbereikbaar doel kan voor een man een andere man zijn, aldus Osho, en voor een vrouw een andere vrouw. Dat is ook een reden dat in het Westen zoveel mensen zich bezighouden met homoseksualiteit en lesbianisme. Wat anders is dan wat natuurlijk is, heeft ook aantrekkingskracht.

Als je iets moeilijk maakt, het veroordeelt, het onderdrukt, dan krijgt het steeds meer aantrekkingskracht. In mijn commune wordt niets onderdrukt, daarom verliest, stukje bij beetje, alles zijn aantrekking. Mensen worden kalmer, rustiger, vinden hun plek.

Begeerte verdampt, aldus hoort Osho van zijn sannyasins:

Het is in feite zo dat veel sannyasins me schreven dat seks zo volledig verdwenen is, dat ze al een paar maand of een paar jaar celibatair zijn. Vraag het eens na bij een Katholieke monnik of een Hindoe-sannyasin: zij proberen celibatair te zijn, maar ze kunnen alleen maar aan seks denken. Wij proberen hier niet celibatair te leven, maar het celibaat gebeurt hier gewoon. Waar makkelijk aan te komen is, wordt automatisch oninteressant.

Uit: Osho over seksualiteit.

Foto van Deva Cora van Nieuwkerk: Etenstijd in World Festival Rajneeshpuram 1983.

Liefde is een roos

Als je echt wilt weten wat liefde is, vergeet dan de liefde en denk aan meditatie. Als je rozen in je tuin wilt hebben, vergeet dan de rozen en zorg voor de rozenstruik. Geef hem voeding, geef hem water, zorg ervoor dat hij de juiste hoeveelheid zon en water krijgt. Als alles goed verzorgd is, zullen de rozen op het juiste moment bloeien. Je kunt ze niet eerder laten bloeien, je kunt ze niet dwingen om eerder open te gaan, en je kunt een roos niet vragen om perfecter te zijn.


Heb je ooit een roos gezien die niet perfect is? Wat wil je nog meer? Elke roos is perfect in haar eigenheid. Dansend in de wind, in de regen, in de zon – zie je de enorme schoonheid niet, de absolute vreugde? Een kleine, gewone roos straalt de verborgen pracht van het bestaan uit.
Liefde is een roos in je wezen, maar bereid je wezen voor. Verdrijf de duisternis en het onbewuste. Word steeds alerter en bewuster, en de liefde zal vanzelf komen, op haar eigen tijd. Je hoeft je er geen zorgen over te maken. En wanneer ze ook komt, is ze altijd perfect.

Liefde is een spirituele ervaring – ze heeft niets te maken met geslachten en niets met lichamen, maar wel met het diepste wezen. Maar je bent nog niet eens je eigen tempel binnengegaan. Je weet helemaal niet wie je bent en je vraagt naar liefde. Wees eerst jezelf; ken eerst jezelf – en liefde zal komen als een beloning. Het is een beloning uit het hogere. Het stort zich over je uit als bloemen, vult je wezen. En het blijft zich over je uitstorten, en het brengt een enorm verlangen om te delen met zich mee. Dat delen kan in menselijke taal alleen worden aangeduid als ‘liefde’. Het zegt niet veel, maar het wijst de juiste richting aan. Liefde is een schaduw van alertheid, van bewustzijn.

Ik leer je bewuster te zijn. En liefde zal komen naarmate je bewuster wordt: het is een gast die komt, die onvermijdelijk komt bij degenen die er klaar voor zijn en bereid zijn om haar te ontvangen.

Osho: Satyam Shivam Sundaram – Waarheid, Goddelijkheid, Schoonheid #4

Image by Myriams-Fotos from Pixabay.

Volwassenheid en verantwoording nemen

Op onze post van 8 maart over de documentaire Generatie Bhagwan kregen we een aantal reacties die de moeite waard zijn om te delen.

