Er zijn miljoenen mensen die mij graag zouden willen vernietigen. Het is echt een wonder dat ik nog in leven ben, ondanks die miljoenen mensen wier diepste wens wordt verwoord door de Amerikaanse minister van Justitie. Hij zei tijdens een persconferentie dat hij alleen maar wil dat ‘Osho door niemand meer gezien wordt, door niemand meer gehoord wordt. Kortom, ik wil dat hij volledig het zwijgen wordt opgelegd.’
Hij zei dit op zo’n gewelddadige toon dat de journalist die hem interviewde vroeg:
‘Wilt u dat hij wordt vermoord of geliquideerd?’
De minister van Justitie zweeg even en zei toen: ‘Niet precies. Maar we hebben verfijndere methoden om hem het zwijgen op te leggen.’
Hij spreekt hier niet alleen voor zichzelf, maar geeft uiting aan de mening van velen.
Je moet dus blij zijn, niet verdrietig, dat je niet tot die miljoenen behoort. Je moet je gelukkig voelen, niet gefrustreerd, dat je tenminste in staat bent om een glimp van de Himalaya te zien. Nog een beetje geduld, een beetje meer verbondenheid, een beetje meer liefde, een beetje meer dankbaarheid, een beetje meer openheid, en je zult op weg zijn naar de ultieme pracht. Het is niet mijn eigendom; het kwam tot stand toen ‘ik’ niet meer was: het is het erfgoed van het bestaan zelf.
Wees dus helemaal niet verdrietig. Er zijn hier velen die veel dichterbij zijn gekomen dan jij, die dieper in mij hebben gekeken dan jij. Zij zijn op geen enkele manier specialer dan jij. Ze zijn gewoon geduldig geweest – jaren van geduld, jaren van stilte, jaren van meditatie; en dat is niets vergeleken met de eeuwigheid van de tijd.
En op een dag zul je merken dat je zo dichtbij bent gekomen dat je de schoonheid kunt aanraken, dat je de waarheid kunt aanraken, dat je kunt dansen op de muziek van het eeuwige bewustzijn. Je kunt overspoeld worden door bloemen van gelukzaligheid. Ja, Sat Chit Anand (Waarheid Bewustzijn Gelukzaligheid): alles is mogelijk voor jou. In feite is het je geboorterecht; je hoeft het alleen maar op te eisen – en dat vereist een beetje geduld.
Er is een soefi verhaal: Een koning hield zijn paard stil; hij kwam langs een kwekerij die toebehoorde aan een arme tuinman. Hij keek naar de arme tuinman – hij was om een speciale reden gestopt. Hij had al vaak willen stoppen. Hij kwam altijd langs die prachtige plek waar de kwekerij van de arme tuinman was; het was de mooiste weg naar het paleis.
Vandaag kon hij zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen. Zijn nieuwsgierigheid werd gewekt door het feit dat de man er zo oud uitzag; hij was zeker al minstens honderd jaar oud. Misschien was hij wel honderdtwintig of zelfs ouder. Hij zag er zo oud uit en toch was hij de hele dag bezig met het verzorgen van kleine plantjes.
En dat waren planten van bomen die minstens honderd jaar nodig hebben om tot hun volle hoogte te groeien. Ze hebben een lange levensduur; ze leven minstens vierduizend jaar. Na honderd jaar zijn ze nog maar in hun kinderjaren. Ze kunnen rekenen op een levensduur van vierduizend jaar, maar pas na honderd jaar beginnen ze te bloeien; niet eerder. En na duizend jaar beginnen ze vrucht te dragen.
De koning was verbaasd: deze man leek minstens honderdtwintig jaar oud. ‘Is hij gek, of zo? Hij kan toch niet verwachten dat hij de bloemen van deze bomen zal zien, laat staan de vruchten. En hij werkt zo hard op zijn oude dag, de hele dag in de hete zon.’ Het was een woestijngebied.
Hij stopte en ging naar de oude man toe en zei: ‘Ik zie u elke dag en ik zie hoe hard u werkt, maar ik heb een vraag: elke dag onderdruk ik die omdat ik me er niet mee wil bemoeien, maar u moet me vergeven, ik wil u één ding vragen: denkt u dat u de bloemen van deze planten zult kunnen zien?’
De oude man moest lachen. Hij zei: ‘Nee, ik zal de bloemen van deze planten niet kunnen zien. Maar ziet u achter mijn hut die enorme bomen, duizenden jaren oud? Dat zijn dezelfde bomen. Ze geven me vruchten, ze geven me bloemen.’
De koning zei: ‘Ik zie ze wel, maar ik begrijp het nog steeds niet. Wat bedoel je met die bomen?’
De man zei: “Als mijn ouders of mijn voorouders ook hadden gedacht dat ze de bloemen niet zouden kunnen zien, laat staan de vruchten, dan zouden die bomen er niet zijn geweest. Ik denk niet aan mezelf. Ik denk aan mijn voorouders en aan mijn toekomstige kinderen: ik ben hen iets verschuldigd. Als mijn voorvaderen zo geduldig waren dat ze blij konden zijn dat kinderen die ze nooit zouden kennen zouden genieten van de vruchten en de bloemen van deze prachtige bomen, denk je dan dat ik een slechter mens ben dan mijn voorvaderen? Kan ik niet ook denken aan iemand, ver in de toekomst, die dankbaar zal zijn voor mij?‘
De koning schreef in zijn biografie: ‘De oude tuinman heeft me diep geraakt met zijn geduld, zijn oneindige liefde, mededogen en vertrouwen. Op een dag zal iemand die bloemen zien.’
En wat je innerlijke groei betreft, is het niet de vraag of ‘iemand anders de bloemen zal zien’. Jij gaat ze zien! En kun je niet een beetje geduld hebben?
Amrito (Jan Foudraine)
Vandaag ontving ik net een brief van een van mijn oude sannyasins in Nederland, Amrito. Hij is een beroemde Nederlandse schrijver, met alle mogelijke kwalificaties, diploma’s en eredoctoraten. Hij heeft vele boeken geschreven, waaronder minstens acht boeken over mij.
Vandaag ontving ik een brief waarin hij schrijft dat hij nog een boek over mij aan het schrijven is en over een paar dagen komt om mijn zegen te vragen. De titel van het boek is ‘Tien jaar van voorbereiding.’ Tien jaar geleden werd hij sannyasin, en nog steeds noemt hij die tien jaar slechts een ‘voorbereiding’! Dit geduld moet je hebben.
Als je haast hebt, kun je alleen seizoensbloemen krijgen. Die komen en gaan. Hoe groter je geduld, hoe groter je groei zal zijn. Surendra, je hoeft niet gefrustreerd of verdrietig te zijn. Geen enkele sannyasin die eerlijk en oprecht op zoek is, zal falen. Succes is absoluut zeker en gegarandeerd, maar je moet wel onthouden dat dit niet het pad is voor nieuwsgierigen, het is niet het pad voor informatieverzamelaars.
Het is het pad van degenen die klaar zijn om de transformatie te ondergaan: die klaar zijn om hun persoonlijkheid – hun verdedigingsmechanismen – los te laten; die klaar zijn om hun hart te openen om het licht te ontvangen dat aan de horizon opkomt.
Het is gewoon een kwestie van ontvankelijkheid, gevoeligheid, oprechtheid en een eerlijke zoektocht. Je succes is verzekerd.
Osho: Sat Chit Anand #4.
Image by Elizabete Di Domenico from Pixabay