Een passage uit de toespraak op Osho TV:
Isan, No Footprints in the Blue Sky #8 (deel 1).
Het wezenlijke Zen is een poging je naar de taal van het bestaan te brengen, die je volledig bent vergeten. Je bent volledig het allerbelangrijkste vergeten, en in je mind zit vol met allerlei soorten gebazel.
Misschien weet je het, misschien weet je het niet, dat gibberish geen Engels woord is. Het komt uit Perzië, de oude naam van Iran, en het is afkomstig van een heel mystiek mens, Jabbar, omdat hij nooit iets ter zake zei. Het was niet alleen niet ter zake, er was geen correct taalgebruik, er waren helemaal geen woorden, maar alleen klanken. Door Jabbar ontstond het begrip ‘gibberish’.
Maar Jabbar drukte met zijn gibberish iets uit. Hij gaf te kennen: ‘Alles wat we over het bestaan kunnen zeggen is gebazel.’ Hij was heel erg één met het bestaan.
Het lijkt ongelooflijk dat hij duizend discipelen had. Terwijl ze bij hem zaten, waren ze altijd stil wanneer hij stil was; wanneer hij tot gibberish overging, gingen zei ook over tot gibberish – en ongeveer vijfentwintig mensen werden verlicht. Door Jabbar werd geen enkel woord gezegd, door niemand werd er iets verstaan.
Je kunt over Jabbar geen verhandeling schrijven, want hij sprak nooit iets behalve gibberish. Maar hij was een mens met uitstraling, een mens die tot bloei was gekomen, wiens lente was gekomen, en die niet bang was kwetsbaar en open en ontvankelijk te zijn. Hij waaide met de wind mee.
Zen heeft vanuit een andere gezichtshoek hetzelfde gedaan, maar je moet je bewust zijn van het feit dat iedere authentieke meester – van welke leeftijd ook, tot welk land hij ook behoort – er niet in geïnteresseerd is jou een leer te verkondigen. Zijn interesse is erop gericht je in verbondenheid, in evenwicht te brengen met de werkelijkheid die je omringt.
Zen heeft vele methoden gebruikt die nooit eerder bekend waren. Je kunt je in een Grieks verband de geldigheid van een of andere zenmethode niet voorstellen. Zelfs Socrates en Plato hadden niet geweten wat ze moesten doen als ze Bodhidharma of Jabbar hadden ontmoet.
Ik denk er altijd aan wat een dolkomische ontmoeting het zou zijn: Jabbar die Socrates ontmoet. Socrates was zo logisch, zo rationeel. Zijn oprechtheid was precies hetzelfde als die van Jabbar; hij was bereid voor zijn waarheid zijn leven te riskeren, maar toch steeg hij niet op naar verlichting, pas op het laatste moment van zijn leven. Op de dag dat hij alle kennis liet varen, alle wijsheid, op de dag dat hij taal als zodanig liet varen, precies op dat moment daalde er een geweldige stilte op hem neer. En degenen onder jullie die heel, heel langzaam gaan in de richting van de grote ervaring, worden zich ervan bewust – niet omdat ik het zeg, maar omdat je het zo ervaart.
Hoe kun je iets zeggen over de geweldige stilte die hier nu is? Onze mind belet ons dat… onze mind haalt ons weg uit het diepste centrum van ons wezen.
De mind is helemaal niet geïnteresseerd in een innerlijke ontdekkingsreis. Hij is volkomen betrokken bij de buitenwereld en het objectieve.
Meer: Isan, No Footprints in the Blue Sky #8
Image by Saba from Pixabay.