Toen ik in Poona was, beantwoordde Osho een opmerking van iemand die het gedrag (niet specifiek seksueel) van de commune werkers aan de orde stelde. Wat ik mij herinner is, dat Osho zei dat een commune een afspiegeling in het klein is van de wereld  en dat meditatie mensen aanzet tot iets anders, maar dat commune werkers uit de wereld komen en niet van het één op het andere moment meditatief zijn, maar dat dit een groeiproces is waarin ze zich uitleven op een manier die in de maatschappij  “normaal” is. 

Waar ik me altijd over verbaasd heb, is dat ouders vaak niet hun verantwoording namen. Het artikel benoemt dat sommige ouders dachten dat dit soort gedrag er kennelijk bij hoorde. Waar was hun eigen denkvermogen en volwassenheid en liefde voor hun kinderen?

Volwassenheid en verantwoording nemen was er niet altijd bij. En dat is iets wat helaas ook nu in de wereld vaak ontbreekt. Ik hoop dat elke sannyasin meer en meer volwassen en verantwoordelijk wordt.

Prema Kleisen

Jagran en ik hebben de personen in deze documentaire heel goed gehoord en wij voelen de enorme pijn mee en ook hun belemmeringen om nog echt te kunnen genieten van dit leven. Het is heel goed dat het leed van deze mensen naar voren wordt gebracht, en dat ze gehoord worden. Misschien verlicht het enigszins de last die zij nog altijd dragen. Daarnaast begrijp ik niet dat een grote organisatie als die van Rajneeshpuram, die miljoenen uitgaf aan de opbouw van Rajneeshpuram en die de top aan professionaliteit in huis had (ook aan psychologen, psychiaters en therapeuten, etc), ernstig heeft nagelaten om de kinderen in deze commune het beste te bieden voor hun persoonlijke welzijn.

Volgens mij droeg Sheela met haar staf alle verantwoordelijkheid voor de veiligheid van alle kinderen die daar woonden, vooral omdat hun ouders heel lange dagen werkten aan de opbouw van Rajneeshpuram en er op vertrouwden, en misschien ook heel blij waren, dat hun kinderen ‘in goede handen’ waren.
Voor zo ver ik weet, was Osho in Stilte gedurende de gehele periode in Rajneeshpuram, van het begin tot het vertrek van Sheela en werd hij alleen door Sheela (zijn enige contactpersoon met de commune) op de hoogte gehouden van alle wel en wee in de commune. Dit afschuwelijke gebeuren van seksueel kindermisbruik is wellicht niet bij Osho doorgekomen, net als de misdaden die later naar buiten kwamen bij de Wild Wild Country onthullingen.

Nirad

Ik ken Osho alleen van zijn lezingen. En daar ervaar ik helderheid en liefde en dat wil ik leven en delen in onze ashram. Maar in deze film zie ik mensen die in een gevoelige periode van hun leven niet veilig konden opgroeien. En dat is afschuwelijk.
Ik kijk ook wat het voor mij betekent. Seks zonder respect, zonder verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en je partner, is stomweg lust. En dat ken ik. Sex in contact, met je hart, en met de ander, is liefde. En dat ken ik gelukkig ook.


Jagran

Meer: Volwassenheid en verantwoording nemen

Afbeelding: Communekinderen tijdens de demonstratie in Rotterdam tegen de arrestatie van Osho in 1985. Foto van Deva Cora van Nieuwkerk.

Totale oorlog of meditatie


Image by Vicki Hamilton from Pixabay.

De oorlog moet worden gezien als een culminatie van onze hele menselijke geschiedenis. Hij komt niet uit de lucht vallen, maar komt voort uit ons verleden, waarin steeds meer woede, steeds meer geweld en steeds meer wapens zich hebben opgestapeld. De Eerste Wereldoorlog was klein, de Tweede werd groter en de Derde zal totaal zijn. Omdat het een totale oorlog is, moet ieder mens zich bewust zijn van zijn verantwoordelijkheid.

En we naderen het punt waarop de mens een supermens kan worden. We kunnen ons geen oorlog veroorloven. We kunnen ons geen wereldwijde zelfmoord veroorloven. We moeten begrijpen hoe we de mind kunnen overstijgen die het verleden heeft gecreëerd en geprogrammeerd voor oorlogen, vernietiging en geweld.

