Op Osho TV gaat het over de verlichting van Isan:
Isan, No Footprints in the Blue Sky #1.
Isan moet van de ene leraar naar de andere leraar gegaan zijn. Hij ging verder, uitkijkend naar een mens van essentie, die geen Boeddhist is maar een Boeddha, die in geen enkele hypothese gelooft – die weet. En toen hij bij Hyakujö kwam, gebeurde er onmiddellijk iets. Hij vond de meester.
Op deze manier gingen studenten, discipelen, enthousiasten op zoektocht, van het ene naar het andere klooster, van de ene naar de andere monnik. Er bestaan geen zichtbare tekenen, geen certificaten die zeggen wie verlicht is. Je moet vanuit je eigen hart iemand vinden in wiens aanwezigheid je hart gaat dansen. Het is een innerlijke ontdekking – iemand in wiens aanwezigheid je hele leven tot licht wordt, in wiens aanwezigheid je mind beslist is verdwenen alsof het een schaduw was en volslagen stilte over je komt.
Toen hij bij Hyakujö kwam werd hij meteen een discipel.
Later stuurde Hyakujö Isan als abt naar Mount. Isan leefde aanvankelijk als een kluizenaar in de vrije natuur, maar geleidelijk begon hij discipelen te trekken; die groeiden tenslotte uit tot een getal van duizend. Isan onderwees meer dan veertig jaar in Mount. Dit was alleen maar een kleine biografische opmerking. Dan nu de soetra’s.
Op een avond ging Isan naar Hyakujö toe die tot laat in de stilte van de bergtempel zat.
‘Wie ben jij?’ vroeg Hyakujö.
‘Reiyu’, antwoordde Isan.
‘Pook in het vuur’, instrueerde Hyakujö.
Isan deed wat hem was gezegd en zei: ‘Ik vind geen gloeiende stukjes hout meer.’
Het vuur is helemaal uit, ik vind geen gloeiende stukjes hout meer.
Hyakujö pakte de tang en terwijl hij diep onderin pookte, haalde hij een klein brandend sinteltje naar boven dat hij aan Isan liet zien en zei: ‘Alleen dit nog, zie je wel! Je ging niet diep genoeg.’
Op een rustige avond in een bergtempel… met alles heeft de meester een doel. Hij vroeg Isan te kijken of er nog vuurresten in de houtblokken zaten. De nacht wordt kouder; kijk er even naar. Normaal is het een handeling van weinig betekenis. Isan deed wat hem was gezegd maar zei: ‘Ik vind geen gloeiende stukjes hout meer. Het vuur is helemaal uitgegaan.’
Hyakujö pakte de tang…Zo is Zen – een directe manier van leren, geen woorden. Hyakujö pakte de tang en terwijl hij diep onderin pookte, haalde hij een klein brandend stukje hout naar boven dat hij aan Isan liet zien en zei: ‘Alleen dit nog, zie je wel! Je bent niet diep genoeg gegaan.’
Isan was plotseling verlicht… want dit was precies de situatie in zijn meditaties. Hij gaf zich er wel aan over, maar niet diep genoeg om het vuur van het leven te vinden.
Onmiddellijk zonder iets te zeggen – over verlichting wordt niet gesproken – maar bij het zien van de handeling van Hyakujö dat door dieper te gaan hij een gloeiend stukje hout vond, moet Isan diep in zichzelf gegaan zijn. Hij had gemediteerd, maar was vast niet diep genoeg gegaan om het levende vuur te vinden. Isan was plotseling verlicht.
Het is voor rationele mensen heel moeilijk te begrijpen hoe verlichting plotseling kan gebeuren. Het gebeurt plotseling als je begrijpt hoe zenmeesters uit elke situatie een aanwijzing creëren wat niet met woorden kan worden gezegd. Met woorden zei hij steeds weer: ‘Ga diep!’ Maar dat kan alleen worden gezegd; het hangt er helemaal vanaf of je diep gaat of niet.
Meer: Isan, No Footprints In The Blue Sky #1
Afbeelding van Szabolcs Molnar via Pixabay.