Een bijdrage van de oud-voorzitter van de Vrienden van Osho. Hij zegt o.a. dat “in de media telkens gezegd wordt dat op dit moment ‘de verantwoordelijke sannyasins zich van de domme houden’, geen respons geven. Dat klopt helemaal niet. Misschien worden ze door de pers niet gehoord, maar de Vrienden van Osho hebben via de middelen die zij hebben (website, brieven, contacten) alles gedaan om een echte respons te geven. Ook internationaal, in de Sannyas Wiki staan heel veel artikelen en eerlijke onderzoeken over dit onderwerp. De huidige pers zou dit ook eens moeten lezen.”
Wat deed de film mij? Ik was verbaasd. Na het zien van Communekind van Maroesja (2004), waarin feit en fictie behoorlijk met elkaar gemixt waren had ik niet veel vertrouwen meer in een nieuwe docu van haar. Maar nu bleek Maroesja enkele personen gevonden te hebben die volgens mij heel eerlijk konden vertellen wat hen was overkomen en wat dat voor hun latere leven heeft betekend. Pijnlijk.
Dat was ook mijn reactie. De docu raakte me diep. Shockerend. En meeleven met de pijn. Wat hebben Prem Sargan, Erwin, Leela, Dickom en Sarito (als ik de namen goed heb onthouden) een moeilijke en ellendige start van hun leven meegemaakt. Los van hun ouders. Hard werken en dan ook nog tegen hun zin seksueel benaderd worden. Vreselijk. Dit hebben ze in hun leven mee moeten slepen. En met niemand konden ze erover praten.
Wat dat laatste betreft is het maar goed dat ze nu hun verhaal konden vertellen en dat er naar hen geluisterd werd, niet alleen door Maroesja maar wereldwijd. De film is al in veel landen vertoond en ook echt gezien.
Ik weet het van mensen die in de katholieke kerk misbruikt zijn: erkenning krijgen en in ere hersteld worden, dat geneest veel wonden. Helaas hebben Sargan e.a. er nu meer dan veertig jaar op moeten wachten.
Maakt dit mijn zicht op de jaren die ik doorbracht met Osho anders? Toen heb ik zoiets niet gezien, niet in Poona 1, niet in Rajneeshpuram of in de Stad Rajneesh. Daarom komt dit ook niet voor in mijn boekje ‘Kan een gekooide vogel zingen?’ waarin ik mijn herinneringen aan die tijd op papier zette. Dom en naïef? Misschien. Maar ik was toen met andere dingen bezig.
Maakt dit mijn ervaring met Osho anders? Toen ik naar Poona ging wist ik dat ik mezelf ging onderdompelen in een experiment waarbij alles wat ik meemaakte bewust beleefd zou kunnen worden. Niets zou weggedrukt worden – iets wat in mijn voorgaande kloosterjaren mijn leven behoorlijk had verstikt. Dat zou ook betekenen dat niet alleen het wonderlijke van het leven maar ook de ellende en pijn in dit experiment gezien zouden worden. Het monster in mezelf en in anderen zou ik onder ogen krijgen. Dat is inderdaad zo gebeurd en voor mij heeft dat enorme veerkracht en een diep ervaren contact met het universele Bewustzijn en Liefde opgebracht.
Een riskant experiment dat voor velen van ons een echte sprong in het bewustzijn heeft gerealiseerd. Helaas niet voor iedereen. En daar krijgen we in deze docu van Maroesja weer meer helderheid over. Gelukkig dat dit ook naar de oppervlakte kon komen. De waarheid moet worden gezegd.
Maar dat betekent niet dat de incidenten die nu pijnlijk zichtbaar worden in deze documentaire zomaar tot ‘algemene patronen van de hele sannyasin beweging’ verklaard mogen worden. Dat is pure sensatie voor de verkoop. Want het is bekend dat de verborgen algoritmes van ons internet hier dol op zijn. Deze algoritmes kennen de ‘likes and dislikes’ van ons mensen en ze weten dat een docu die pijn doet, angst en woede kweekt, anderen beschuldigt van seksueel misbruik etc. het gewoon goed doet in de markt. Zo zijn wij mensen.
Om een paar dingen te noemen die me uit de krantenartikelen over deze docu zijn bijgebleven uit NRC, Trouw en de VPRO gids:
• de sannyas beweging wordt meteen een ‘sekte’ genoemd.
• het gaat om een beweging van ‘verlichte ouders – misbruikte kinderen’.
• ‘De kinderen waren collectief bezit van de commune’.
• ‘Wat mij onder het mom van liefde en licht is aangedaan, was regelrechte verkrachting’
• Bhagwan ontpopte zich tot de Trump onder de goeroes…
Vreselijk. Zo kan ik doorgaan over hoe men nu graag het verleden ziet.
Maar er komt ook iets boven over het heden dat totaal onjuist is: het feit dat in de media telkens gezegd wordt dat op dit moment ‘de verantwoordelijke sannyasins zich van de domme houden’, geen respons geven.
Dat klopt helemaal niet. Misschien worden ze door de pers niet gehoord, maar de Vrienden van Osho hebben via de middelen die zij hebben (website, brieven, contacten) alles gedaan om een echte respons te geven. Ook internationaal, in de Sannyas Wiki staan heel veel artikelen en eerlijke onderzoeken over dit onderwerp. De huidige pers zou dit ook eens moeten lezen.
Terugkijkend op de docu van Maroesja kan ik nu alleen nog zeggen, wat Johan Cruijff ooit opmerkte; ‘Je ziet het pas als je het door hebt.’ De docu heeft weer een meer uitgebreid zicht gegeven op de sannyas beweging van de jaren ’70 en ’80. Pijnlijk, maar wat echt gebeurd is mag niet verborgen blijven. En Osho heeft ons geleerd er ‘bewust en met aandacht’ mee om te gaan.