Dat is mijn hele werk: hoe ik het verleden uit je mind kan wissen en je een oriëntatie op het heden kan geven, zodat je met heldere ogen naar de werkelijkheid kunt kijken.
En je toekomst zal schitterend zijn als je heden helder is. Uit dit heldere heden zal een nieuwe toekomst voortkomen, die geen enkele continuïteit met het verleden zal hebben; het zal een kwantumsprong zijn.

Osho

Youtube, 2:52 min.

De moed van vrouwen

Geliefde Osho,
zijn vrouwen moediger dan mannen?

Dat zijn ze zeker. Mannen zijn gewoon jaloers… niets moedigs aan. De vrouw is liefdevoller omdat ze niet leeft volgens logica, volgens rede, maar volgens pure emotie en hart. De weg van het hart is mooi maar gevaarlijk. De weg van de mind is gewoon maar veilig. De man heeft gekozen voor de veiligste en kortste manier van leven. De vrouw heeft gekozen voor de mooiste, maar ook de meest bergachtige, gevaarlijke weg van emoties, gevoelens en stemmingen. En omdat de wereld tot nu toe door mannen is beheerst, heeft de vrouw enorm geleden.

Ze heeft zich niet kunnen aanpassen aan de samenleving die de man heeft gecreëerd, omdat die samenleving is gebaseerd op rede en logica. De vrouw wil een wereld van het hart. In de door de man gecreëerde samenleving is geen plaats voor het hart.
De man moet leren om meer vanuit het hart te leven, want de rede heeft de hele mensheid naar een wereldwijde zelfmoord geleid. De rede heeft de harmonie van de natuur, de ecologie, vernietigd. De rede heeft prachtige machines voortgebracht, maar heeft de prachtige menselijkheid vernietigd. Er is in alles een beetje meer hart nodig. Wat mij betreft is de weg naar je diepste wezen dichter bij het hart dan bij de mind.

Vrouwen zijn zeker moediger. In alle culturen over de hele wereld is het de vrouw die haar familie verlaat en naar de familie van haar man gaat. Ze verlaat haar moeder, haar vader, haar vrienden, haar stad, alles wat ze liefheeft, alles waarmee ze is opgegroeid; omwille van de liefde offert ze dat allemaal op. De man zou dat niet kunnen.

Omdat de man heeft gedaan alsof hij superieur was, had hij dat eigenlijk moeten doen; hij had naar het huis van het meisje moeten gaan in plaats van de vrouw naar zijn eigen huis te brengen. Maar in geen enkele cultuur, in geen enkele samenleving in de hele geschiedenis heeft de man die stap gezet – zijn familie, zijn basis, zijn vertrouwde omgeving achter zich laten, alles opofferen om deel uit te maken van een totaal nieuwe omgeving, een nieuw land, om opnieuw geplant te worden in een nieuwe tuin, in nieuwe grond, en daar tot bloei te komen.

De vrouw heeft dat wel gedaan, en met gratie. Ze is zeker moediger. In de liefde, en in verschillende fasen… Ze heeft lief als een moeder, wat geen enkele vader kan; ze heeft lief als een vrouw, wat geen enkele man kan. Zelfs als klein kind heeft ze lief als een dochter, wat geen enkele jongen kan. Het hele leven van een vrouw is liefde.

Voor de man is het leven iets groots; liefde is slechts een klein onderdeel daarvan. Hij kan de liefde opofferen voor geld, voor macht, voor prestige – voor alles kan hij de liefde opofferen. De vrouw kan de liefde nergens voor opofferen; alles staat beneden de liefde. Alles kan worden opgeofferd, behalve de liefde. Ze heeft zeker moed, en de man zou veel van vrouwen moeten leren.

Image by peacemedia_for_future from Pixabay.

