Osho heeft zich altijd heel duidelijk uitgesproken tegen de benepen seksuele moraal van de wereldreligies, en was ook een voorstander van seksuele vrijheid voor tieners. Maar daar had hij zeker niet het seksuele misbruik door ouderen voor ogen, maar een onbekommerd experimenteren met opkomende seksuele gevoelens zoals gebruikelijk was bij een van India’s natuurvolkeren, de Bastar uit het oosten van het land.
Ik ken die Bastar mensen, ik heb bij hen gewoond. Ze behoren tot de mooiste mensen ter wereld, ze moeten behouden blijven. Ze zijn de enige gelukkige mensen – ze weten nog hoe ze moeten dansen en zingen en liefhebben en van het leven genieten. Ze filosoferen niet, ze kennen geen rekenen en ze kennen geen geschiedenis en ze kennen geen aardrijkskunde en ze kunnen niet schrijven. Maar ze hebben nog steeds hun wezen, ze hebben nog steeds hun gratie. Als ze lopen, zie je dat ze nog steeds vol energie zitten. Hun ogen zijn zo onschuldig….
…
Prachtige mensen. En ze zijn enorm liefdevol. Het zal je verbazen, maar ze worden ‘achterlijk’ genoemd. Ze hebben voor hun kinderen een kleine zaal in het centrum van de stad, hun dorp. Ze hebben een kleine zaal voor hun kinderen – zodra de kinderen interesse krijgen in seks, slapen alle kinderen van de gemeenschap in die zaal. Ze mogen de liefde bedrijven, maar niemand mag langer dan drie dagen met een meisje samen zijn. Zo leren alle jongens en alle meisjes alle andere jongens en alle andere meisjes van de hele stam kennen. En ze leren om niet bezitterig te zijn. Liefde is gewoon een spel. Ze krijgen alle vrijheid – er zijn geen taboes, er is geen onderdrukking. Dat is onmogelijk – zodra een kind seksueel actief wordt of interesse in seks krijgt, wordt het onmiddellijk naar de gemeenschappelijke zaal verplaatst en moet het partners gaan zoeken.
Masturbatie is niet bekend, er is geen behoefte aan. Alleen hoogontwikkelde landen kennen het, het hoort bij een hoogontwikkeld land. Homoseksualiteit is niet bekend – ook dat hoort bij een zeer welvarende samenleving. Dat zijn arme mensen, ze weten niets van homoseksualiteit, er is geen behoeft aan. En ze leren elkaar kennen – alle jongens leren alle meisjes kennen, alle meisjes leren alle jongens kennen. En dan pas kiezen ze.
En als ze eenmaal getrouwd zijn, heeft hun huwelijk een immense schoonheid. Het is zo intiem, omdat het afhankelijk is van een soort afstemming. De jongen heeft met alle meisjes omgegaan, dan heeft hij het meisje gekozen dat het diepst in zijn hart gaat en met haar gaat hij het diepst in de vergetelheid. Hij weet met wie hij het grootste orgasme kan hebben; nu is het geen kwestie van gissen meer.
En hij beslist niet op basis van de grootte van de neus en de kleur van het haar, dat zijn gewoon domme dingen, en hij beslist niet op basis van lengte en gewicht. En hij beslist niet op basis van kleding, want het zijn naakte mensen. Hij beslist gewoon op basis van de diepste ervaring van het orgasme – met wie hij de mooiste ervaring heeft, de diepste extase. De beslissing komt voort uit die extase. En dit zijn ‘achterlijke’ mensen. Dit zijn de meest bevrijde mensen.
En dan is er natuurlijk geen echtscheiding – dat is niet nodig. Omdat hij de vrouw heeft gevonden en de vrouw haar man heeft gevonden; ze hebben de juiste partner gevonden, alsof ze voor elkaar gemaakt zijn. En het is niet poëtisch, het is geen vage fantasie. Het is niet iets dat in het hoofd zit, het is een geweldige ervaring. En als die ervaring eenmaal is gesetteld. .. En er is geen haast – de maatschappij laat hen met rust, tenzij ze besluiten, tenzij ze een partner vinden met wie ze echt de andere wereld binnengaan, de andere dimensie, met wie seks niet langer seks is, maar een gebed wordt. Pas als ze die partner hebben gevonden, pas dan.
En zelfs dan zegt de maatschappij dat ze minstens een of twee jaar moeten wachten – om met de partner in zee te gaan, twee jaar te wachten na de beslissing voordat je trouwt.
Want als je eenmaal getrouwd bent, ben je gesetteld; dan zou er geen noodzaak meer moeten zijn. Dus twee jaar tijd. Als de wittebroodsweken maar doorgaan en doorgaan en doorgaan en na twee jaar gaat de jongen nog steeds met het meisje en het meisje nog steeds met de jongen en denken ze allebei nog steeds aan trouwen, alleen dan geeft de samenleving hen haar zegen.
Ze kennen geen echtscheiding. Nu zijn missionarissen erg verontrust door deze lelijke mensen – het zijn lelijke mensen omdat ze seksuele vrijheid toestaan. En deze seksueel geobsedeerde en onderdrukte missionarissen vinden dit immorele mensen. Ze zijn niet immoreel. Ze zijn zeker amoreel, maar niet immoreel. Ze kennen geen moraliteit. En ze zijn wetenschappelijker en hun benadering is praktischer en pragmatischer.
Hoe beslis je? Hoe beslis je dat je je hele leven met deze vrouw wilt doorbrengen? De samenleving staat je niet toe om te experimenteren. En je hebt geen andere vrouwen gekend, dus word je verliefd op één vrouw en trouw je onmiddellijk. En op een andere dag zie je een andere vrouw op straat voorbij komen en je vindt haar interessant en je raakt gefascineerd. Wat moet je nu doen? Er ontstaat jaloezie.
In die kleine gemeenschap van Bastar aboriginals komt geen enkele illegale liefdesaffaire voor. Als iemand zich eenmaal aan een vrouw heeft gebonden, is dat definitief. Er is geen jaloezie, ze houden elkaar niet in de gaten, ze worden niet jaloers op elkaar. Ze hebben zich gevestigd vanuit hun eigen hartervaring; ze hebben hun vrouw, hun man gevonden. Ze kunnen niet lezen – maar wat valt er te lezen? Ze kunnen de natuur lezen, ze kunnen met bomen praten, ze kunnen een dialoog voeren met de lucht. Ze kennen ECHT lezen, omdat ze het boek van het leven en de natuur lezen.
Osho: This Very Body the Buddha #7
Afbeelding van Shashank Deora – Wikimedia Commons.
