Het spirituele pad betreden als sannyasin was geen bewuste keuze, maar een roeping, een mysterieuze aantrekkingskracht die ik zelfs als tiener niet kon weerstaan. Op vierjarige leeftijd voelde ik al de eerste tekenen van iets groters. Ik had geen idee dat die aantrekkingskracht me zou leiden naar een van de meest inzichtgevende spirituele meesters van onze tijd, Osho.
Toen ik Osho voor het eerst ontmoette, voelde ik alsof de lucht om me heen intenser was geworden door de aanwezigheid van het goddelijke. Zijn blik was doordringend en medelevend, en op dat moment wist ik dat mijn leven op een manier zou veranderen die ik nog niet kon bevatten. Ik stond op het punt om herboren te worden, niet in de wereld van vormen, maar in de uitgestrekte, grenzeloze oceaan van bewustzijn. En vanaf dat moment behoorde mijn hart aan hem toe, aan het pad van Sannyas en aan de reis van zelfontdekking.
Dit is een verhaal over transformatie, over het achterlaten van het oude en het betreden van het nieuwe, waar elk moment een overgave aan het onbekende is. Ik werd niet alleen een discipel van Osho, ik werd een Sannyasin en begon aan een levenslange zoektocht om de essentie van het leven zelf te begrijpen, waarbij ik afstand deed van materiële verlangens en bezittingen.
Inwijding in Sannyas
De toevallige reis die me naar Osho leidde, kende vele ‘toevalligheden’ als wegwijzers die me op weg hielpen. Op 13-jarige leeftijd ontmoette ik een wereldberoemde kunstenaar die zei: ‘Uit al mijn uiteenlopende levenservaringen kan ik je deze ene wijsheid meegeven: ga met de stroom mee. Stel geen vragen, volg het gewoon en ga met het mee.’
Ik volgde zijn advies op en liftte door heel Noord-Amerika, vervolgens door heel Europa en uiteindelijk over land naar India, waar ik me bij aankomst stortte op Vipassana-meditatie. De avond voor een Vipassana-retraite van een maand in Mumbai kwam ik een vriend tegen, Krishna Prem, die me uitnodigde voor een lezing die Osho die avond gaf over de Vigyan Bhairav Tantra. De volgende ochtend bevond ik me in een dynamische meditatie, gevolgd door Shaktipat met Osho.
Deze ontmoeting had zo’n diepe indruk op me gemaakt dat Osho’s aanwezigheid mijn hele innerlijke ruimte in beslag nam terwijl ik ijverig de maandlange Goenka Vipassana-retraite doorliep. Toen de retraite voorbij was, ging ik naar Mount Abu om deel te nemen aan Osho’s Samadhi Sadhana Shibeer, wat volgens zijn vertaling ‘Kamp voor innerlijke extase en verlichting’ betekende. De avond voordat het kamp begon, ontmoette ik Susheela, een dikke, vrolijke Amerikaanse vrouw met prachtige blauwe ogen.
Ze vroeg me of ik sannyas ging nemen. Ik antwoordde dat ik niet wist wat dat betekende. Ze was geschokt en antwoordde: ‘Heb je nog nooit een boek van Osho gelezen?’
‘Nee’, antwoordde ik. ‘Ik wist niet dat hij boeken had geschreven.’
Ze zei: ‘Nou, voordat je morgen naar hem toe gaat, kun je maar beter minstens één van zijn boeken lezen!’
Ze gaf me ‘I Am the Gate’, dat ik in één keer uitlas en uiteindelijk om twee uur ‘s nachts naar bed ging. Ik stond om half zes op voor Dynamic, een sessie onder leiding van Osho. Hij had een hele rij drummers die een absoluut wild ritme creëerden waarop we konden ademen, ons konden uitleven en konden springen.
Tijdens de lunchpauze konden mensen een afspraak maken om Osho privé te zien. Ik sloot me aan in de rij. Ik droeg mijn lange haar in vele kleine vlechtjes, wat het onderhoud tijdens het reizen gemakkelijk maakte. Mijn gedrag en kledingstijl verraadden de zware jaren die ik onderweg had doorgebracht, slapend in greppels, etend wat ik tegenkwam, levend in de wanhopige vastberadenheid om de ‘essentie van het leven’ te ontdekken. Toen ik de kamer binnenkwam, vroeg Osho heel streng: ‘Waar ben je geweest?’
‘Bij Goenka,’ antwoordde ik.
‘Ben je klaar voor Sannyas?’ vroeg hij, terwijl hij me met grote verbazing aankeek.
‘Ja’, antwoordde ik, terwijl ik voor zijn voeten neerknielde.
‘Kijk me in de ogen’, zei hij zachtjes.
Vervolgens raakte hij mijn derde oog aan en legde zijn mala om mijn nek. Plotseling opende zich de ruimte die ik als kind vaak bezocht. Ik breidde me uit tot ik zo groot was als de kosmos, en de hele schepping was in mij. Het was zo plotseling en zo totaal dat zowel de tijd als mijn mind verdwenen en er alleen nog maar eeuwigheid was. Van ver weg, en tegelijkertijd vanuit het diepst van mijn hart, hoorde ik hem zeggen: ‘Dit wordt je nieuwe naam, Ma Ananda Sarita. Ma betekent Moeder van de kosmos. Ananda betekent gelukzaligheid en Sarita betekent rivier, “Rivier van Gelukzaligheid”. Als je doorgaat met mediteren, zul je dit worden.’
Hij gaf me een briefpapier waarop hij mijn naam schreef en ondertekende. Toen vroeg hij: ‘En waar ga je heen?’
Ik antwoordde: ‘Naar de Himalaya.’
‘Kom naar Bombay’, zei hij. ‘Dat zal goed zijn.’
Ik dacht er even over na en zei hem toen dat ik naar Rajasthan moest om wat geld op te halen dat mijn ouders hadden gestuurd, en dat ik van daaruit naar Bombay kon terugkeren. Hij bevestigde dat dit een goed plan was. Toen voegde hij er heel ondeugend aan toe, terwijl hij mijn door het reizen versleten kleding van top tot teen bekeek: ‘En kleed je in het oranje!’.
Ik strompelde het felle licht van de Indiase middag in, als een pasgeborene, gedoopt door zijn ogen, zijn aanraking, zijn baard, zijn witte wapperende kleding, zijn geur en zijn betoverende aanwezigheid. Af en toe ga ik in mijn verbeelding vooruit naar het moment van mijn dood en kijk ik vanaf dat moment terug op mijn leven om te ontdekken wat de belangrijke, juweelachtige ervaringen zijn die de bloemenkrans van mijn leven hebben gevormd. Steevast springt het moment van mijn inwijding in Sannyas eruit als zijnde van het allerhoogste belang.
Die levensbepalende wedergeboorte veranderde mijn pad van onbewustzijn en ellende naar bewustzijn en gelukzaligheid. Men gelooft dat zulke momenten van spirituele inwijding kunnen leiden tot diepgaande transformatie en verlichting. Het zijn die paar kostbare momenten waar mijn dankbaarheid keer op keer naar terugkeert. Die momenten blijven ongerept, fris, tijdloos, eeuwig, onaangetast door tijd of dood. Ik ben voor altijd aan zijn voeten, in diepe overgave, klaar voor zijn leiding, open voor zijn liefde.
Ma Ananda Sarita heeft 17 jaar na haar inwijding dicht bij Osho geleefd
en is daarna begonnen haar inzichten te delen.
Voor meer informatie hierover, zie: Tantra Essence.
