Osho's vader – Devateerth Bharti

Tijdens een zeldzaam interview in de jaren zeventig vertelt Osho’s vader aan Sarjano over de kindertijd van ‘kleine Mohan’ en hoe hij sannyas nam.

Osho’s ouders, Devateerth en Saraswati
 
 Devateerth Bharti heeft het onschuldige en strenge gezicht van een mediterrane boer. Als hij onschuldig is, lijkt hij op een vroegrijpe Napolitaanse jongen, en als hij streng is, lijkt hij op een Byzantijnse icoon.
Hij staat elke ochtend om vier uur op en mediteert in afzondering en stilte tot zeven uur. Om zich voort te bewegen leunt hij op een wandelstok, ook al lijkt zijn lichaam nog erg licht, als dat van een jongeman.  Soms verbeeld ik me dat het gewicht dat hij draagt en dat hem dwingt een wandelstok te gebruiken, de last is van het hebben van zo’n zoon!

Het mysterie van zijn relatie met zijn zoon heeft me altijd heel erg verbaasd, omdat hij er nooit over praat, hij beroept zich er niet op en heeft ook nooit speciale rechten opgeëist. Elke ochtend verschijnt hij samen met zijn vrouw en zonen bij de toespraak van de Meester, waar hij altijd in de buurt van de vijftiende rij zit, nooit dichtbij, nooit ver weg, en daar volkomen stil zit, zonder ooit van uitdrukking te veranderen, hooguit buigt hij even zijn hoofd, totdat de Meester ophoudt met spreken.
Er is iets afstandelijks en tragisch in zijn namaste naar zijn zoon wanneer hij aan het einde van de toespraak vertrekt; hij staat langzaam op en keert terug naar Francis House, waar hij samen met heel zijn familie woont.

De familie, die bestaat uit neven, nichten, achterneven en -nichten en allerlei andere familieleden, vormt een kleine, kleurrijke stam binnen de ashram. Ze hebben hun eigen keuken, waar voortdurend de geur van chai vermengd met de geur van chapati’s vandaan komt, waardoor de plek lijkt op een oud, landelijk eiland te midden van de kosmopolitische en technologische trend van de commune.
Zijn leven verloopt dan ook op een patriarchale en landelijke manier: de hoofdplaats aan de eettafel is voor hem, en hij heeft het eerste woord, ook al maakt hij nooit gebruik van dit voorrecht; als hij echt iemand iets moet antwoorden, beperkt hij zich vaak tot een glimlach of een stille blik.

Elke middag, net voor zonsondergang, maakt hij een lange wandeling tussen de bomen van Koregaon Park, meestal in gezelschap van enkele familieleden. Net als al het andere verloopt ook deze wandeling in volledige stilte, en wanneer ze Indiase sannyasins tegenkomen, begroet hij hen met een stil namaste, terwijl de meeste van deze mensen zich nederig buigen om zijn voeten aan te raken, een eerbetoon dat hij onbewogen ontvangt, alsof al deze uitingen niet specifiek aan hem gericht zijn.

Meer: Osho’s vader