Ojas over Generatie Bhagwan

Een bijdrage van de oud-voorzitter van de Vrienden van Osho. Hij zegt o.a. dat “in de media telkens gezegd wordt dat op dit moment ‘de verantwoordelijke sannyasins zich van de domme houden’, geen respons geven. Dat klopt helemaal niet. Misschien worden ze door de pers niet gehoord, maar de Vrienden van Osho hebben via de middelen die zij hebben (website, brieven, contacten) alles gedaan om een echte respons te geven. Ook internationaal, in de Sannyas Wiki staan heel veel artikelen en eerlijke onderzoeken over dit onderwerp. De huidige pers zou dit ook eens moeten lezen.”

Wat deed de film mij? Ik was verbaasd. Na het zien van Communekind van Maroesja (2004), waarin feit en fictie behoorlijk met elkaar gemixt waren had ik niet veel vertrouwen meer in een nieuwe docu van haar. Maar nu bleek Maroesja enkele personen gevonden te hebben die volgens mij heel eerlijk konden vertellen wat hen was overkomen en wat dat voor hun latere leven heeft betekend. Pijnlijk.


Dat was ook mijn reactie. De docu raakte me diep. Shockerend. En meeleven met de pijn. Wat hebben Prem Sargan, Erwin, Leela, Dickom en Sarito (als ik de namen goed heb onthouden) een moeilijke en ellendige start van hun leven meegemaakt. Los van hun ouders. Hard werken en dan ook nog tegen hun zin seksueel benaderd worden. Vreselijk. Dit hebben ze in hun leven mee moeten slepen. En met niemand konden ze erover praten.

Wat dat laatste betreft is het maar goed dat ze nu hun verhaal konden vertellen en dat er naar hen geluisterd werd, niet alleen door Maroesja maar wereldwijd. De film is al in veel landen vertoond en ook echt gezien.
Ik weet het van mensen die in de katholieke kerk misbruikt zijn: erkenning krijgen en in ere hersteld worden, dat geneest veel wonden. Helaas hebben Sargan e.a. er nu meer dan veertig jaar op moeten wachten.

Maakt dit mijn zicht op de jaren die ik doorbracht met Osho anders? Toen heb ik zoiets niet gezien, niet in Poona 1, niet in Rajneeshpuram of in de Stad Rajneesh. Daarom komt dit ook niet voor in mijn boekje ‘Kan een gekooide vogel zingen?’ waarin ik mijn herinneringen aan die tijd op papier zette. Dom en naïef? Misschien. Maar ik was toen met andere dingen bezig.

Maakt dit mijn ervaring met Osho anders? Toen ik naar Poona ging wist ik dat ik mezelf ging onderdompelen in een experiment waarbij alles wat ik meemaakte bewust beleefd zou kunnen worden. Niets zou weggedrukt worden – iets wat in mijn voorgaande kloosterjaren mijn leven behoorlijk had verstikt. Dat zou ook betekenen dat niet alleen het wonderlijke van het leven maar ook de ellende en pijn in dit experiment gezien zouden worden. Het monster in mezelf en in anderen zou ik onder ogen krijgen. Dat is inderdaad zo gebeurd en voor mij heeft dat enorme veerkracht en een diep ervaren contact met het universele Bewustzijn en Liefde opgebracht.

Een riskant experiment dat voor velen van ons een echte sprong in het bewustzijn heeft gerealiseerd. Helaas niet voor iedereen. En daar krijgen we in deze docu van Maroesja weer meer helderheid over. Gelukkig dat dit ook naar de oppervlakte kon komen. De waarheid moet worden gezegd.

Maar dat betekent niet dat de incidenten die nu pijnlijk zichtbaar worden in deze documentaire zomaar tot ‘algemene patronen van de hele sannyasin beweging’ verklaard mogen worden. Dat is pure sensatie voor de verkoop. Want het is bekend dat de verborgen algoritmes van ons internet hier dol op zijn. Deze algoritmes kennen de ‘likes and dislikes’ van ons mensen en ze weten dat een docu die pijn doet, angst en woede kweekt, anderen beschuldigt van seksueel misbruik etc. het gewoon goed doet in de markt. Zo zijn wij mensen.

