Sugit zet zijn analyse van Spinoza’s ideeën voort, van lichaam en geest tot emoties, vrijheid en ten slotte zijn nalatenschap: de Radicale Verlichting (Deel 3).
Hier volgt een beknopte samenvatting, voor het hele artikel zie de pdf hieronder.

Portret van Benedictus de Spinoza door Franz Wulfhagen (1624–1670)
(commons.wikimedia.org)
Lichaam-Geest
Een groot deel van Spinoza’s theorie heeft betrekking op zijn idee over de relatie tussen lichaam en geest – bij mensen, bij dieren en van God. Hij drukt dit op een zeer abstracte manier uit, dus sta mij toe het te parafraseren: Lichaam en geest zijn nauw met elkaar verbonden, het zijn in feite twee aspecten van hetzelfde. Elke beweging van het lichaam en elke verandering in het lichaam wordt weerspiegeld in de geest. Net zoals elke gedachte zijn tegenhanger heeft in het lichaam. Mensen hebben een menselijke mind, paarden hebben een paardenmind. Hij suggereert dat zelfs levenloze objecten dit mind-aspect hebben.
Dus, na de eenheid van God en de schepping, is dit zijn tweede advaita. Dit was revolutionair toen hij het schreef, en het is iets waar onze huidige wetenschap nog steeds niet aan kan tippen.
…
Determinisme…
Lichaam en geest brengen ons natuurlijk bij de vraag naar vrijheid. Is de mind vrij om het lichaam te bewegen, om te doen wat hij ‘wil’? Voor Spinoza is het antwoord luid en duidelijk: nee! Lichaam en geest zijn één, en worden beheerst door de fysische natuurwetten. Elke beweging heeft een oorzaak en kan niet worden bepaald door een of andere externe geest, buiten de natuurwetten om. Wat de bewegingen van je lichaam beheerst, en wat je geest en gevoelens bepaalt, ben jijzelf, je essentie en de interacties die je hebt met de buitenwereld.
…
… en vrijheid!
Deel 5 heet dan Over de kracht van het intellect, of over de menselijke vrijheid.
Voor Spinoza is vrijheid het besef dat je niet wordt geïdentificeerd met ‘ontoereikende ideeën’, willekeurige beelden, emoties of krachten van buitenaf, maar in plaats daarvan in staat bent te zien wat jouw eigen waarheid is – vergelijkbaar met Osho’s ‘respons geven’ tegenover ‘reageren’. Vrijheid is niet het vermogen om te doen wat je wilt, maar de vrijheid van reacties op druk van buitenaf en irrationele overtuigingen:
…
Door te denken kunnen we dus niets veranderen. Maar door gebruik te maken van de rede en intuïtie (’intellect’) – wat wij meditatie zouden noemen – kunnen we ons ontdoen van de identificatie met ontoereikende ideeën, en het daaruit voortvloeiende inzicht zal ons in feite veranderen, d.w.z. onze geest en ons lichaam, en daarmee onze reacties op de buitenwereld.
…
De emoties
Deel 4 van Ethica gaat grotendeels over emoties. We kunnen binnen de beperkingen van dit essay niet op alle details ingaan, maar ik kan het niet laten om een paar regels op te nemen, omdat de citaten zo verfrissend zijn.
Spinoza schrijft over het volledige spectrum van emoties, die hij allemaal afleidt uit drie basisemoties: verlangen, genot en pijn. Hij beschrijft verlangen als de essentie van een mens (of van elk ding), genot als een overgang naar grotere volmaaktheid, en pijn als een overgang naar minder volmaaktheid.
…
Meditatie
Toen ik begon te voelen dat het werkelijke doel van het boek niet wat filosofisch bla bla was, maar authentieke spiritualiteit, was er één grote vraag: waar is de meditatie? Ik zag geen enkele vermelding van ‘stilte’ of ‘voorbij woorden’ of ‘bewustzijn’.
