Mijn inspanning hier is gericht op het creëren van gelukzaligheid, niet op geluk. Geluk heeft geen waarde; het hangt af van verdriet. Gelukzaligheid is transcendentie: je gaat voorbij aan de dualiteit van gelukkig en ongelukkig zijn. Je observeert beide; als er geluk komt, kijk je ernaar en identificeer je je er niet mee.
Je zegt niet: ‘Ik ben gelukkig. Vrede, het is prachtig.’ Je kijkt gewoon toe, je zegt: ‘Ja, er trekt een witte wolk voorbij.’ En als het ongelukkig zijn komt, word je ook niet ongelukkig. Je zegt: ‘Er trekt een zwarte wolk voorbij. Ik ben de getuige, de toeschouwer.’
Dit is waar meditatie om draait: gewoon een toeschouwer worden. Mislukkingen komen, successen komen, je wordt geprezen, je wordt veroordeeld, je wordt gerespecteerd, je wordt beledigd – er komt van alles op je af, het zijn allemaal dualiteiten. En je blijft toekijken.
Door naar de dualiteit te kijken, ontstaat er een derde kracht in je; er ontstaat een derde dimensie in je. De dualiteit betekent twee dimensies: de ene dimensie is geluk, de andere is ongeluk. Door naar beide te kijken, ontstaat er een diepte in je: de derde dimensie, getuige zijn, sakshin.
En die derde dimensie brengt gelukzaligheid. Gelukzaligheid kent geen tegenpool.
Het is sereen, rustig, koel. Het is extase zonder enige opwinding.
Osho, Philosophia Perennis, Vol. 1 #9
Image by John Hain from Pixabay.