Om een paar dingen te noemen die me uit de krantenartikelen over deze docu zijn bijgebleven uit NRC, Trouw en de VPRO gids:
• de sannyas beweging wordt meteen een ‘sekte’ genoemd.
• het gaat om een beweging van ‘verlichte ouders – misbruikte kinderen’.
• ‘De kinderen waren collectief bezit van de commune’.
• ‘Wat mij onder het mom van liefde en licht is aangedaan, was regelrechte verkrachting’
• Bhagwan ontpopte zich tot de Trump onder de goeroes…
Vreselijk. Zo kan ik doorgaan over hoe men nu graag het verleden ziet.

Maar er komt ook iets boven over het heden dat totaal onjuist is: het feit dat in de media telkens gezegd wordt dat op dit moment ‘de verantwoordelijke sannyasins zich van de domme houden’, geen respons geven.
Dat klopt helemaal niet. Misschien worden ze door de pers niet gehoord, maar de Vrienden van Osho hebben via de middelen die zij hebben (website, brieven, contacten) alles gedaan om een echte respons te geven. Ook internationaal, in de Sannyas Wiki staan heel veel artikelen en eerlijke onderzoeken over dit onderwerp. De huidige pers zou dit ook eens moeten lezen.

Terugkijkend op de docu van Maroesja kan ik nu alleen nog zeggen, wat Johan Cruijff ooit opmerkte; ‘Je ziet het pas als je het door hebt.’ De docu heeft weer een meer uitgebreid zicht gegeven op de sannyas beweging van de jaren ’70 en ’80. Pijnlijk, maar wat echt gebeurd is mag niet verborgen blijven. En Osho heeft ons geleerd er ‘bewust en met aandacht’ mee om te gaan.

Tienerseks bij een natuurvolk

Osho heeft zich altijd heel duidelijk uitgesproken tegen de benepen seksuele moraal van de wereldreligies, en was ook een voorstander van seksuele vrijheid voor tieners. Maar daar had hij zeker niet het seksuele misbruik door ouderen voor ogen, maar een onbekommerd experimenteren met opkomende seksuele gevoelens zoals gebruikelijk was bij een van India’s natuurvolkeren, de Bastar uit het oosten van het land. 

Ik ken die Bastar mensen, ik heb bij hen gewoond. Ze behoren tot de mooiste mensen ter wereld, ze moeten behouden blijven. Ze zijn de enige gelukkige mensen – ze weten nog hoe ze moeten dansen en zingen en liefhebben en van het leven genieten. Ze filosoferen niet, ze kennen geen rekenen en ze kennen geen geschiedenis en ze kennen geen aardrijkskunde en ze kunnen niet schrijven. Maar ze hebben nog steeds hun wezen, ze hebben nog steeds hun gratie. Als ze lopen, zie je dat ze nog steeds vol energie zitten. Hun ogen zijn zo onschuldig….


Prachtige mensen. En ze zijn enorm liefdevol. Het zal je verbazen, maar ze worden ‘achterlijk’ genoemd. Ze hebben voor hun kinderen een kleine zaal in het centrum van de stad, hun dorp. Ze hebben een kleine zaal voor hun kinderen – zodra de kinderen interesse krijgen in seks, slapen alle kinderen van de gemeenschap in die zaal. Ze mogen de liefde bedrijven, maar niemand mag langer dan drie dagen met een meisje samen zijn. Zo leren alle jongens en alle meisjes alle andere jongens en alle andere meisjes van de hele stam kennen. En ze leren om niet bezitterig te zijn. Liefde is gewoon een spel. Ze krijgen alle vrijheid – er zijn geen taboes, er is geen onderdrukking. Dat is onmogelijk – zodra een kind seksueel actief wordt of interesse in seks krijgt, wordt het onmiddellijk naar de gemeenschappelijke zaal verplaatst en moet het partners gaan zoeken.

Masturbatie is niet bekend, er is geen behoefte aan. Alleen hoogontwikkelde landen kennen het, het hoort bij een hoogontwikkeld land. Homoseksualiteit is niet bekend – ook dat hoort bij een zeer welvarende samenleving. Dat zijn arme mensen, ze weten niets van homoseksualiteit, er is geen behoeft aan. En ze leren elkaar kennen – alle jongens leren alle meisjes kennen, alle meisjes leren alle jongens kennen. En dan pas kiezen ze.