De sleutel is, denk ik, het woord ‘intellect’, dat Spinoza zo’n 450 keer gebruikt in zijn werken, vooral in ‘Verhandeling over de verbetering van het intellect’, zijn eerste boek, en in deel 5 van de Ethica, dat de titel ‘Over de kracht van het intellect, of over de menselijke vrijheid’ draagt.
Het woord intellect wordt in het hedendaagse Engels geassocieerd met taal, rationaliteit en logica. Maar in de tijd van Spinoza had het een heel andere bijklank:
“In de late oudheid en de middeleeuwen werd het intellect beschouwd als de brug tussen de menselijke ziel en goddelijke kennis, met name in religieuze en metafysische contexten. Denkers als Thomas van Aquino en Averroes onderzochten het intellect als het middel waarmee mensen zich bezighouden met hoger redeneren en theologische contemplatie. Deze intellectuele traditie beïnvloedde zowel de christelijke scholastiek als de islamitische filosofie, waar het intellect werd gekoppeld aan het begrijpen van de goddelijke waarheid.” (Wikipedia over het intellect).
Het intellect noemt hij de derde soort kennis, d.w.z. de directe kennis van ons wezen. Tegenwoordig zouden we dat ‘intuïtie’ noemen.
Het doel van het boek is dus niet het opbouwen van een of ander abstract ‘wereldsysteem’, hoewel wij westerlingen en de meeste filosofen filosofie zo zien. Nee, het probeert een weg te wijzen: hoe kunnen jij en ik het goede leven vinden? Het is een methode, net zoals de Vigyan Bhairav Tantra een methode is.
…

Spinoza en de rabbijnen, schilderij van Samuel Hirszenberg (1865–1908)
(commons.wikimedia.org)
Religie en politiek
Zijn ideeën hierover zijn opnieuw radicaal en modern: mensen zullen, als je ze vrij laat van onderdrukking, ernaar streven om samen te werken aan het opbouwen van een democratische en rechtvaardige samenleving, en hij beschrijft precies waarom dat zo is.
Op het voetstuk van het standbeeld van Spinoza in Amsterdam staat in grote letters: ‘Het doel van de staat is de vrijheid’.
…
Nalatenschap: Radicale Verlichting
Op mijn boekenplank staat nog steeds het boek Radical Enlightenment van Jonathan Israel. Het boek verkent de wereld van Spinoza’s ideeën – zijn vrienden en tegenstanders, voor en na hem, in de hele westerse wereld. Israel betoogt dat het spinozisme, de meest radicale vorm van de Verlichting, in feite de ruggengraat van de hele beweging vormde.
Degenen die na hem kwamen, te beginnen met Leibniz, maakten zeker deel uit van de Verlichting en bevorderden individuele vrijheid en wetenschap gebaseerd op observatie. Maar ze deden dat in een zeer gematigde vorm, waarbij ze vooral vasthielden aan de dualiteit van het christelijk geloof en tegemoetkwamen aan de belangen van de aristocratie. Het is aan deze erfenis dat ons denken vandaag de dag nog steeds gebonden is – tenzij we ons ervan bevrijden.
Zoals Spinoza laat zien, is dit een taak voor ieder individu. Daarom heeft hij zo’n respect voor individuele mensen: ieder mens is de drager van deze mogelijkheid. In Spinoza’s redenering geven we slechts een deel van onze vrijheid af aan de staat, omdat de staat als garant voor die vrijheid fungeert. Toch is ieder individu met het vermogen om ‘rede’ en ‘verstand’ te gebruiken in staat om de verlichting te bereiken.
…
Oké, nog één laatste citaat:
“Vrolijkheid [hilaritas] kan niet overmatig zijn; het is altijd goed.
Melancholie daarentegen is altijd slecht.”
Ethica, Deel 4, Stelling 42
Lees het volledige artikel: Spinoza een rationele mysticus! Deel 3