En als ze eenmaal getrouwd zijn, heeft hun huwelijk een immense schoonheid. Het is zo intiem, omdat het afhankelijk is van een soort afstemming. De jongen heeft met alle meisjes omgegaan, dan heeft hij het meisje gekozen dat het diepst in zijn hart gaat en met haar gaat hij het diepst in de vergetelheid. Hij weet met wie hij het grootste orgasme kan hebben; nu is het geen kwestie van gissen meer.

En hij beslist niet op basis van de grootte van de neus en de kleur van het haar, dat zijn gewoon domme dingen, en hij beslist niet op basis van lengte en gewicht. En hij beslist niet op basis van kleding, want het zijn naakte mensen. Hij beslist gewoon op basis van de diepste ervaring van het orgasme – met wie hij de mooiste ervaring heeft, de diepste extase. De beslissing komt voort uit die extase. En dit zijn ‘achterlijke’ mensen. Dit zijn de meest bevrijde mensen.

En dan is er natuurlijk geen echtscheiding – dat is niet nodig. Omdat hij de vrouw heeft gevonden en de vrouw haar man heeft gevonden; ze hebben de juiste partner gevonden, alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. En het is niet poëtisch, het is geen vage fantasie. Het is niet iets dat in het hoofd zit, het is een geweldige ervaring. En als die ervaring eenmaal is gesetteld. .. En er is geen haast – de maatschappij laat hen met rust, tenzij ze besluiten, tenzij ze een partner vinden met wie ze echt de andere wereld binnengaan, de andere dimensie, met wie seks niet langer seks is, maar een gebed wordt. Pas als ze die partner hebben gevonden, pas dan.

En zelfs dan zegt de maatschappij dat ze minstens een of twee jaar moeten wachten – om met de partner in zee te gaan, twee jaar te wachten na de beslissing voordat je trouwt.
Want als je eenmaal getrouwd bent, ben je gesetteld; dan zou er geen noodzaak meer moeten zijn. Dus twee jaar tijd. Als de wittebroodsweken maar doorgaan en doorgaan en doorgaan en na twee jaar gaat de jongen nog steeds met het meisje en het meisje nog steeds met de jongen en denken ze allebei nog steeds aan trouwen, alleen dan geeft de samenleving hen haar zegen.

Ze kennen geen echtscheiding. Nu zijn missionarissen erg verontrust door deze lelijke mensen – het zijn lelijke mensen omdat ze seksuele vrijheid toestaan. En deze seksueel geobsedeerde en onderdrukte missionarissen vinden dit immorele mensen. Ze zijn niet immoreel. Ze zijn zeker amoreel, maar niet immoreel. Ze kennen geen moraliteit. En ze zijn wetenschappelijker en hun benadering is praktischer en pragmatischer.

Hoe beslis je? Hoe beslis je dat je je hele leven met deze vrouw wilt doorbrengen? De samenleving staat je niet toe om te experimenteren. En je hebt geen andere vrouwen gekend, dus word je verliefd op één vrouw en trouw je onmiddellijk. En op een andere dag zie je een andere vrouw op straat voorbij komen en je vindt haar interessant en je raakt gefascineerd. Wat moet je nu doen? Er ontstaat jaloezie.

In die kleine gemeenschap van Bastar aboriginals komt geen enkele illegale liefdesaffaire voor. Als iemand zich eenmaal aan een vrouw heeft gebonden, is dat definitief. Er is geen jaloezie, ze houden elkaar niet in de gaten, ze worden niet jaloers op elkaar. Ze hebben zich gevestigd vanuit hun eigen hartervaring; ze hebben hun vrouw, hun man gevonden. Ze kunnen niet lezen – maar wat valt er te lezen? Ze kunnen de natuur lezen, ze kunnen met bomen praten, ze kunnen een dialoog voeren met de lucht. Ze kennen ECHT lezen, omdat ze het boek van het leven en de natuur lezen.

Osho: This Very Body the Buddha #7 

Afbeelding van Shashank Deora –  Wikimedia Commons.